Yara

Akşamüstüne doğru bahçe kademeli olarak sakinleşti. Misafirler birer birer uğurlandıktan sonra İsmail’e kapıdaki korumalardan biri aracılığıyla bir haber geldi. İsmail aldığı haberi dinledikten sonra ciddiyetle başını salladı. Portmantoya yürüyüp ceketini aldı, ardından kapının önündeki ayakkabılarına yöneldi. Eğilip ayakkabılarını giymeye başladığı sırada Fadime yanına doğru geldi. Yüzündeki huzursuz ifadeyle İsmail’i izliyordu. "İso..." dedi Fadime, sesindeki bıkkınlığı gizleyemeyerek. "Ne zamana kadar böyle yaşayacağız biz? Dışarı çıkmama, kapıda adamlar... Kendi evimizde bile hapis gibi."İsmail ayakkabısının bağcıklarını bağlarken başını kaldırıp kısa bir an Fadime’ye baktı. "Ben seni kısıtlamıyorum Fadime, çıkma demiyorum. Sadece dikkatli ol diyorum, adamlar önlem olsun diye duruyor kapıda."Fadime kollarını göğsünde birleştirip geri adım atmadı, konuyu uzatmaya kararlıydı. "Nasıl kısıtlamıyorsun İsmail? Kapıdan adım atsak arkamızda üç beş adam, nereye gitsek gözler üstümüzde! 'Kısa bir işim var' diyip gidiyorsun, ne işi olduğunu bile söylemiyorsun. Bu korkuyla, bu tedirginlikle mi geçecek günlerimiz?" İsmail doğruldu, ceketinin yakalarını düzeltti. Konuyu şu an tartışmak istemediği, aklının gideceği yerde olduğu her halinden belliydi. Fadime’ye bakıp kestirip atan bir tonla konuştu:"Geldiğimde konuşuruz bunları. Kapıyı kilitle, dikkat et kendine." İsmail kapıyı çekip hızla çıkarken, Fadime arkasından bir süre öylece bakakaldı.
İsmail arabasını Furtuna ailesinin gözden uzak, tenha bir yerdeki eski depolarından birine sürdü. Deponun kapısındaki korumalar İsmail’in aracını görünce kapıyı açtı. İçeride, loş ışığın altında bir sandalyeye bağlanmış, yüzü gözü morluklar içinde bir adam duruyordu. Şerif’in adamlarından biri olan bu kişi, günlerdir İsmail’in talimatıyla burada tutuluyordu. İsmail ağır adımlarla adamın karşısına geçti. Ceketini çıkarıp kenardaki masaya bıraktı, gömleğinin kollarını kıvırdı. Adam başını kaldırıp İsmail’e baktı.İsmail ahşap bir sandalye çekip adamın karşısına oturdu. Cebinden çıkardığı çakmakla oynarken düz ve soğuk bir ses tonuyla konuştu: "Şerif uzun zamandır sessiz..." dedi İsmail. "Şimdi bana onun nerede saklandığını, ne planladığını tek tek anlatacaksın. Buradan çıkışın buna bağlı."O sırada evde ise Fadime, İsmail’in gidişinin ve aralarındaki o gergin konuşmanın ardından mutfağa yöneltti adımlarını.Günün koşturmacasını ve zihnindeki soruları bastırmak istercesine kendine sade bir kahve pişirdi. Fincanını alıp salonun bahçeye bakan büyük camının önüne geçti. Dışarıda hava kararmaya başlarken, elindeki kahveyle pencereden dışarıyı izleyip İsmail’in dönmesini beklemeye başladı.
Yüzü gözü yara bere içinde olan adam zorlukla başını kaldırıp sesin sahibine baktı. Kafası allak bullak, gözleri kanlanmış ve hafif bulanıktı. Şakaklarından süzülen kurumuş kan izleri yüzüne yapışmıştı. Kafasını sallayıp arka arkaya sertçe öksürdü, göğsünden gelen acıyla inleyip başını yana düşürdü.Depodaki adamlardan biri hemen hareketlenip İsmail’in arkasına bir sandalye koydu. İsmail gözlerini adamdan bir an bile ayırmadan sandalyeye oturdu. Dirseklerini dizlerine dayayıp hafifçe öne doğru eğildi.Masmavi gözleri donuk, ifadesiz ve son derece tehlikeliydi. Hiç acele etmeden, kırpmadan adamın her kıpırdanışını, her nefes alıp verişini izliyordu. Depodaki tek ses, adamın hırıltılı nefesi ve tavandan metal zemine damlayan su damlalarının sesiydi.İsmail cebindeki çakmağı çıkarıp ritmik bir şekilde kapağını açıp kapatmaya başladı. Metalik tıkırtı loş deponun duvarlarında yankılanırken adamın gözlerinin içine bakmayı sürdürdü. "Nefesini boşa tüketme," dedi İsmail, sesi fısıltı kadar alçak ama bir o kadar da tehditkârdı. "Sana lazım olacak. Bana Şerif’in en son nerede görüldüğünü söyleyeceksin. Şimdi."
Behçet zorlukla yutkunup kesik kesik nefes alırken, "Bilmiyorum... Görmedim," dedi hırıltılı bir sesle. İsmail duyduğu cevap karşısında başını hafifçe yana eğip alaycı bir şekilde güldü. "Bilmiyorsun ha?" dedi, sesindeki alay bir anda bıçak gibi keskinleşti. "Şerif’in hem ayakçılığını, hem korumalığını, hem de şoförlüğünü yapıyorsun... Adam bana 'bilmiyorum' diyor, öyle mi?" İsmail sandalyesinde geriye doğru yaslanıp yanındaki adamına döndü. "Bilmiyormuş lan?" diyerek tekrar güldü, ama gözlerindeki o soğuk ve tehlikeli ifade hiç değişmedi. "İnanalım mı sence, ne yapalım?" Yanındaki koruma sertçe sırıtıp başını sallarken İsmail tekrar Behçet’e doğru eğildi. Acelesi yokmuş gibi sakince sandalyesinde dikleşti. "Bak güzel soru... Ne yapalım?" dedi İsmail, sesindeki alaycı ama ağır tonla. Yavaşça öne doğru eğilip kelimeleri tek tek, bastırarak söyledi: "Şimdi sana ne... ya... pa... lım?"Behçet korkuyla yutkunmaya çalıştı ama boğazı kurumuştu. İsmail’in bu tekinsiz rahatlığı, bağırıp çağırmasından çok daha ürkütücüydü.
İsmail cebindeki çakmağı masanın üzerine bıraktı. Metalin masaya vururken çıkardığı tok ses depoda yankılandı. "Hafızan tazelensin diye biraz daha bekleyelim mi Behçet? Yoksa konuşmaya başlayacak mısın?" Behçet başını iki yana sallayıp acıyla inledi. Kanlı dudaklarının arasından, "Yalan söylemiyorum! Bilmiyorum! Görmedim!" diye haykırdı. Sesi deponun taş duvarlarında çaresizce yankılandı. "Ben sana inanmak istiyorum Behçet," dedi İsmail, ses tonunu sanki çok normal bir şeyden bahsediyormuş gibi alçaltarak. "Ama senin o bilmediğin şeyler yüzünden benim sabrım tükeniyor. Bir daha düşünsene... Şerif nereye saklandı? O son sevkiyatı nereden yönetiyor?" Behçet hırıldayarak nefes almaya çalıştı. Gözleri korkuyla açılmış, İsmail’in yüzündeki o en ufak bir merhamet kırıntısı bile barındırmayan mimiklerine kilitlenmişti. "Yemin ederim adamlarını ben taşımadım o gün..." dedi Behçet, sesi titreyerek. "Beni... beni kulübede bıraktı. Sadece Dağyolu'ndaki eski depoya erzak götürmemi söyledi, gerisini bana anlatmadı! Bildiğim tek yer orası!" İsmail duyduğu isimle birlikte gözlerini hafifçe kıstı. Sandalyesinde hiç istifini bozmadan yanındaki adama doğru başıyla belirsiz bir işaret verdi. Adam hemen cebinden telefonu çıkarıp Adil Bey’i aramak üzere kenara çekildi. İsmail, Masanın üzerindeki çakmağını alıp cebine attı, ardından kenardaki ceketini eline aldı."Bak..." dedi İsmail, Behçet’in tepesinde bir dağ gibi dikilip aşağılayıcı bir bakış fırlatarak. "İsteyince hatırlıyormuşsun. Eğer o depodan boş çıkarsak, buraya döndüğümde bu kadar sabırlı olmam."
İsmail, sandalyede öne doğru eğilmiş hâlde duruşunu hiç bozmadı. Gözlerini bir an bile kırpmadan, dondurucu bir sakinlikle Behçet’in kanlı yüzüne bakmaya devam etti."Başka ne biliyorsun?" dedi İsmail, sesi fısıltı kadar alçak ama bir o kadar da ağır ve tehditkârdı. "Anlat. Şerif’le başka ne planlıyordunuz?" İsmail’in o tepkisiz, karanlık rahatlığı içindeki cesareti bir anda söküp almıştı. Kan tükürüp başını yana çevirdi, yutkunarak sustu. İsmail adamın sustuğunu görünce ne sesini yükseltti ne de istifini bozdu. Yanında bekleyen korumasına hafifçe başıyla işaret etti. Koruma emri anında aldı. Hiç tereddüt etmeden öne atılıp tam gücüyle Behçet’in suratının ortasına sert bir yumruk geçirdi.Yumruğun şiddetiyle Behçet’in başı arkaya savruldu, bağlı olduğu ahşap sandalye gıcırdadı. Ağzından süzülen taze kanla birlikte acı içinde hırıldayarak inledi.İsmail oturduğu yerden kıpırdamadı bile. Yüzündeki o soğuk ifadeyle Behçet’in tekrar kendine gelmesini bekledi. "Sessizlik bana zaman kaybettirir Behçet," dedi İsmail, çakmağını cebinden çıkarıp ritmik bir şekilde kapağını açıp kapatarak. "Benim zamanım da az. Konuşacak mısın, yoksa arkadaş devam etsin mi?"
Behçet, yediği yumruğun etkisiyle başını güçsüzce öne düşürdü. Ağzından süzülen kanı şakaklarına doğru silkmeye çalışarak, acı ve öfkeyle hırladı. Kanlı gözlerini İsmail’e dikip çaresiz bir hırsla bağırdı:"Başka bildiğim yok! Bu kadar! Ben de görmüyorum Şerif’i... Ama Şerif bu yaptığınızı yanınıza bırakmayacak! Hepinizin canını okuyacak, duyuyor musun beni? Yanınıza bırakmayacak!" İsmail, adamın bu çırpınışları karşısında kılını bile kıpırdatmadı. Sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı. Yüzünde ne bir öfke ne de bir korku kırıntısı vardı; sadece karşısındaki adamın çaresizliğini izleyen donuk bir ciddiyet duruyordu. "Bırakmasın..." dedi İsmail, sesi depodaki o nemli soğuk kadar buz gibiydi. "Kendi ayağıyla gelsin ki, işim daha kolay olsun." İsmail yavaşça ayağa kalktı. Kenardaki ceketini alıp sırtına geçirdi, ardından yanındaki adama dönüp başıyla dışarıyı işaret etti. "Adil abime haber ver," dedi İsmail, gözlerini Behçet’ten ayırmadan. "Dağyolu'ndaki depoyu bir kontrol etsinler. Bu arkadaşı da iyice misafir edin, ben haber verene kadar tek bir adım bile atmayacak."Behçet arkasından hırsla küfürler savurup bağırmaya devam ederken, İsmail arkasına bile bakmadan deponun ağır demir kapısından dışarı çıktı. Gecenin serin havası yüzüne vururken arabasına bindi.
•
•
Fadime elindeki fincanla salondaki koltuğa geçti. Televizyonu açıp rastgele bir kanal buldu; ekranda bir şeyler dönüyordu ama ne sesleri duyuyor ne de görüntülere odaklanabiliyordu. Gözü sürekli ekranın köşesindeki saatte ve bahçe kapısındaydı. Televizyonun ışığı loş salona vururken içinin sıkıntısı daha da büyüdü.Aklını bir türlü İsmail’den, onun o soğuk gidişinden ve kapıdaki adamlardan uzaklaştıramıyordu.Daha fazla dayanamayıp sehpadaki telefonunu eline aldı. Aleyna’ya mesaj attı:
Siz
"Aleyna, uyudun mu? İçimde saçma sapan bir sıkıntı var... İsmail bir işim var deyip çıktı, hâlâ dönmedi. Sizin oralar sakin mi?" 19.05
Mesajı gönderdikten sonra telefonu göğsüne bastırıp gözlerini tekrar televizyona dikti. Bir kulağı kapıdaydı, en ufak bir motor sesinde yerinden fırlayacak gibi tetikte bekliyordu.Bildirim sesi gelir gelmez Fadime hızla telefonun ekranına baktı.
Aleyna
Yok, uyumadım. Hayır burada değil bildiğim kadarıyla. Babam birileriyle konuştu kapının dışında ama isoyla alakalı olduğunu düşünmüyorum merak etme sen.
Aleyna’nın mesajını okuyunca hafif bir nefes verdi ama içindeki o huzursuzluk tamamen silinip gitmedi. Gözleri bir anlığına televizyondaki belgesele takıldı, sonra parmakları ekranda hızla hareket etmeye başladı.
Siz
"Sağ ol canım... İsmail giderken de bir tuhaftı zaten. Kapıda adamlar, içeride tek başıma ben... İnsan kafasında kurmadan duramıyor işte. Baban bir şey söylerse ya da bir haber alırsan bana da yaz mutlaka, tamam mı?
Mesajı gönderip telefonu tekrar yanındaki yastığın üzerine bıraktı. Kahvesinden son bir yudum aldı, fincan soğumuştu.
Aleyna:
Tamam merak etme sen sakin kal ve kötü bir şey düşünme. Haber ver mutlaka.
*Bir mesaja 💕 ifadesini bıraktınız.
Zaman geçtikçe televizyondan gelen hafif ses ve salondaki sessizlik Fadime’nin üzerine ağır bir yorgunluk gibi çöktü. Başını koltuğun kenarına yaslamış, gözlerini açık tutmak için direniyordu ama üzerindeki gerginlik yerini yavaşça halsizliğe bıraktı. Salona çöken serinlikle birlikte hafifçe büzüldü, kollarıyla kendini sararak koltukta sızıp kaldı. Telefonu ise hemen yanı başında, koltuğun kenarındaki minderin üzerinde duruyordu.Az sonra dış kapının kilit sesi duyuldu. İsmail içeri girdi. Ceketini kolunun üzerine almış, yorgun adımlarla salona doğru yürüdü. İçeri adım attığında odadaki belirgin soğukluğu ve pencereden içeri süzülen gece rüzgarını fark etti. Gözü hemen koltukta büzülmüş, üşüyerek uyuyakalan Fadime’ye kaydı.İsmail önce sessiz adımlarla açık duran pencereye doğru yürüdü ve kapattı.
Ardından ceketini bir kenara bırakıp koltuğun yanına yaklaştı ve eğildi. Yüzündeki o sert, karanlık ifade Fadime’yi görünce yumuşamıştı. Üşümekten hafifçe kızarmış yanağına ve yüzüne düşen saç tellerine eli uzandı. Parmanının tersiyle Fadime’nin tenine süzülüp yavaşça dokundu. Tam o sırada, Fadime’nin hemen yanındaki minderde duran telefonun ekranı birden aydınlandı ve sessiz titreşimi koltuğa hafif bir uğultu yaydı. Ekranda Aleyna’dan gelen mesaj belirdi.
Aleyna
"Fadime son durum ne? Geldi mi İsmail?" 00.45
İsmail’in eli Fadime’nin yüzünde duraksadı. Bakışları bir anlık refleksle minderde parıldayan telefon ekranına kaydı. İsmail gözlerini bir iki saniye telefonun aydınlanan ekranında tuttu, ardından bakışlarını tekrar mışıl mışıl uyuyan karısının yüzüne çevirdi. Telefona dokunmadı bile. Önce sehpadaki kumandayı alıp televizyonun sesini ve ışığını tamamen kapattı. Salon bir anda gecenin dinginliğine büründü. Ardından tekrar bir kolunu Fadime’nin sırtının arkasından, diğerini de dizlerinin altından geçirdi. Onu uyandırmamaya özen göstererek tek bir hamlede kucağına aldı. Fadime uykunun verdiği mahmurlukla hafifçe kıpırdandı, soğuktan sonra bulduğu sıcaklıkla başını İsmail’in göğsüne doğru yaslayıp derin bir nefes aldı ama uyanmadı. İsmail, kucağında karısıyla merdivenleri sessiz ve dikkatli adımlarla tırmanmaya başladı. Üst kattaki yatak odasına geçip Fadime’yi yavaşça yatağa bıraktı. Üzerini yorganla güzelce örtüp bir süre öylece başında dikildi. Yüzüne düşen birkaç saç telini kenara çektikten sonra yorgunca bir nefes verip üzerindeki gömleğin düğmelerini çözmeye başladı.
İsmail üzerindeki gömleği ve pantolonu çıkarıp rahat bir şeyler giydi. Yatakta huzurla uyuyan Fadime’yi son bir kez süzüp sessiz adımlarla odadan çıktı. Merdivenlerden aşağı inerken cebinden sigara paketini çıkardı. Mutfak kapısından bahçeye adım attı. Gece serinliği yüzüne vururken bir dal sigara yakıp derin bir nefes çekti. Dumanı gecenin karanlığına doğru üflerken, diğer eliyle telefonunu çıkardı. Adil ve Oruç’un olduğu ortak gruba girdi. Sigarasının ateşi karanlıkta parıldarken ekrana hızla yazmaya başladı:
Siz
"Behçet’i konuşturduk. Şerif’in Dağyolu'ndaki eski depoda saklandığını söyledi. Sabahı beklemeden orayı çembere alalım. Adil abi, sen adamları topla. Oruç, sen de arka yolu tut, kaçacak delik bulamasın. Sabah ilk ışıklarla depoya giriyoruz."
Mesajı gönderip telefonu cebine attı. Sigarasından son bir derin nefes alıp izmariti bahçedeki küllükte ezerek söndürdü. Aklı bir yandan Dağyolu’ndaki depoda, bir yandan da yukarıda mışıl mışıl uyuyan karısındaydı.Oruç ve Adil mesajı anında gördü. Ekran ışığı karanlık bahçede İsmail’in yüzüne vururken Oruç’un ilk yanıtı düştü:
Abim: “Oğlum... Bu bir tuzak olmasın bak? Her şey beklenir bu heriflerden. Plansız gitmeyelim. Bizim geleceğimizi öğrenmişlerdir, onları şaşırtıp yarın gitmeyelim. Oturur konuşur gideriz."
İsmail sigarasından sert bir nefes çekip mesajı okudu. Kaşları çatıldı, parmakları ekranda hızla hareket etti:
Siz
"Abi nasıl öğrenecek ula? Behçet depoda, başında adamlar var." Oruç gecikmeden yazdı:
Abim:“Abim saf mısın? Ya gittiğin depo etrafında adam varsa?"
Adil Abi: "Oruç haklı İsmail, hemen atlama. Behçet dediğin adam köşeye sıkışınca her şeyi söyler, doğruyu da söyler yalanı da. Belki de Şerif özellikle yem attı önümüze. Gece vakti körü körüne Dağyolu'na girmek akıl kârı değil."
İsmail sigarasının dumanını hırsla dışarı üfleyip telefonu daha sıkı kavradı. Şerif’i bitirme arzusuyla içindeki öfke harmanlanıyordu ama abilerinin söylediklerinde mantık payı olduğunu da biliyordu. Yine de geri adım atmaya niyeti yoktu. Hızlıca cevabını yazdı:
Siz:
Ne yapalım yani Adil abi? Oturup Şerif’in kapımıza dayanmasını mı bekleyelim? Behçet’in ağzından Dağyolu lafını zor aldım zaten. Bu fırsat bir daha gelmez."
Adil Abi: “Bekleyelim demiyorum. Tedbirli olalım diyorum. Önce sessizce bir iki adam yollayayım, Dağyolu’ndaki deponun etrafını bir süzsünler. İçeride hareket var mı, pusuda adam var mı görelim. Sabah karşı haber gelir, duruma göre baskını koyarız."
Abim:
"Aynen öyle. Kafana göre tek başına hareket etmeye kalkma sakın İsmail. Yengemi de yeni taşıdın o eve, aklın evde kalmasın. İşi usulüne göre çözelim."
İsmail, Oruç'un "yengem" lafıyla bir an duraksadı. Başını kaldırıp ikinci katın karanlık penceresine, Fadime’nin mışıl mışıl uyuduğu odaya doğru baktı. Abileri haklıydı; atacağı yanlış bir adım sadece kendisini değil, evde onu bekleyen karısını da ateşe atardı.Sigarasının izmaritini yere atıp ayağının ucuyla ezdi.
Siz:
"Tamam. Adamları çıkarın yola. Ama haber gelir gelmez ilk giren ben olacağım, bilmiş olun."
Mesajı yollayıp telefonu cebine attı. Derin bir nefes aldı ve ağır adımlarla eve doğru yürüdü. İsmail yatak odasının kapısını yavaşça araladı. Odanın loş karanlığında yatakta huzurla uyuyan Fadime’ye kısa bir an baktı. Ses çıkarmamaya özen göstererek adımlarını attı; kendi tarafındaki yastığı ve kenardaki yedek battaniyeyi kucağına aldı.Fadime uykusunun arasında hafifçe kıpırdanıp iç çekti ama uyanmadı. İsmail vazgeçip kucağındaki yastık ve battaniyeyle birlikte adımlarını geri çevirdi. Merdivenleri tekrar sessizce tırmanıp yatak odasına girdi.Fadime hâlâ derin bir uykudaydı, hafifçe büzülmüş mışıl mışıl uyuyordu. İsmail, karısının kokusunun sindiği bu odayı terk etmek istemediğini fark etti. Kapıyı arkasından hafifçe kapatıp pencerenin hemen yanındaki geniş berjer koltuğa yöneldi. Yastığı koltuğun arkalığına yerleştirip battaniyesini üzerine çekti. Uzun boyu koltuğa pek sığmasa da aldırmadı. Bir elini başının altına alıp bakışlarını yatakta uyuyan Fadime’ye dikti. Gecenin karanlığında karısının düzenli nefes alıp verişini dinlerken, göğsünün üzerine koyduğu telefonun ekranına kısa bir glance attı. Hem dışarıdan gelebilecek en ufak bir tehdide hem de Adil’den gelecek habere karşı tetikteydi. Yorgun gözlerini kapatıp uykuyla uyanıklık arasında beklemeye başladı.
•
•
•
İsmail, berjer koltukta gözleri yarı açık, deliksiz olmayan, huzursuz bir uykudaydı. Sürekli tetikte olmaktan ve gecenin gerginliğinden toplasan sadece bir iki saat kestirebilmişti. Vücudu kaskatı kesilmiş, başı sızlıyordu. Tam gözlerini aralayıp şakaklarını ovduğu sırada, kucağındaki telefonun sessiz titreşimi kaskatı kesilen bedenini anında ayağa kaldırdı. Ekranın ışığı odanın loşluğunda parıldadı. Gruptan Adil mesaj atmıştı:
Adil Abi:
"İso adamlar Dağyolu'na ulaştı. Depoda hareketlilik var, içeride adamlar ve Şerif’in arabası orada. Açık vermeden bekliyorlar, hemen toplanıp çıkıyoruz. Geliyorsan konuma geç."
İsmail bir an bile tereddüt etmedi. Uykusuzluğun getirdiği sersemlik tek bir saniyede silinip gitti. Parmakları ekranda hızla hareket etti:
Siz
“Çıkıyorum hemen. Beni beklemeden girmeyin sakın!"
Üzerindeki battaniyeyi hırsla kenara itip ayağa kalktı. Tam o sırada yatak taraflarından hafif bir kumaş hışırtısı yükseldi.Oluşan hareketlilikten ve telefonun ışığından uyanan Fadime, gözlerini ovuşturarak yatakta doğruldu. Uyku sersemliğiyle bir pencerenin yanındaki koltukta dikilen İsmail’e, bir de onun üzerini aceleyle düzeltmesine baktı. "İso?.." dedi Fadime, pürüzlü ve şaşkın bir sesle. "Ne oluyor? Nereye gidiyorsun bu saatte?" dediğinde iso ceketini giydi. “Abim rahatsızlanmış hemen görüp geleceğim sen uyu tamam mı?” Fadime yatakta iyice doğrulup kaşlarını çattı. İsmail’in gözlerinin içine bakarak şüpheyle sordu: "Oruç mu?.." İsmail hiç renk vermeden sadece başını yavaşça aşağı yukarı sallamakla yetindi. Fadime’nin içindeki huzursuzluk daha da büyüdü, bakışları odanın loşluğunda alelacele ceketini giyen kocasına kilitlendi. "Annenler yanındadır, sen niye bu saatte gidiyorsun ki? Saat kaç?"
İsmail yatağın kenarına yanaşıp eğildi. Fadime’nin yüzünü iki elinin arasına alıp başparmağıyla yanağını yavaşça okşadı. Sesi olabildiğince yumuşak ve ikna ediciydi." Aklım kalmasın, gözümle bir göreyim... Saat daha erken, sen hiç kafanı yorma bunlara. Bak, tansiyonu yükselmiştir yine, fırlamıştır. Ben varayım, bir bakayım durumuna, hemen dönerim zaten”. Fadime ne kadar ikna olmamış gibi dursa da uykunun ve çaresizliğin verdiği etkiyle daha fazla üsteleyemedi. Karısının üzerini örtüp son bir kez gözlerinin içine baktı ve sessiz adımlarla odadan çıktı. Merdivenleri hızla inip dış kapıyı açtığı an, yüzüne vuran serin gece havasıyla birlikte soft ve ılımlı ifadesi anında silindi. Yüzü bir anda taş gibi sertleşti. Bahçede hazır bekleyen koruma müdürünü gördüğü gibi adımlarını ona doğru kırdı.
Koruma hemen toparlanıp İsmail’e doğru bir adım attı: "İsmail Bey?" İsmail adamın tam karşısında durdu. Sesi alçak ama kemikleri sızlatacak kadar sert ve emrediciydi: "Beni iyi dinleyin," dedi gözlerini adamın gözlerine dikerek. "Her yerde olacaksınız. Bahçe duvarından kapının önüne, sokak başından arka çitlere kadar gözünüzü bir saniye bile kırpmayacaksınız. Bu eve hiçbir canlı yaklaşmayacak, içeriye kimse girmeyecek! Kuş uçsa haberim olacak. En ufak bir hatanızda hepinizi buraya gömerim, anlaşıldı mı?" dediğinde bazı korumalar evin kapısından girmiş, bazıları evin arkasına dolanmıştı bile. "Anlaşıldı İsmail Bey, gözümüzü ayırmayız." İsmail daha fazla tek bir kelime bile etmeden arabanın arka koltuğuna bindi. Kapıyı sertçe kapattı. Siyah araba Dağyolu’na doğru hızla karanlığın içinde gözden kaybolurken, İsmail cebindeki silahın şarjörünü son bir kez kontrol edip bakışlarını yola dikti.
•
•
Araba gecenin karanlığını yara yara Dağyolu’na doğru ilerlerken İsmail arka koltukta gergindi. Parmakları sürekli silahının kabzasında gidip geliyordu. Yan koltuktaki koruma aynadan İsmail’in sertleşen yüzüne baktı. "Abi, Adil abiyle Oruç abi depodan iki sokak arkada bekliyorlar. Adamlar düzeni almış." İsmail camdan dışarı, zifiri karanlık ağaçlıklara bakarak cevap verdi. "Sessiz yaklaşacağız. Arabayı depoya yarım kilometre kala bırakıyoruz. Yürüyerek gireceğiz." Araba virajlı dağ yolunda ışıklarını söndürüp yavaşladı. Yolun kenarında bekleyen iki siyah aracın yanında durdu. İsmail arabadan indiği an, gecenin soğuğu yüzüne çarptı. Ceketinin önünü kapatıp karanlığın içinden ona doğru yürüyen Adil ve Oruç’a baktı. Adil yaklaşır yaklaşmaz belindeki silahı düzeltip konuştu. "İçeride hareket var. En az altı-yedi adam saydı bizim çocuklar. Şerif’in arabası da ön kapının hemen ilerisinde duruyor. Ama kapıda nöbetçi yok, ortam fazla sakin." Oruç araya girdi. "Dedim ya işte, kokusu çıkıyor. Yolun ortasına yem gibi bırakmışlar arabayı. Direkt ön kapıdan dalarsak kevgire çevirirler bizi."İsmail gözlerini Dağyolu’nun sonundaki o eski, metruk depoya dikti. Dudaklarının arasında soğuk buhar tüterken bakışları karardı.
"Arka kapıdan gireceğiz," dedi İsmail, sesi bıçak gibi keskindi. "Oruç, sen iki adamla yan taraftaki pencereleri tut. Kimse dışarı kaçmayacak. Adil abi, sen de ön kapıyı tutacaksın, içeri giren çıkan olursa affetmek yok. İlk giren ben olacağım." Oruç başını sallayıp belindeki silahın emniyetini açtı. "Tamamdır. Ama içeride bir kalleşlik sezdiğin an geriye çekiliyorsun, anlaşıldı mı?" İsmail cevap vermedi. Silahını çekip kurma kolunu geriye doğru çekti. Çıkan kuru metal sesi gecenin sessizliğinde yankılandı.
İsmail, Adil ve Oruç’un uyarısını cevapsız bırakıp karanlığın içinde depoya doğru adımlamaya başladı. Arkasındaki adamlar tek sıra halinde, ayak seslerini bastırarak onu takip ediyordu. Rüzgar çalıların arasından ıslık çalarak eserken, deponun paslı sac duvarları soğukta hafifçe çatırdıyordu. Deponun arka kapısına geldiklerinde İsmail elini kaldırıp ekibi durdurdu. Kapı zincirlenmiş ama kilit yarıya kadar açık bırakılmıştı. Belli ki aceleyle girilmiş ya da içeriden birileri kaçış yolunu açık tutmak istemişti. İsmail, Oruç’a bir baş işareti çaktı. Oruç yanındaki iki adamla birlikte deponun yan tarafındaki kırık pencerelere doğru süzüldü. Adil de ön cepheyi tutmak üzere aralarındaki mesafeyi koruyarak kulvarına geçti. İsmail, zinciri sessizce yana kaydırıp kapıyı hafifçe itti. Gıcırtı çıkarmaması için omzuyla yüklendi. İçerisi zifiri karanlıktı; genzi yakan küf, motor yağı ve rutubet kokusu burnuna çarptı.
Silahını çift elle kavrayıp içeri adımını attı.Geniş, yüksek tavanlı deponun ortasında tek bir sarı ampul sallanıyordu. Ampulün altında, bir sandalyeye bağlanmış, başı öne düşmüş bir adam silüeti vardı. Etrafta ise ne bir koruma ne de başka bir hareket görünüyordu. İsmail adımlarını yavaşlatıp silahının arpacığını sandalyedeki adama doğrultarak ilerledi. İçindeki huzursuzluk katlanarak artıyordu. Sandalyedeki adamın yüzü kan revan içindeydi ama bu Şerif değildi. Tam o sırada deponun üst katındaki demir ızgaralı galeriden metalik bir ses yankılandı. Bir sürgü çekilme sesi.İsmail başını yukarı kaldırdığı an, yukarıdan karanlık bir figürün sesi depoda çınladı: "Erken geldin İsmail... Ama yanlış kapıdan girdin."
Şerif, yüzünde pişkince bir sırıtışla kehribar tespihini şaklatarak merdivenlerden salına salına indi. Son basamakta durup yere tükürdü. "La İsmail! Ulan amma tez canlı adamsın ha," dedi Şerif, tespihi parmağına dolayarak. "Behçet iki sopayı yiyince hemen sattı demek bizi? Ulan insan bir durur, 'Bu Dağyolu’ndaki depoda ne işimiz var, bu herifler bizi tarlada keklik gibi avlamasın' der. Hiç mi akıl yok lan senin kafanda?"İsmail silahın arpacığını bir milim bile kaydırmadan doğrudan Şerif’in alnına dikti. Dişlerini sıkarak konuştu: "Cıvıma lan Amca! Behçet’in öttüğü kadar varsın işte. Köyün etrafında dolanıp duruyordun, en sonunda ayağıma geldin. O elindeki boncukları bırak da belindekini çıkar!" Şerif kahkaha attı, hiç oralı olmadı. Tespihi cebine atıp adımlarını İsmail’e doğru bir tık daha yaklaştırdı."Ulan velet, sen daha altını ıslatırken biz bu dağlarda malları pay ediyorduk! Ne sanıyorsun? Burayı basınca Furtunalar'ın malları sana mı kalacak? Babanın mirasını iki koyun hesabı gibi bölebileceğini mi sandın? Sen burada benimle laf yarıştırırken, sizin o tarlalara, mallara kim konuyor haberin var mı?" İsmail’in gözü seyirdi, çene kemikleri dışarı fırlayacak gibi kasıldı. "Ula Şerif..." dedi İsmail, sesi hırıltılı bir tehdide dönüşerek. "Amcam mamcam dinlemem, o mallara da babamın mirasına da tek bir laf edenin dilini koparırım! Beni bu köyün malı mülkü için mi sınamayacaksın? Seni bu depoya kendi ellerimle gömerim!"
"Geç kaldın yeğen," dedi Şerif sırıtarak. "Siz Dağyolu'nda pusu ararken, senin tarladaki malı da köydeki Emniyet'e haber eden adamları da çoktan yola çıkardım bile. Bakalım o çok güvendiğin Oruç'la Adil seni bu bataktan kurtarabilecek mi?" Şerif’in lafı daha ağzında tamamlanmadan, deponun karanlık köşesinden beliren Adil’in sert adımları beton zeminde çınladı. Elindeki ağır tabancanın namlusunu doğrudan Şerif’in ensesine dikmişti. "O şikâyeti geri çekeceksin Şerif Furtuna!" dedi Adil, sesi deponun yüksek tavanında yankılanarak.
Normalde Oruç ve Adil, İsmail’in arkasındaydı. Ne ara ön tarafa geçtiler ve adamları atlatıp Şerif’in ensesine namluyu dayadıklarını anlayamamıştı. Sanırım kapıdaki adamları dövmüşlerdi. Çünkü silah sesi hiç gelmemişti. İsmail bir nevi Şerif’i oyalamış gibi olmuştu. “Oğlanları polisle, adliyeyle korkutacak kadar küçüldün mü ulan? Köyün malını, tarlasını kendine hediye mi sandın?" Şerif istifini hiç bozmadı ama yüzündeki o piç gülüşü bir anlığına donakaldı. Başını milim kıpırdatmadan göz ucuyla arkasındaki Adil’e baktı. "Bak sen..." dedi Şerif, alaycı bir hırıltıyla. "Furtunalar'ın kapı kulu da yetişmiş. Adil, sen bu veledin peşinde dolana dolana iyice aklını yitirmişsin. O şikâyet dilekçesi savcının masasına indi bile. Yarın sabah o kaçak malların da, tarladaki haramın da hesabını jandarmaya verirsiniz artık."
İsmail tetiğe baskıyı biraz daha artırdı, gözleri sinirden kan çanağına dönmüştü. "Adil abi, çekil aradan," dedi İsmail. “Bu kalleş mahkemeyle, jandarmayla tehdit ediyor bizi. Şikâyeti geri çekecek kadar ömrü kalmayacak zaten!" Şerif bu sefer doğrudan İsmail’e dönüp gülümsedi. "Sık lan o zaman! Sık da göreyim. Sen beni burada vurursan, köydeki karının, tarladaki malının başına ne gelecek sanıyorsun? Jandarma kapıya dayandığında o kızcağız tek başına ne yapacak ulan?"
İsmail’in gözlerinden adeta ateş fışkırıyordu. "Ula sen mi öğreteceksin bana haramı sevabı? Sen bir kadından 20 yıl çalmış adamsın lan! Hiç mi üzülmedin Aleyna babasını ararken? Adil yanı başındayken babasına sarılamadığında hiç mi üzülmedin lan? Vicdansız!" İsmail tam sözünü bitirdiği an, gölgelerin arasından Oruç belirdi. Elindeki ağır silahın emniyetini şırk diye açıp Şerif’e doğru iki adım yaklaştı. Şerif’in gözleri anında Oruç’un soğuk namlusuna ve kararlı yüzüne kaydı. Yüzündeki o sırıtan ifade ilk defa kırılır gibi oldu. İsmail derin bir nefes alıp çenesini sıktı, hırsını dizginlemeye çalışarak devam etti: "Neyse, konumuz bu değil. Sen o şikâyetini geri çekmediğin sürece diğer bütün kaçak işlerini ben de iletirim jandarmaya. Zaten Aleyna olayından da sabıkan var, yeni çıkmışken geri içeri tıktırırım seni! Özlemişsindir koğuşunu, değil mi?" İsmail’in "koğuş" kelimesi Şerif’in zihnine adeta bir balyoz gibi indi.Şerif bir anlığına ne diyeceğini bilemedi, boğazı kurudu. Gözlerinin önüne o daracık, zifiri karanlık, nefes aldırmayan beton hücre geldi. Dört duvarın üzerine üzerine geldiği, göğsünün sıkışıp nefessiz kaldığı, duvarları tırnakladığı o lanet panik atak krizleri... O karanlık ve basık yerin hafızasındaki soğukluğu, tam şu an ensesinde yeniden hissetti. Bakışları bir anlığına bocaladı, elleri titremesin diye parmaklarını sıkıca kenetledi. Oruç, Şerif’in gözlerindeki o anlık korkuyu kaçırmadı. Namluyu biraz daha yaklaştırıp fısıldar gibi konuştu: "Nasıl Şerif? Dört duvarın kokusu burnuna geldi mi yine?"
Şerif, içini kaplayan o basık hücre korkusunu büyük bir hırsla bastırmaya çalıştı. Gözleri kontrolden çıkmış gibi parladı, çenesi seğirdi. Korkusu nefretine karışırken tükürükler saçarak İsmail’in üzerine yürüdü: "Çekmeyeceğim!" İsmail bir adım öne çıkıp silahın namlusunu Şerif’in alnına sıfırIadı.
"Çekeceksin!"
"Çekmeyeceğim!"
"Çekeceksin ula!"
"Çekmeyeceğim ula!" diye bağırdı Şerif, gözü tamamen dönmüştü. İsmail’in gözlerinin içine adeta kin kusarak haykırdı: "Çektiğimi çekeceksin İsmail Furtuna! O dört duvara sen de gireceksin!" Deponun içindeki hava bir anda patlama noktasına geldi. Oruç parmağını tetiğe iyice yasladı, Adil ise Şerif’in arkasından hamle yapmaya hazırlandı. Şerif, o karanlık koğuşa geri dönme pahasına bile olsa geri adım atmamaya, Furtunalar'ı da kendisiyle birlikte o batağa çekmeye kararlıydı. İsmail’in parmağı tetikte titredi. Gözlerindeki tekir karanlık iyice koyulaşmıştı. Dışarıdan üst üste binen el silah sesleri yükseldiğinde, deponun sac kapıları büyük bir gürültüyle sarsıldı. Şerif’in içerideki adamları ile dışarıdan hücum eden Koçari ve Furtuna adamları birbirine girdi. Mermiler deponun demir aksamlarına çarpıp kulak tırmalayan sekme sesleriyle dört bir yana dağılıyordu.Adil, İsmail ile Oruç’un kolundan tutup geriye doğru çekti:
"Çekilin lan! Kolon arkasına! Çekilin!"Üçü birden kendilerini deponun en kalın beton kolonunun arkasına attı. İsmail kolonun kenarından sıyrılıp dışarıya peş peşe ateş etti. Oruç da diğer taraftan şarjörünü boşaltıyordu. Toz, toprak ve kovan sesleri arasında Şerif, adamlarının açtığı ateş perdesini fırsat bilip deponun yan çıkışına doğru kaçmaya başladı. Çatışma dakikalarca sürdü. Furtunalar ve Koçariler baskın gelip deponun içindeki adamları teker teker indirince silah sesleri yavaş yavaş kesildi. Depoyu ağır bir barut ve metal kokusu kapladı. İsmail, şarjörünü yenileyip kolondan çıktı. Şerif’in kaçtığı tarafa baktığında kapının açık ve boş olduğunu gördü. "Şerif itini yine kaçırdık!" dedi İsmail, hırsla yere tükürerek. "Yine elimizden kaçırdık kalleşi!"
"Bırak şimdi Şerif'i," dedi Adil, nefes nefese yanına gelerek. "Adamlar temizledi etrafı. Çıkalım hemen buradan, jandarma damlar birazdan." Depodan çıkıp Dağyolu'nun kenarına adımladıkları sırada, zifiri karanlığın içinden farları sönük siyah bir araba hızla üzerlerine doğru yaklaştı ve tam önlerinde acı bir fren sesiyle durdu. Arka cam ağır ağır aşağı indi. Camın arkasında Şerif’in kan çanağına dönmüş gözleri göründü. Yüzünde akılalmaz, deli bir tebessüm vardı. İsmail’in gözlerinin içine bakarak bağırdı:
"Ben yandıysam sen de yanacaksın İsmail!
“Ateş düştüğü yeri yakar,
dumanı yükselir göğe...
Azrail kapıyı çalarsa,
sıra gelir en sevilene!" Şerif lafını bitirir bitirmez elinde doğrulttuğu silahı peş peşe tetiğe bastı. Mermiler geceyi yırtarken İsmail durduğu yerde sarsıldı. Göğsüne ve kasığına isabet eden kurşunların darbesiyle geriye doğru sendeledi. Şerif hemen ardından gaza basıp karanlığın içinde hızla gözden kayboldu. Oruç, Adil ve adamlar arkadan sıksalar da mermiler karanlıkta ıskaladı. "İSO!" Adil’in ve Oruç’un feryadı Dağyolu’nda yankılandı. İsmail elindeki silahı düşürüp dizlerinin üzerine çöktü. Sıcak kan göğsünden sızıp parmaklarının arasından akarken bakışları kararmaya başladı. Oruç ile Adil son anda yetişip onu yere düşmeden yakaladı. "İso! Aç gözünü lan! İso!"
Oruç hiç vakit kaybetmeden İsmail’in başucuna diz çöktü. Ellerini hemen İsmail’in göğsündeki kanayan yere bastırıp acımasızca baskı uygulamaya başladı. Eski bir cerrahın soğukkanlılığı bir anlığına geri gelmişti ama gözlerindeki dehşet İsmail’in ne kadar ağır darbe aldığını gösteriyordu. "Bana bak İsmail! Nefes al, kapatma gözlerini sakın!" diye bağırdı Oruç. Bir eliyle göğsteki deliği kapatırken diğer eliyle cebinden çıkardığı mendili kasığındaki yaraya bastırdı. "Bana odaklan lan, kapatma o gözlerini!" Adil panikle ne yapacağını bilemeyerek İsmail’in elini tutmuş, çaresizce bakıyordu. Oruç başını kaldırıp kan içinde kalan elleriyle Adil’e bağırdı: "Ara! Adamı arasana! Çağır arabayı buraya! Çabuk ol lan, çok kan kaybediyor hadi!" Adil kendine gelip titreyen elleriyle cebinden telefonu çıkardı. Tuşlara basarken sesi dağ yolunda yankılandı: "Gelin lan buraya! Çabuk, arabayı yanaştırın kapıya! İso vuruldu, acele edin!" İsmail’in bakışları bulanıklaşıyor, gökyüzündeki zifiri karanlık yavaş yavaş gözlerinin önüne çekiliyordu. Ağzından sızan ince kan çizgisi çenesinden aşağı süzülürken Oruç’un sesi kulağında boğuklaşmaya başladı: "Dayan İso... Az daha dayan oğlum, götüreceğiz seni."
İsmail’in dudakları titredi, göz kapakları gittikçe ağırlaşırken bakışları Oruç’un gözlerine kilitlendi. Göğsündeki her nefes alıp verişte ağzından kan süzülüyordu ama acıyı hissetmiyordu bile. Kafasındaki tek şey, Şerif’in giderken söylediği o lanet tekerlemeydi. "Fadime..." diye fısıldadı İsmail, sesi hırıltılı ve güçsüzce çıktı. "Fadime'yi... koruyun..." Oruç elini İsmail’in göğsüne daha sert bastırdı. "Tamam, tamam İsmail, kafanı yorma sen! Konuşma!" İsmail, Oruç’un kanlı ceketinin yakasını son bir gayretle sıktı. Bütün gücünü toplayıp gözlerini araladı, bakışları kararmadan önce son bir emre dönüştü: "Konağa... gönder... Adil abi..." dedi güçlükle, nefesi kesilerek. "Fadime'yi konağa alın... Şerif... eve gidecek... Evde tutmayın karımı... Konağa gönderin..." Adil telefonu kulağından indirip İsmail’in başucuna çöktü. "Tamam ulan, tamam! Ben bizzat gidip alacağım Fadime’yi, Koçari konağına götüreceğim! Söz lan, kapısına ordu yığacağım! Sen yeter ki kapatma gözünü!" İsmail’in yakadaki eli yavaşça gevşedi, parmakları Oruç’un ceketinden süzülüp yere düştü. Baş hafifçe yana devrilirken karanlık onu tamamen içine çekti. "Aç gözünü İsmail! İsmail!" Oruç başını kaldırıp yoldan gelen arabanın farlarına doğru bağırdı: "Nerede kaldı bu araba! Yanaştırın ulan şunları!"
•
•
• Sabahın altısında odanın içine süzülen soğuk, gri ışıkla birlikte Fadime uykusunda huzursuzca döndü. Yatağın diğer tarafındaki boşluğun soğukluğu tenine çarptığı an, uyku mahmurluğu bir anda dağıldı. Rüyayla gerçek arasında gidip gelen aklı aniden berraklaştı: İso. Gözlerini açıp hemen karşıdaki koltuğa baktı. Boştu. İsmail gelmemişti. İçini kaplayan o amansız darlıkla komodinin üzerindeki telefonuna sarıldı. Parmakları titreyerek İsmail’in numarasını tuşladı. Kulağına dayadığı telefonda ses uzun uzun çaldı, çaldı... Arayan abonemize ulaşılamıyor. Aklını kaçıracak gibi oldu. Durmadı, bir kez daha aradı. Yine hat düşmedi. Üçüncü kez aradığında da telefon boşa düşüp kapandığında kalbi göğüs kafesini zorlamaya başladı. "Neredesin sen İso..." diye fısıldadı sesi titreyerek. Daha fazla yatakta duramadı. Üzerindeki yorganı fırlatıp attı. Giyinme odasına nasıl geçtiğini, üzerindeki geceliği söküp atar gibi çıkarıp hırkasını sırtına nasıl geçirdiğini kendi bile fark etmedi. Çantasını kaptığı gibi odadan fırladı. Merdivenleri ikişer ikişer inip kendisini buz gibi sabah ayazına, dışarıya attı.
Fadime dış kapıyı çarpıp merdivenlerden hızla inerken, kapı nöbetindeki korumalar neye uğradığını şaşırdı. Sabaha karşı havanın henüz alaca karanlık olduğu bu saatte Fadime’yi çantasını kapmış, yüzü kireç gibi beyazlaşmış halde karşılarında görmeyi hiç beklemiyorlardı. Koruma telaşla öne fırlayıp önünü kesti: "Yenge? Bir şey mi oldu, ne bu halin bu saatte?" Fadime durmadı, adımlarını kesmeden doğrudan kapıdaki siyah arabaya doğru yürüdü. Bakışları o kadar keskin ve tavrı o kadar kendinden emindi ki, adamlar bir an geri adım atmak zorunda kaldı. "Koçari konağına gideceğim," dedi Fadime, sesi buz gibi ve itiraz kabul etmez bir sertlikte çıkarak. "Çabuk arabayı açın." Korumalar birbirine baktı. İsmail’in gece çıkarken koyduğu o katı talimatlar akıllarındaydı; eve kimse girmeyecekti ama Fadime’nin durumu bambaşkaydı. Üstelik gideceği yer başka bir tehlike değil, doğrudan ailenin kendi konağıydı. İsmail’in yokluğunda Fadime’ye karşı gelmeye, onu zorla evde tutmaya hiçbirinin maçaça yetmiyordu. Koruma müdürü ikiletmeden hemen arka kapıyı açtı: "Tamam yenge, geç sen. Biz arkandan iki arabayla geleceğiz." Fadime cevabı beklemeden arabaya bindi. Araç çalışıp köyün sert, taşlı yollarına koyulurken, Fadime elindeki telefonu sıktı sıktı... İçindeki o berbat his, konağa yaklaştıkça bir çığ gibi büyüyordu.
Siyah araba Koçari konağının heybetli ahşap kapısının önünde acı bir frenle durdu. Fadime daha araba tam durmadan kapıyı açıp kendini dışarı attı. Konağın avlu kapısında nöbet tutan Eyüphan, gecenin soğuğunda elindeki çayı yudumlarken gelen arabayı fark edip doğrulmuştu. Ancak içinden çıkan kişinin kireç gibi bir yüzle üzerine doğru koşan Fadime olduğunu görünce elindeki bardağı neredeyse düşürüyordu. "Fadime?" dedi Eyüphan, adımlarını hızlandırıp ona doğru koşarak. Yüzündeki şaşkınlık bir anda yerini derin bir endişeye bıraktı. "Neler oluyor bu saatte, ne işin var burada? Bir şey mi oldu?" Fadime soluk soluğaydı. Gözleri yaşarmış, korkudan dudakları titriyordu. Eyüphan’ın karşısında durup "Eyüphan... İso yok," dedi sesi titreyerek, nefes nefese. "Gece Oruç abi rahatsızlandı deyip çıktı, bir daha dönmedi. Telefonuna da ulaşamıyorum, kapalı! İçimde berbat bir his var Eyüphan, ne olur bir şey söyle...İso nerede?" Eyüphan, Fadime’nin bu halini görünce ne diyeceğini bilemedi. İsmail’in gece kime, neye gittiğini az çok tahmin edebiliyordu ama karşısındaki kadının gözlerindeki o katıksız korkuyu görünce yutkunmakla yetindi.
"Abim evde değil mi?" diye sordu Fadime, sesi bu defa fısıltı kadar cılız ama hesap sorar gibi çıktı. Eyüphan onu sakinleştirmek istercesine ellerini havaya kaldırıp bir adım yaklaştı: "Fadime... Adil abi de evde değil." Fadime duyduğu şeyle donakaldı. Beyninden vurulmuşa dönmüştü. "Ne?" dedi, sesi avluda bıçak gibi keskin yankılandı. "Ne demek değil?" Eyüphan ne diyeceğini bilemeyerek ensesini kaşıdı. "Gece İsmail’in peşinden o da çıktı gitti. Bana 'Sen konağın başında kal, gözünü dört aç' dediler. Valla başka tek kelime etmediler bana Fadime!" Fadime’nin dizlerinin bağı çözülür gibi oldu, kapının demir sövesine tutundu. İsmail’in "Oruç rahatsızlandı" yalanı, abisinin de işin içinde olması, hepsinin birden bu saatte sırra kadem basması..."Bana yalan söyledi..." diye fısıldadı Fadime, gözünden tek bir damla yaş yanağına süzülürken. "Beni kandırdı gitti..."
"Fadime, dur hemen en kötüsünü getirme aklına," dedi Eyüphan. "Oruç abinin durumu cidden kötüydü belki, Adil abi de o yüzden yardıma koşmuştur. Dağ yolunda şebeke çekmez, biliyorsun. O yüzdendir telefonların kapalı olması." Fadime başını iki yana salladı. İçindeki o kapkara his Oruç’un hastalığına falan inanmıyordu. Aklı tamamen İsmail’in o bitmek bilmeyen arazi kavgalarına, tarlalara, gözünü karartıp girdiği o belalı kaçak işlere gitti. "Ne Oruç’u Eyüphan?" dedi Fadime, sesi can havliyle yükselerek. "Oruç falan değil! Yine tarlanın, o pis malların peşine düştüler değil mi? İsmail yine gözünü kararttı, abimi de taktı peşine, gitti bir belanın ortasına bastı!” Eyüphan yutkunup bakışlarını kaçırdı. "Fadime valla ben bir şey bilmiyorum diyorum sana..."
"Biliyorsun!" diye bağırdı Fadime, Eyüphan’ın üzerine yürüyerek. "Neredeler Eyüphan? Dağyolu'ndaki depolara mı gittiler, sınıra mı? Hanginizin başının altından çıktı bu iş? Bana doğruyu söyle, neredeler!" Eyüphan, arkasından koşar adımlarla konağın yüksek taş merdivenlerini tırmanan Fadime’nin peşinden bağırdı: "Fadime dur! Valla bak içeri girsen de bir şey değişmeyecek, kimse yok diyorum sana!" Fadime onu hiç duymamış gibi hışımla konağın ağır ahşap kapısına varıp tokmağı peş peşe, vururcasına çalmaya başladı. Ahşap kapı avluda güm güm yankılandı. Birkaç saniye sonra kapı aralandı. Karşısında Esme duruyordu; göz zleri uykusuzluktan ve endişeden şişmişti. Birkaç adım gerisinde ise Aleyna, kollarını göğsünde kavuşturmuş, ne olduğunu anlamaya çalışan tedirgin bakışlarla duruyordu. Esme, karşısında soluk soluğa kalmış Fadime’yi görünce şaşkınlıkla kapının kolunu sıktı: Esme kapıyı tamamen açıp şaşkınlıkla Fadime’nin yüzüne baktı: "Ne oluyor Fadime? Ne bu halin sabaha karşı? Geç içeri çabuk!" Fadime içeri fırladı. Aleyna da arkada, kollarını göğsünde birleştirmiş, kaşlarını çatarak ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Fadime kapının eşiğinde durup soluk soluğa Esme’ye döndü:
"Yenge, İso yok... Abim de yok! Oruç abi rahatsızlandı diye gece evden çıktı gidiş o gidiş. Telefonuna da ulaşamıyorum, abimin telefonuna da. Eyüphan bir şey bilmiyorum ayağına yatıyor dışarıda.” Esme’nin yüzündeki uykulu ifade bir anda silindi, yerini ağır bir huzursuzluk aldı. Gözleri kapının eşiğinde tir tir titreyen Fadime’den arkadaki Aleyna’ya kaydı. Bir an yutkundu, sonra derin bir nefes alıp kapıyı kapattı. "Geç içeri Fadime," dedi Esme, sesi bu sefer iyice alçalarak. "Aleyna, sen git bize bir sıcak çay koy kızım." Aleyna annesinin yüzündeki ciddiyeti görünce ikiletmeden mutfağa doğru yürüdü. Esme, Fadime’yi kolundan tutup salona çekti, kapıyı arkalarından örttü. Esme, Fadime’nin ellerini iki elinin arasına aldı. Adil ondan bir şey saklamazdı; gece yataktan fırlayıp silahını beline takarken her şeyi anlatmıştı ona. "Bana bak, sakin olacaksın önce," dedi Esme, gözlerinin içine bakarak. "Adil gece çıkarken söyledi bana. Oruç’un hastalığı falan yalan Fadime... Şerif itinin adamlara kurduğu bir kumpas varmış. Dağyolu’ndaki depoya çekmişler İsmail’leri. Adil de onları yalnız bırakmamak için gitti. "Fadime duyduğu isimle donakaldı. Kanı çekilmiş gibi yüzü kireç kesildi. "Şerif mi?" diye fısıldadı Fadime, sesi boğazında düğümlenerek. "Yenge... O adam bu sefer İsmail’i gözünü kırpman vurur! Niye gitti, niye durdurmadın abimi?"
"Durduramadım Fadime, dururlar mı onlar!" dedi Esme, gözleri dolarak. "İsmail’in gözü dönmüş zaten, Adil de 'Kardeşimi o çakalın önüne tek başına yem etmem' dedi fırladı gitti. Sabaha karşı haber getireceklerdi bana, hâlâ bir ses çıkmadı. “ Aleyna tepsiyi sehpanın üzerine bırakıp gergince doğruldu. Salondaki o ağır, fısıltılı havadan işlerin yolunda gitmediğini anlamıştı. Cebinden telefonunu çıkarıp hiç vakit kaybetmeden Oruç’un numarasını tuşladı. Telefon daha ikinci çalışta açıldı. Aleyna rahatça dinleyebilsinler diye panikle hoparlöre bastı.Ancak ahizeden gelen ses hiç de sakin bir geceye ait değildi. Arka planda bağırış çağırışlar, gaza basan arabanın motor uğultusu ve kargaşa sesleri çınlıyordu. "Oruç? Neredesiniz siz?" dedi Aleyna, kaşlarını çatarak. "Ne oluyor orada?” Oruç’un nefes nefese kalan, darmadağın olmuş sesi ahizeden yükseldi: "Aleyna! Dinle beni, hemen sağlık ocağına geç! Ne kadar serum, sargı bezi, acil cerrahi seti varsa hepsini hazırla! Çabuk ol!" Aleyna’nın elindeki telefon buz gibi oldu. Oruç’un o her zaman sakin, kayalık gibi duran sesindeki o çaresiz yırtılmayı duymak, Aleyna’nın göğsünün tam ortasına bir bıçak sapladı. Aralarındaki o konuşulmamış, bakışlarla yürüyen sevda; Oruç’un sesindeki tek bir gramlık korkuyla paniğe dönüştü. Oruç korkuyorsa, durum ölümcül demekti. Yine de doktor zekası ve mesleki refleksi anında devreye girdi. "Oruç, Kim vuruldu?" diye sordu Aleyna, sesi titrese de netliğini korumaya çalışarak. "Neresinden vuruldu?” Oruç, arabanın arka koltuğunda İsmail’in kanlı bedenine bastırırken telefonu kulağına biraz daha yaklaştırdı. Aleyna’nın sesini duymak, o cehennemin ortasında ona tek bir nefes gibi geldi. Kalbindeki o saklı sevdadan güç almaya çalıştı ama sesi paramparçaydı: "İso vuruldu Aleyna! Çok ağır... Göğsünden ve karnından vuruldu, iki kurşun! Nabız düşüyor, kanı durduramıyorum... Ne olur hazır ol... Sana güveniyorum."
"Sana güveniyorum" deyişindeki o sığınma, o aralarındaki derin bağ, cümlenin arasına sıkışmıştı. Aleyna gözünden düşmek üzere olan bir damla yaşı dirseğiyle sildi. Bir hekim kararlılığıyla doğruldu. "Tamam! Sakin ol Oruç," dedi Aleyna, sesi bir anda çelik gibi sertleşerek. "Göğüsteki deliği hava almayacak şekilde kapatın, açık pnömotoraks gelişmesin! Karnındaki yaraya olabildiğince geniş ve sert baskı yapın, sakın açıp bakmayın! Ben beş dakikaya sağlık ocağındayım.” Telefon pat diye kapandı. Fadime’nin elinde tuttuğu su bardağı parmaklarının arasından kayıp parkenin üzerine düştü; cam kırıklarının ve dökülen suyun sesi salonda yankılandı.
Fadime’nin yüzü kireç gibi beyazlamış, gözlerindeki ışık tamamen sönmüştü. Olduğu yerde çivisiz sallanıyor, bakışları yerdeki cam kırıklarına takılmış bir halde ne nefes alabiliyor ne de tek bir kelime edebiliyordu.Aleyna hiç vakit kaybetmeden öne fırladı, Fadime’yi iki omzundan tutup sertçe sarstı: "Fadime! Kendine gel!" diye bağırdı Aleyna. Hemen ardından sesindeki o sert, hekim tonu yumuşadı; Fadime’nin titreyen yüzünü iki elinin arasına aldı, gözlerinin içine şefkatle bakarak konuşmaya başladı: "Güzelim, bir tanem bana bak... Sakin ol, şoka girmenin sırası değil! İsmail yaşıyor, anladın mı beni? Yaşıyor ve buraya geliyor!" Fadime’nin başı arkaya doğru sarsıldı, sönük gözleri zar zor Aleyna’nın gözlerini buldu. Dudakları titriyordu. "İso..." diye fısıldayabildi Fadime, sesi boğazında boğularak. "Vuruldu dedi... Aleyna, ölecek..."
"Ölmeyecek bir tanem!" Aleyna onun yüzünü okşayıp gözlerinin içine baktı. "O adamı o sağlık ocağında yaşatacağım, duydun mu beni? Ben varım, Oruç var... Ama benim orada bir sinir krizine değil, ayakta duracak adama ihtiyacım var. Ağlamayı, dövünmeyi bırak güzelim. İsmail’e kan lazım olacak, güçlü durmak zorundasın!" Aleyna’nın hem sarsan hem de "güzelim, bitanem" diyerek sarmalayan şefkatli sesi, Fadime’yi içine düştüğü o zifiri karanlıktan çekip çıkardı. Fadime derin, sarsıntılı bir nefes alarak yutkundu. Gözlerindeki o donuk ifade yerini can havliyle tutunulan bir umuda bıraktı. "Tamam..." dedi Fadime, sesi titrese de başını sallayarak. "Tamam... Geleceğim. Yaşat onu Aleyna... Ne olur yaşat." Aleyna bir saniye bile kaybetmeden Fadime’nin koluna girip kapıya doğru sürükledi: "Söz veriyorum sana.” dedi.
"Ölmeyecek bir tanem!" Aleyna onun yüzünü okşayıp gözlerinin içine baktı. "O adamı o sağlık ocağında yaşatacağım, duydun mu beni? Ben varım, Oruç var... Ama benim orada bir sinir krizine değil, ayakta duracak adama ihtiyacım var. Ağlamayı, dövünmeyi bırak güzelim. İsmail’e kan lazım olacak, güçlü durmak zorundasın!" Aleyna’nın hem sarsan hem de "güzelim, bitanem" diyerek sarmalayan şefkatli sesi, Fadime’yi içine düştüğü o zifiri karanlıktan çekip çıkardı. Fadime derin, sarsıntılı bir nefes alarak yutkundu. Gözlerindeki o donuk ifade yerini can havliyle tutunulan bir umuda bıraktı. "Tamam..." dedi Fadime, sesi titrese de başını sallayarak. "Tamam... Geleceğim. Yaşat onu Aleyna... Ne olur yaşat." Aleyna bir saniye bile kaybetmeden Fadime’nin koluna girip kapıya doğru sürükledi: "Söz veriyorum sana.” dedi.
~•~
☯️
Aleyna, Fadime’nin kolunu sıkıca kavrayıp onu kapıya doğru çekerken konağın taş koridorlarında adımları yankılanıyordu. Dışarıda tan yeri ağarmak üzereydi; dağların ardından süzülen o cılız, soğuk ışık, kasabanın üzerine çöken bu karanlık gecenin bitişini değil, yaklaşan fırtınanın ilk habercisiydi. Korku, insanı kaçmaya zorlayan karanlık bir kuyuydu. Ama hayat, kaçtıkça derinleşen o karanlığın içinde bile bir ışık bulma sanatıydı. Tıpkı Yin ve Yang gibi... Her aydınlığın içinde saklı küçücük bir karanlık, her zifiri karanlığın bağrında ise söndürülemeyen bir tutam ışık vardı.Dağ yolundan gelen o iki kurşun yarası, İsmail’in kanıyla sulanan o zifiri gece bu bölümün Yin tarafıydı; Şerif’in bıraktığı gölgeler, zamanın aleyhe işlemesi ve hücrelere kadar işleyen ölüm korkusu insanı o derin kuyuya çekmek için direniyordu. Ancak tam da o karanlığın göbeğinde, Yang gibi parıldayan bir ışık yandı. Aleyna’nın Oruç’a olan sevdasıyla harmanlanmış doktor soğukkanlılığı, Fadime’yi sarıp sarmalayan o şefkatli "güzelim, bitanem" fısıltıları ve ölümün kıyısında bile yaşatmaya ant içmiş o kadın iradesi...
İsmail ölüme doğru çekilen o karanlık tarafsa, onun yaşama tutunmasını sağlayacak olan şey kadınların içlerindeki o sarsılmaz aydınlıktı. Yin ve Yang’ın bu amansız savaşında, düşman ne kadar karanlık olursa olsun, bir insanın kalbinde yanan o son ışığı söndürmeye ne Şerif’in ne de ölümün kendisinin gücü yetmeyecekti.