Zıt Kutuplar Biribirini Çeker.

!Yorumlarda buluşalım, fikirleriniz benim için çok önemli.🫶🏻
İyi Okumalar!❤️
@bitikamadik
Sevgilerle!
~•~
Koçari’de güneş doğmuştu. Esme ve Eleni mutfakta kahvaltı hazırlığı yapıyor, bir yandan da sohbet ediyorlardı. Esme, “Fadime’yle İso’yu uyandır sen.” dediğinde Eleni elini havluya silip kapıya doğru yürümüştü ki geri döndü. “Bırak. Onlar çok yoruldu dinlensinler. Fadime belli etmiyor ama ev durumu canını sıktı gibi duruyor.” Esme başını salladı. “Oo, işte şimdi günüm aydı.” Adil, arkadan gelip eşine ve kızına sarılıp kocaman öpmüştü. “Fadime’yle İso nerede? Uyanmadılar mı daha?” dedi kaşlarını çatarak?. “Ben uyandırmadım. Çok yoruldular ev işinde koşturmaktan. Uyanırlar zaten şimdi.” Adil, kızının bu düşünceli haline gülümseyip başını okşadı ve öptü. “Düşünceli kızım benim.” Esme peynirleri doğrarken gülümsedi. 20 yıllık hasretin hiç bitmeyeceğini düşünmüştü. Şimdi ise kızının ve sevdiği adamın yanında olduğuna şükrediyordu.
Adil de hazırlıklara yardım etmek istediğinde Esme gerek olmadığı ve her şeyin hazır olduğınu söylemişti. Adil de mutfakta Esme ve Eleni’yle uğraşmaya başladı. “Koçari! Git işine uğraşma da.” dedi. Adil güldü. O esnada kapı çalmıştı. Adil kapıyı açmaya gitti. “Hoş geldiniz.” dedi Adil. İçeri Eyüphan ve babası girmişti. Arkada da Oruç, Gezep vardı. İş için konuşacaklardı. Adil gelen herkes masaya davet ettiğinde Oruç masaya kahvaltılıkları dizen Eleni’yle töze göze geldi. Biribirine gülümsediler.
“Günaydın, doktor hanım.” Eleni gülümsedi. “Günaydın doktor bey.” Oruç Adil’e baktı. Sandalyesine oturuyordu. “İso nerede?” dedi. “Onlar çok yoruldu bu hafta ev ev gezmekten. Ondan uyandırmak istemedim. Kalkarlar zaten şimdi.” Oruç başını salladı. “İyi, iyi yaptın.” Eleni gülümsedi. “Ben şey… Diğer kahvaltılıkları getireyim.” dedi. Gezep ikiliyi izliyordu dikkatle. “Yardıma geleyim?” dedi Oruç ayağa kalkarak. “Yok yok. Biz hallederiz otur sen.” dedi. “Peki.” Adil Aleyna’ya baktı.
•
•
İso ve Fadime hala uyuyordu. İsmail uyanmış ancak kalkmamıştı. İçeriden gelen gülüşme sesleriyle Fadime de uyanmıştı. İsmail kalktı, bir dizini yatağa koydu. “Fadime… Fadime.” diyerek dürttü yavaşça. “Hı?” dedi Fadime. “Hadi kalk. Uyuyakalmışız.” dedi. “Tamam, kalktım.” İsmail ayağa kalkıp yerdeki yatağını toplamaya başladı. Fadime de hemen yattığı yeri düzeltti. Yerdeki yorganla cebelleşen İsmail’e baktı. Oflaya puflaya tersini düz etmeye çalışıyordu. Fadime gelip yardım etti. Hemencecik düzeltmişti. Tam örtüyü katlarken yanlışlıkta yerdeki yorgana basıp düşmemek için İsmail’e tutundu refleksle. “Hop.” dedi İsmail. Belinden tuttu Fadime’yi. Fadime boğazını temizledi. Aynı şekilde İso da. “Pardon. Ayağım takıldı da.” İsmail ellerini çekti yavaşça. “Sıkıntı yok ya. Olabilir.” dedi. İsmail yerdeki yorganı da katlayıp dolaba koydu. “Geçelim hadi.” dediğinde Fadime başını salladı.
Kapıdan çıktıklarında başı aniden sesin geldiği yere dönen Eyüphan’la göz göze geldiler. İso hemen sol elini Fadime’nin beline sardı. “Günaydın.” dedi İsmail tamamen masanın önüne gelip. Esme çaydanlığı masaya koymuştu. “Günaydın çocuklar. Elinizi yüzünüzü yıkayın da gelin haydi.” dedi. Fadime başını salladı. “Gel karum.” dedi İsmail bastıra bastıra. Eyüphan’a baktı Eleni ge Oruç. Sonra birbirlerine baktılar. Sadece Eleni ve Oruç anlamıştı. “Oraya da beraber gidiyorlar.” dedi Amirum dayı gülerek. Adil güldü. “Ula çocuk bunlar ya.” Adil’in İsmail’i iyice aileden saymasına sinir oluyordu Eyüphan. Acilen bir şeyler yapmalı ve Fadime’yi almalıydı.
İsmail yüzünü yıkarken Fadime dolaptan temiz beyaz bir havlu çıkarıp İsmail yüzünü yıkadığında havluyu yüzüne yapıştırdı. Sertçe yüzünü silerken “Ah! Napıyorsun yavaş ya!” dedi İsmail. “Pardon.” dedi Fadime. Havluyu bıraktı. Kendisi de yüzünü yıkadığında İsmail de aynı şeyi yaptı. Ama o sertçe silmedi Fadime’nin yüzünü. Önce gözü acımasın diye yavaş yavaş sildi. “Bu Eyüphan salağı niye burada?” dedi kafasıyla içeriyi belirtir gibi hareket yaparak. “Hep burada.” dedi Fadime.
“Hep burada?”
“He. Kahvaltıda burada. Bazen öğlen de burada abimle yemek yer. Sahur vakitlerinde de hep bizimledir.”
İsmail yüzünü yavaşça kuruluyordu. Yüzünden boynuna akan suyu sildi.
“Kıskandın mı?” diye sordu Fadime. “Ne kıskanacağım ya!” dedi İsmail, sesindeki tona kendisi bile inanmamıştı. Fadime onun bu haline güldü. Tam o sırada, içeriden su almaya gelen Eyüphan kapıda belirdi. Lavabonun önüne geldiğinde Fadime’yle İsmail ona döndü. Fadime, lavaboya yaslanmış bir şekilde öylece kalakaldı. “Neye baktın datlum?” dedi İsmail. Eyüphan’la bu şekilde dalga geçerdi hep. “İçeriden sizi çağırıyorlar.” dedi. Aslında bu cevap İsmail’e değil Fadime’ye idi. “Hmm. Sen geç içeri. Geliyoruz biz.”
Eyüphan İsmail’e bir anlık baktıktan sonra tekrar bakışları Fadime’ye döndüğünde yumuşadı. “Hadi sen gel.” dediğinde İsmail elindeki havluyu bırakıp bir adım attı Eyüphan’a. Fadime önüne geçti. “Tamam, İso dur. Abim duyacak.” Aleyna elinde bardakla kapının önünde durdu. “Ne yapıyorsunuz siz? Kavganın sırası mı anlayacaklar şimdi.” dediğinde Oruç da yanındaydı. Oruç, “Eyüphan, sen geç içeri hadi.” dediğinde Eyüphan Fadime’ye baktı ve içeri geçti. “Ne oliyi İso? Sırası mı şimdi?”
“Abi ben ne yaptum şimdi? Biz burada elimizi yüzümüzü yıkarken geldi sizi çağırıyorlar dedi. Hani bizim kaçacak halimiz yok ya geliyoruz işte.” Aleyna kaşlarını kaldırdı. “Bize su alıyorum dedi. Sizi de çağırmadı kimse yani.” dedi. Oruç Aleyna’ya döndü
“Hah, bravo. Sen de yangına körükle git.” Aleyna kaşlarını çattı.
“Yangına kürekle niye gideyim?” Oruç güldü. “Kürek değil, körük…” Kafasını yana çevirerek güldü. “Hey Allah’ım ya.” Esme içeriden seslendi. “Aleyna, Oruç... Ula nerede kaldınız?” dedi. “Hadi hadi, geçin. Bizi kesecekler yoksa.” dedi Oruç. İsmail söylene söylene yürüdü. Aleyna ile Fadime de arkadan geldiklerinde masaya geçtiler. Küçük bir sorun vardı. Amirum dayı büyük olduğu için Adil onu masa başına oturtmuştu. Adil, Esme, Aleyna ve Oruç masanın solunda oturuyordu. Eyüphan da masanın sağında oturuyordu. Yanındaki iki sandalye boştu. Oraya İsmail ve Fadime gelecekti. Onların yanında Gezep ve İlve oturuyordu.

İsmail ve Fadime yerine oturmuştu. İsmail Gezep’le konuşmak için yanına oturmuştu. Fadime de yanına oturunca sağ tarafına Eyüphan denk geliyordu. Eyüphan, mutfaktan elinde boş bir tabakla geldiğinde Fadime’nin yanına oturdu. Herkes kahvaltıya başlayınca İsmail kafasını bir anlın yana çevirince Fadime’nin yanında Eyüphan olduğunu gördü. Oruç bunu fark ettiğinde Aleyna’ya baktı. Aleyna yudumladığı çayı bırakırken Oruç’un kaş göz yapmasıyla İsmail’e baktı. İsmail’in Eyüphan’a attığı öldürücü bakışları görmesiyle Oruç boğazını temizleyerek Fadime ve İso’nun dikkatini üzerine çekti. Adil diğerleriyle iş konuşuyordu. Eyüphan, “Fadime bak bundan da ye.” diyerek ona kahvaltılıkları uzattığında İsmail çayını sertçe masaya koydu.
“Canum karum, biz bir yer değiştirsek?” dediğinde Fadime başını sallayarak onayladı. Ayağa kalktıklarında Adil’in bakışları onlara döndğ. “Siz niye yer değiştirdiniz?” diye sordu. Birbirlerine baktıklarında Aleyna, “Ya ben Fadime’yi duyamadım bu erkeklerin sesinden. Karşımda daha iyi.” dedi gülerek. Zaten Aleyna’nın gülmesi Adil için yeterliydi.
İsmail, sandalyesini Eyüphan’a doğru sertçe çekip omuz omuza gelecek şekilde oturdu. Gözlerini bir saniye bile Eyüphan’ın üzerinden ayırmıyor, burnundan soluyordu. Fadime ise Aleyna’nın karşısına geçip oturduğunda derin bir nefes aldı. Bakışlarıyla Aleyna’ya "Hayatımı kurtardın" der gibi minnetle baktı. Aleyna, çayından rahat bir yudum alıp göz kırparak Fadime’ye sakin olmasını işaret etti.
Eyüphan, yanına binen bu ağır kasvetle neye uğradığını şaşırdı. Az önce Fadime’ye uzattığı kahvaltılık tabağı havada asılı kalmıştı. Yutkunarak başını yavaşça sola çevirdiğinde, İsmail’in ona dik dik bakan ve "Hayırdır koçum?" diyen gözleriyle burun buruna geldi. Eyüphan’ın elindeki zeytin tabağını alıp solunda oturan karısının tabağına koydu. “Canım karum. Zeytin?” dedi. Fadime bir şey söylemedi. İsmail, Fadime’nin tabağını kahvaltılıklarla doldurmuştu. Eyüphan kendini zor tutuyordu.
“İso, sizin ev ne alemde oğlum?” Adil, İsmail’e doğru eğildiğinde İsmail çayından bir yudum aldığına ona döndü. “Haftaya biter gibi duruyor abi.” dedi İso. Adil başını salladı. Eyüphan bir anlık cesaretle “Abi, Şerif Furtuna dışarıdayken Fadime’nin burada kalması gerekmez mi?” İso Fadime’ye ekmek uzatırken Eyüphan’a döndü. Adil, “Eyüphan haklı,” dedi Adil, sesini biraz kısarak. “O herifin ne yapacağı belli olmaz. Fadime’nin güvenliği her şeyden önce gelir.”İsmail elindeki ekmeği Fadime’ye uzatırken duraksadı, bakışları önce Adil’e, sonra da tabağına bakan Fadime’ye kaydı. İçinde kabaran o huzursuzluğu bastırmaya çalışarak derin bir nefes aldı.
“Biz de bunu konuşuyorduk Adil abi,” dedi, sesindeki ciddiyet ortamı anında germişti. “Şerif Furtuna o dışarıda nefes aldığı sürece Fadime’ye de, bize de rahat yok. Ama buralarda dolanması, o itin daha çok iştahını kabartır.”Adil, İsmail’in omuzuna elini koyup hafifçe sıktı. “Korkarak adım atamayız İso. Gerekirse kapıda nöbet tutarız, yine de o kızı o konağa tek başına göndermeyiz. Bu iş bitene kadar, Fadime bizim korumamız altında.” İsmail Çay bardağını masaya öyle bir bıraktı ki, içindeki çay tabağa taştı. Bakışlarındaki öfke, odadaki herkesin nefesini kesecek cinstendi. İsmail nefret dolu gözlerle Eyüphan’a döndü.
“Sen ne konuşuyorsun ulan?” dedi, sesi fısıltı gibi kısık ama bir o kadar da zehirliydi. “Şerif Furtuna kim, Fadime kim? Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu senin Eyüphan?”
Eyüphan, İsmail’in bu ani ve sert tepkisi karşısında neye uğradığını şaşırarak geriye doğru sindi. İsmail ise öfkesini dindiremiyordu. “Fadime’nin nerede kalacağına, ne yapacağına sen mi karar vereceksin? O herif dışarıdaysa dışarıda! Biz buradayız, ben buradayım! Bir daha benim yanımda onun adını Fadime’yle aynı cümlede geçirmeyeceksin, anladın mı beni?” Adil araya girmek için elini kaldırsa da İsmail’in gözü dönmüştü, bakışlarını Eyüphan’ın üzerinden bir an bile çekmiyordu.
Adil araya girdi, ses tonunu sakin ama uyarıcı bir tonda tutarak İsmail’in omuzunu kavradı. “İso… Tamam da bir şey demedi çocuk, ne celalleniyorsun?” dedi.
Eyüphan hâlâ oturduğu yerde çakılı kalmış, şaşkınlıkla İsmail’e bakıyordu. Adil derin bir nefes alıp konuşmaya devam etti: “Eyüphan’ın kötü bir niyeti yok, sadece kızın güvenliğini düşünüyor. Şerif Furtuna denen o uğursuz serbestken Fadime o boş evde tek başına kalmasın, buralarda gözümüzün önünde olsun dedi. Bu kadar parlamana gerek var mı oğlum?”
İsmail, Adil’in elini omuzunda hissedince duraksadı ama gözlerindeki o hırçın bakış tamamen sönmedi. Adil yerine geri oturdu. Bakışlarını Eyüphan’dan çekip masadaki tabağa dikti, çene kasları hâlâ kasım kasım kasılıyordu. Nezaketen de olsa zorla evlendiği, içten içe korumak istediği ama bir yandan da bu durumun getirdiği yükle sıkıştığı o karmaşık hisler, Eyüphan’ın masum bir cümlesiyle patlak vermişti işte.
Fadime ise başını iyice öne eğmiş, stresten parmaklarıyla ve yüzüğüyle oynuyordu. Masadaki bu gerilim, onun yüzünden çıkmıştı ve buradaki varlığının yükünü bir kez daha omuzlarında hissetti. İsmail, Adil abisinin uyarısıyla üzerindeki o ağır baskıyı daha da net hissetti. Bu zoraki evliliğin getirdiği sıkışmışlık ve Şerif Furtuna belasının yarattığı çaresizlik, Adil’in o babacan ama net uyarısıyla bir anlığına durulmasına sebep oldu.
Bakışlarını Eyüphan’ın üzerinden çekip mahcup bir ifadeyle Adil’e döndü. Sesindeki o hırçın ton yerini yorgun bir kabullenişe bırakmıştı.
“Kusura bakma abi. Şerif’in adını duyunca kabalık ettim, affet. Ama Fadime de tek değil. Ben varım. ” dedi, başını hafifçe öne eğerek.
Adil, İsmail’in bu saygılı ve geri adım atan tavrıyla yumuşadı. Elini İsmail’in omuzuna koyup babacan bir tavırla sıktı. “Estafirullah İso, ben seni bilmez miyim? Yükün ağır, kafan dolu... Ama ne olursa olsun birbirimize patlamayacağız. Eyüphan senin kardeşindir, o da Fadime’min iyiliğini ister.”
İsmail sessizce başını salladı ama içindeki o huzursuzluk geçmemişti. Fadime ise masadaki bu konuşmaları dinlerken başını iyice öne eğdi, Bu zoraki durumun herkesin neşesini nasıl kaçırdığını bir kez daha derinden hissetti. İsmail Fadime’nin elini tuttu. Fadime’nin titreyen elini bu kez daha yumuşak, incitmekten korkar gibi kavradı. Gözlerini masadan kaldırıp Fadime’nin bakışlarıyla buluşturdu. Az önceki o hırçın, öfkeli adam gitmiş; yerine gözlerinin içi parlayan, sıcak bir İsmail gelmişti. Dudaklarının kenarına yerleşen içten bir tebessümle Fadime’nin gözlerinin içine baktı.
•
•
Salona geçildiğinde evdeki o neşeli hava, İsmail’in adımlarıyla yerini yeniden gergin bir sessizliğe bıraktı. İsmail, sanki az önce mutfakta Eyüphan’a hiç hak vermemiş, o sözleri hiç söylememiş gibi, inadını ve hırsını yeniden kuşanmıştı. Eyüphan’ın gözlerinin içine ters ters, meydan okurcasına baka baka Fadime’nin elini sıkıca kavradı. Kendisi önde, Fadime’yi de adeta bir kalkan gibi arkasından sürükleyerek salona girdi.
Üçlü koltuğa kurulduğunda, elini hâlâ bırakmadığı Fadime’yi de sert olmayan ama net bir hamleyle yanına, tam dibine çekti. Kolunu koltuğun arkasına attı. Oturdu rahatça. Fadime neye uğradığını şaşırmış bir hâlde, çekinerek oturdu koltuğa.
Eyüphan ise karşıdaki tekli koltuğa yerleşmişti. İsmail’in bu gövde gösterisi karşısında altta kalmak istemez gibi dikleşti. İki genç adam, sanki aralarında çözülmemiş bir hesap varmış gibi karşılıklı olarak birbirlerini gözleriyle tartıyor, ters ters bakışıyorlardı. Salondaki hava her an elektriklenecek gibi gergindi.
Tam o sırada Oruç içeri girdi. Ortamdaki bu sessiz savaşı ve İsmail’in o dik kafalı, hırçın duruşunu anında fark etmişti. Ağır adımlarla yürüyüp İsmail’in sağ tarafındaki boş koltuğa oturdu. Yerleşir yerleşmez, odadakilerin dikkatini çekmeyecek şekilde bacağını uzattı ve ayağının ucuyla İsmail’in ayak bileğine sertçe vurdu.
"Kendine gel, ne yapıyorsun sen?" der gibi uyarıcı ve ters bir bakış fırlattı İso’ya. Esme mutfaktan geldiğinde salonda İlve ile sohbete daldı. Adil de Gezep’le konuşuyordu. Eyüphan kahvesini içerken arada kaçamak bakışlarıyla karşındaki ikiliye bakıyordu. Fadime üfleyerek “İso,” İso kahvesini bıraktı. “Canum karum.” dedi. “Sen bir gelsene konuşalım.” dedi ve kapıya doğru ilerledi. İso kabul ederek ayağa kalkıp kapıya ilerlediğinde Adil, “Fadime, nereye?” diye sordu. İsmail yanıtlayarak, “Bir ufak bir şey konuşacağız. Siz keyfinize bakın ya.” diyerek çıktılar. Kapının önündeki tahta oturağa oturduklarında Fadime,
“İso sen niye Eyüphan’a çıkışıyorsun? Ya abim alttan almasaydı seni?”
Fadime’nin Karadeniz şivesiyle karışık bu sitemkar sorusu, gecenin sessizliğinde ikisinin arasında asılı kaldı. İsmail, oturağın tahtasını gıcırdatarak geriye doğru yaslandı. Gözlerini gecenin karanlığına dikti, çene kasları yine gerilmişti ama Fadime’ye dönen bakışlarında az önceki o hırçın öfkeden eser yoktu.
“Ne abisi, ne alttan alması Fadime?” dedi, sesini içeridekiler duymasın diye iyice kısarak. “Görmüyor musun ulan, çocuk bilip bilmeden konuşuyor. Şerif Furtuna dışarıdaymış da, senin burada kalman gerekirmiş de... Herkes bir akıl verme derdinde.”
Fadime başını iki yana salladı, gözlerinde hem bir kırgınlık hem de bu zoraki durumun getirdiği o çaresiz isyan vardı. “Çocuk kötü bir şey demedi ki İso, benim iyiliğimi düşündü. Ama sen... Sen sanki inadına yapıyorsun. Herkesin içinde elimi tutmalar, Eyüphan’a dik dik bakmalar... Mecbur kaldık diye bana katlanmak zorunda değilsin, biliyorum. Ama bari el aleme karşı bu kadar celallenme. Kendini de beni de zor duruma düşürüyorsun.”
İsmail, Fadime’nin "katlanmak zorunda değilsin" lafını duyunca duraksadı. Bakışları yumuşadı, içindeki o karmaşık suçluluk duygusu yüzüne vurdu. Elini ensesine götürüp sıkıntıyla ovaladı. “Ben sana katlanmıyorum Fadime,” dedi, bu kez sesi çok daha sakin ve dürüst çıkmıştı. “Ama o it dışarıdayken, benim senin adını elin ağzında duymaya tahammülüm yok, anlıyor musun? Benim derdim Eyüphan’la değil. Benim derdim... koruyamamaktan korkmak.”
Fadime, İsmail’in ağzından dökülen "Benim derdim... koruyamamaktan korkmak" sözünü duyunca bir an duraksadı.
Zıt kutuplar tam da böyleydi işte; biri öfkesiyle yakıp yıkarken, diğeri o öfkenin altındaki çaresizliği görüp duruluyordu. Fadime, başını kaldırıp İsmail’in karanlıkta parlayan gözlerine baktı. Karadeniz’in hırçın dalgaları gibi esip gürleyen bu adamın arkasında, aslında sadece kendisini korumaya çalışan bir çocuk saklıydı.
Yine de içindeki o kırgınlığı tamamen söküp atamadı. Ses tonunu yumuşatarak, şivesinin o kendine has tınısıyla konuştu: “Korkmak midur seni böyle deli eden, İso? Sen korkmaysun, sen resmen dünyayla kavga edeysun. Ama kavgayı benim üzerimden etme gözünü seveyim. Eyüphan’a da öyle dik dik bakıp durma içeride, adamı kendine düşman edeceksun.”
İsmail, Fadime’nin bu tatlı sert çıkışına karşı dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi. Tahta oturakta ona doğru biraz daha yanaştı, aralarındaki o zıtlık hem birbirlerini uzağa fırlatıyor hem de görünmez bir bağla dip dibe tutuyordu.
“Benim kimseyi düşman ettiğim yok, Fadime,” dedi, az önceki öfkeli adamdan eser kalmamış bir sesle. “Ama sen de bil ki, bu kapıdan içeri girdiğimizden beri senin sorumluluğun bende. İster isteyerek olsun, ister mecburiyetten... Ben senin kılına zarar gelmesine izin vermem. Şimdi içeri geçelim, o çaylak Eyüphan da kahvesini rahat içsin.” Ayağa kalktı, elini bu kez içerideki gibi inatla değil, tamamen korumacı bir tavırla Fadime’ye doğru uzattı.
Zıt kutupların birbirini ittiğini söylesek de, aralarındaki o çekim sessizce salona doğru ilk adımını atıyordu.
•
•
Fırtına Konağı’nın mutfağında İso, Oruç, Aleyna ve Fadime akşam yemeği hazırlığı için mutfaktaydı. Aslında herkes bir işin ucundan tutmaya çalışıyordu ama ortamın yabancılığı ve konağın üzerlerine çöken o ağır havası hepsini germişti. Fadime, yemek yapmayı çok bilmezdi. Şimdi de fırını açmauya çalışıyordu. İsmail ise çorbayı karıştırıyor bir yandan da tarife bakıyordu. Oruç ve Aleyna ise mutfak tezgahının diğer ucunda, aralarındaki bu sessiz yardımlaşmayı izliyordu.
Zarife elinde poşetlerle gelmiş, mutfağa girmişti. Fırını ayarlamaya çalışan Fadime’yi gördüğünde başını iki yana sallayıp dua eder gibi kaldırdı ellerini. Fadime’nin yanına doğru ilerledi. “Çekil çekil.” dedi söylenerek. İsmail çorbayı karıştırırken arkasına döndü. “Fırın çalıştıramıyor, oğluma yemek yaptırıyor. Biz bir de gelin diye aldık! Ne yapıyorsun sen acaba?”
Ama Fadime, İso’nun kolunu hafifçe tutarak onu durdurdu. Gözlerinde ne bir damla yaş vardı ne de o eski hırçınlık; sadece buz gibi, insanı delen bir kararlılık vardı. Başını dikti, doğrudan kaynanasının, Zarife’nin gözlerinin içine bakarak buruk ama zehir gibi bir gülümsemeyle konuştu:
"Kusura bakma. Annem beni yetiştirirken orayı biraz atlamış. Haklısun, aceleye geldi herhalde; çünkü bana hem yemeği hem terbiyeyi öğretemeden toprak oldu, öldü gitti."
Mutfaktaki o büyük tıkırtılar, yemeğin kaynama sesi bile bir anda bıçak gibi kesildi. Kendi doğurduğu oğlunun gözü önünde gelininin annesizliğinden vuran Zarife, duyduğu bu sözün ağırlığıyla bir an ne diyeceğini bilemeyip kalakaldı. İso ise Fadime’nin bu cümlesiyle adeta kalbinden vurulmuş gibi oldu
Fadime’nin o buz gibi ses tonu mutfağın duvarlarında yankılanırken, kelimeler Zarife’nin göğsüne ağır bir taş gibi oturdu. Bir anlık sinirle, can acıtmak için söylediği o sözün nerelere dokunduğunu, Fadime’nin gözlerindeki o derin ve kimsesiz karanlığı görünce anladı. Zarife’nin elleri havada kaldı, söyleyecek tek bir kelime bile bulamadı. İçini ani bir pişmanlık dalgası kaplasa da Fırtına Konağı’nın hanımı olmanın verdiği o katı gurur geri adım atmasına izin vermedi; sadece yutkunabildi.
Fadime ise hiç istifini bozmadı. Zarife’nin gözlerinin içine bakmaya devam etti, ardından fırının kapağını yavaşça kapatıp önündeki önlüğün iplerini çözmeye başladı. Elleri hafifçe titriyordu ama sesini bir kez daha dik tutmayı başardı."Size afiyet olsun," dedi rüzgar gibi kuru bir sesle. Arkasını dönüp mutfak kapısına doğru yürürken İsmail hemen arkasından hareketlendi.
İsmail, “ana, ana, ana! Bravo. Bravo sana. Mutlu musun şimdi?” Aleyna elindeki tabağı sertçe bıraktı. Zarife’nin önüne geldi. “Zarife Hanım!” Siz nasıl bir insansınız? Sen bir kadınsın ya. Nasıl bir annesin? Karşındaki kızın annesi yok, annesi! Sen sırf laf sokmak için, sırf kendi egonu tatmin etmek için bir insanın en hassas, en can acıtan yerine nasıl basarsın?" Zarife Aleyna’dan böyle bir çıkış beklemiyordu. “Yav tamam da uzatmayın. Sinirle söyledim. Alırım gönlünü.” dediğinde İso güldü sinirle. Sağ elini tezgahtan çekti. “Al gönlünü. Al hadi alabiliyorsan al!”
Bu sefer Oruç, “Anne biraz tut şu çeneni tut. Annesi ölmüş kıza söylenecek söz mü? Günahtır ya!” dedi. İsmail annesine ters ters bakarak odasına gitti. Kapıyı çaldı. “Fadime?” dedi. Ses gelmeyince tekrarladı. “Fadime? Giriyorum bak.” dedi. İçeri girdiğinde odaya göz gezdirdi. Fadime, yere İsmail’in yatağını yapmış kendisi de yatıyordu.
“Fadime. Konuşalım mı?” dediğinde “Yorgunum, sonra.” dedi kısaca. İsmail, Peki, tamam.” diyerek yatağa oturdu. “Ama şunu söyleyeyim; annemin ne dediğine takılma. Konuştu öyle boş boş. Onun adına özür dilerim. Konuştum ben.” Fadime arkasını döndü. Yatakta oturur pozisyona geldi. Gözlerinden süzülen iki damla yaşa engel olamadı.
İsmail, o an içinde bir şeyler koptuğunu hissetti. Elini kaldırıp gözlerinden süzülen yaşları sildi. “Ağlama.” dedi ikna etmek istercesine biraz uzatarak. İsmail’in içine sıkıntı çökmüştü. Ailesinden biriydi onu üzen.
Fadime, yanağındaki o ani dokunuşla geri çekildi. İsmail de yavaşça elini çekti. Aralarındaki o birkaç santimlik mesafe, sanki aşılmaz bir duvara dönüştü. Fadime gözlerini kaçırmadan, kızarmış bakışlarını doğrudan İsmail’e dikti. Canı yanmıştı ama gardını düşürmeye hiç niyeti yoktu. "Anan bana 'terbiyesiz' dedi, 'anan sana öğretmemiş' dedi. Doğru dedi... Annem bana bir şey öğretemedi ki. Ben çocuktum o gittiğinde. Ama ben anamın hatırasına leke gelmesin diye bugüne kadar kendi kendime dik durdum. Şimdi gelip de bana burada laf söyletmem." İsmail sıkıntıöı bir nefes vererek başını eğdi. Kafasını salladı. “Haklısın.” dedi. “Çok haklısın. Annem o an ağzından çıkanı kulağı duymadı. Ben özür dilerim.”
“Sen özür dileme İso. Senin bir suçun yok.” dedi başını eğerek. Gözleri kızarmıştı. Annesini özleyen sadece Fadime değildi. İsmail de özlüyordu. Birini özlemek için kaybetmek gerekmezdi.
İsmail’in odadaki o mesafeli ama suçluluk dolu ses tonu duvarlarda yankılanıp söndü."Ben kimsenin dediğine takılmayrum İsmail," dedi Fadime, sesi duvara çarpıp odaya yayılırken buz gibi ve nettir. "Ama benim anamın adını bir daha o kadının ağzına sakız ettirme. Bu bana yeter."İsmail, duyduğu bu kesin ve sert sözlerin üzerine başka bir şey ekleyemedi. Yutkundu.
Fadime geriye doğru kayarak uzandı. Aralarındaki o resmiyet ve yabancılık, yatağın kenarından yer yatağına kadar uzanan o birkaç adımlık mesafeyi bile kilometrelerce uzun kılıyordu."Ettirmem," dedi İsmail sadece, sesi kararlı ama kısıktı. Yataktan yavaşça kalktı, yerdeki kendi yatağına doğru geçti. Üzerindeki o ağır sıkıntıyla battaniyeyi üzerine çekerken, gözleri odanın tavanındaki ahşap kirişlere takıldı.
Aynı odanın içinde, birbirlerine bu kadar mesafeli iki insan olarak bu konağın kasvetine ne kadar dayanacaklarını düşünüyor, içindeki huzursuzluk gitgide büyüyordu.
Zarife’nin bir lafı ikisinin de arasına buz gibi girmişti.Şimdi aynı odada iki yabancı gibiydiler. Fadime arkasını dönmüş kırgınlığıyla kalmış, İsmail ise kendi yatağında ne yapacağını bilemez halde sessizliğe gömülmüştü. Konaktan çıkıp gidemiyorlar, birbirlerine de yaklaşamıyorlardı. Gece biterken odada sadece ağır bir sessizlik kaldı.
~•~
Fadime her ne kadar arkasını dönüp duvarlar örse de, İsmail o duvarın hemen ardında, yer yatağında onun sessizliğini paylaşıyordu. Aralarındaki o resmiyet ve aşılmamış çizgiler henüz çok taze olsa da, hayat onları birbirinin zıttı iki kutup gibi aynı odada, aynı kaderin içinde sımsıkı tutuyordu.
Bu meşhur Yin & Yang dengesi, birbirlerinden ne kadar kaçmaya çalışırlarsa çalışsınlar, onları görünmez bir bağla her seferinde yeniden bir araya getirecekti.
@bitikamadik