Korku

Hastanenin o buz gibi, dezenfektan kokan uzun koridorunda saniyeler asır gibi uzuyordu. Sağlık ocağına gitmekten vazgeçmişlerdi. Fadime, ameliyathane kapısının karşısındaki metal sandalyenin ucunda büzülmüş oturuyordu. Dizlerini göğsüne doğru çekmiş, kollarını kendine sarmıştı. İçindeki o çaresizlik öyle ağırdı ki, her nefes alışında ciğerlerine cam kırıkları doluyordu sanki. Gözlerini kapattığı an, İsmail’in sedyedeki o bembeyaz yüzü, tişörtünden sızan o koyu kırmızı kan gözünün önüne geliyordu. Etrafındaki sesler uğultuya dönüşmüştü; ne tavan lambalarının cızırtısını duyuyordu ne de yanında duran Esme’nin fısıltılarını. Evlilikleri gerçek değildi. Düşman olduğu, aynı yatağı bile paylaşmadıkları adam için neden bu kadar üzülüyordu o zaman? Bilmiyordu.

O sırada ameliyathanenin ağır kapıları açıldı. Doktor olan Aleyna ve Oruç, üzerlerindeki yeşil ameliyat önlükleri kan içinde, sterile yakın o soğuk havadan koridora çıktılar. İkisinin de yüzünden dökülen yorgunluk ve gerginlik, saatlerdir süren o ölüm kalım savaşının ne kadar kanlı geçtiğini özetliyordu. Dışarıda bekleyen Adil, kız kardeşinin bu halini gördükçe eziliyordu. Yavaşça Fadime’ye doğru bir adım attı, elini onun omzuna koymak, bir şeyler söyleyip teselli etmek istedi. "Fadime..." dedi Adil, sesi pürüzlü ve kırık. "Kızım, bak..." Ama Fadime abisinin sesini duyduğu an, sanki sıcak bir demir değmiş gibi irkilerek geriye çekildi. Abisinin yüzündeki o suçluluk duygusu, üstündeki kan kokusu ona fazla geldi. Konuşmak, duymak, o Şerif itinin adını bile anmak istemiyordu. O sırada koridorda Zarife’nin ağıtı yankılandı. İsmail’in annesi Zarife, dizlerine vura vura ameliyathanenin kapısına yığıldı. "Oğlum!" diye bağırdı Zarife Ana, gözyaşları yanaklarından süzülürken. "Oğlum gitti mi?“ Oruç hemen koşup ollarından tutarak kaldırdı. “Sakin ol, dinle beni!" dedi Oruç, sesi hâlâ nefes nefese ama güç vermeye çalışarak. "Çok zorlu geçti ameliyat... Çok fazla kan kaybetmişti. Ameliyat bitti, kurşunları çıkardık." Zarife hıçkırıklar içinde Oruç’un göğsüne sarıldı. "Göreyim oğlumu... Ne olur bir kere göreyim Oruç, yüzüne bakayım!"
"Şimdi olmaz, izin veremem," dedi Oruç, kararlı bir doktor edasıyla başını sallayarak. "Hâlâ durumu kritik, enfeksiyon riski çok yüksek. Yoğun bakıma alıyoruz şimdi. Normal odaya çıkardığımızda, durumu biraz iyiye gittiğinde göreceksin. Söz veriyorum.” Koridorun köşesinde, duvara pısmış duran Fadime bu sözleri duyunca gözlerini açtı. Göğsündeki o daraltıcı, ezici ağırlık bir nebze olsun hafifledi. Yüzünü sakladığı ellerinin arasından kaldırıp yaşlı gözlerle ameliyathane kapısının önünde duran Aleyna’ya baktı. Aleyna da yorgunluktan bitap düşmüş gözleriyle koridorun köşesindeki Fadime’yi arıyordu. Bakışları çakıştığı an, ikisinin arasında kelimelere dökülemeyen devasa bir köprü kuruldu.
Fadime daha fazla duramadı. Koşar adımlarla koridoru aşıp kendini Aleyna’nın kollarına attı. Aleyna hiç tereddüt etmeden, kollarını Fadime’nin sırtına dolayıp onu sımsıkı kenetledi. "Sözünü tuttun..." dedi Fadime, hıçkırıklarının arasından sesi boğularak. "Sözünü tuttun Aleyna... Yaşattın onu..."dedi. "Söz verdim sana bitanem," diye fısıldadı Aleyna, Fadime’nin saçlarını okşarken kendi gözlerinden akan yaşlara engel olamayarak. "Söz verdim, bırakmadık onu." Fadime başını Aleyna’nın omzundan kaldırıp hemen yanında duran Oruç’a döndü. Oruç’un gözlerindeki o kırgın, yorgun ama bir o kadar da rahatlamış ifadeyi görünce, hiçbir ayrım gözetmeden ona da sarıldı. Oruç, kardeşinin emaneti olan bu kadını bir abi şefkatiyle kucakladı, başını hafifçe Fadime’nin başı üstüne bastırdı. O an, o buz gibi hastane koridorunda, kan kokusunun ve kederin ortasında üçü birbirine kenetlendi. Biri kocasını, biri kardeşini, biri de mesleğinin ve sevdiklerinin canını ölümün elinden söküp almıştı. Dışarıda gece kapkaraydı, Şerif’in bıraktığı gölgeler hâlâ pusudaydı ama o sarılmanın sıcaklığı, içlerindeki o son ışığın hiç sönmeyeceğinin en büyük kanıtıydı.
Zarife Oruç’u hışımla itip gözlerini koridorun ortasındaki Fadime’ye dikti. Yaşlı kadının acıdan kavrulan yüzü bir anda öfkeyle kasıldı. "Sen!" diye bağırdı Zarife Ana, sesi hastane koridorlarında yankılanarak. "Senin yüzünden oldu! Niye gönderdin adamı gecenin bir yarısı?! Ne işi vardı o dağlarda?!" Adım adım Fadime’nin üzerine yürüdü. Fadime neye uğradığını şaşırıp gerilediyse de Zarife Ana imkan vermedi; kadının nasırlı elleri Fadime’nin koluna yapıştı, hırsla çekiştirmeye başladı.
"Doyamadın mı kışkırtmaya?! O çakalların önüne sen attın oğlumu! Bir gün rahat vermedin, bir gün dizinin dibinde oturtmadın! Niye saldın gece vakti, niye?!" Esme ve Adil fadimeyi geri çekmeye çalışıyordu.
Fadime’nin zaten bitik olan bedeni, bu ağır ithamlarıyla sarsıldı. Tek kelime edemedi, gözlerinden yaşlar boşanırken başını önüne eğdi. Oruç anında araya girip gövdesini ikisinin arasına siper etti. "Ana yapma! Napıyorsun!” diyerek Fadime’yi arkasına almaya çalıştı. Fakat acıdan gözü dönmüş olan Zarife, Oruç’un kolunun altından uzanıp Fadime’nin üstünü başını, kolunu hırsla çekmeye devam etti. "Bırak Oruç! Bunun yaktığı canı kim söndürecek?! Oğlum orada canıyla cebelleşiyor, bu da burada ağlama rolü kesiyor!" Aleyna’nın gözü o an karardı. Saatlerdir ameliyathanede verdiği o kanlı mücadelenin, ölümün kıyısından çekip aldıkları İsmail’in ve Fadime’nin çektiği o amansız acının üzerine bu haksızlığın yapılmasına dayanamadı. Öne fırlayıp Zarife Ana’nın çekiştiren ellerini tuttup ayırdı. "Yeter!" diye bağırdı Aleyna.
Zarife şaşkınlıkla duraksarken Aleyna göğsünü siper edip Fadime’nin önüne geçti. Gözleri alev alev yanıyordu. "Görmüyor musun kızın halini?!" dedi Aleyna, eliyle kireç gibi beyazlamış Fadime’yi göstererek. "Ne kadar üzülmüş, ne hale gelmiş görmüyor musun?! Evde kendi kendine mi gönderdi sanıyorsun adamı? Üzgünsünüz, canınız yanıyor diye sesimi çıkarmıyorum ama kendinize gelin artık!" Aleyna hırsla soluklanıp sesini daha da yükseltti, bütün koridora göz gezdirdi: "İso içeride yaşam mücadelesi verirken, canı burnunda yatarken siz burada birbirinizi mi yiyeceksiniz bre?! Yazıklar olsun! Kızın da canı yanıyor, senin de! Kendinize gelin, durun artık!" Koridora bir anda bıçak gibi bir sessizlik çöktü.
•
•
Aradan geçen o zehir gibi, yavaş akan bir iki saatin ardından Fadime, evden İsmail için hazırladığı küçük el çantasını aldığı gibi hastaneye geri dönmüştü. O koca saatler boyunca hastane koridorları acıyla, sessiz bekleyişlerle dolmuş taşmış, nihayetinde İsmail’in yoğun bakımdan çıkarılıp normal odaya alındığı haberi alınmıştı. Oruç, odanın kapısından yorgun ama biraz olsun rahatlamış bir ifadeyle dışarı adım attığı an, kapı önünde bekleyen Zarife Ana hızla öne atıldı. "Oruç! Ne oldu, uyandı mı oğlum?" diye sordu. Oruç tebessüm etmeye çalışarak başını salladı:
"Uyandı ana, uyandı... Gayet iyi, karısını görmek istiyor. ." Ardından gözlerini koridorda ellerinde çantayla yeni gelen Fadime’ye çevirdi, yüzündeki tebessüm biraz daha genişledi. "Hatta gözünü açar açmaz seni sordu Fadime." Tam o sırada Aleyna yanlarına yaklaştı; yorgun yüzünde günlerdir aranan o hafif gülümseme belirmişti. Fadime’nin omzuna şefkatle dokunup fısıldadı: "Senin burada olmadığını, duyunca üzüldü. Gelmediğini düşündü. " dedi Aleyna gözlerinin içi gülerek. "İlk seni sordu, Fadime nasıl? Nerede? Konağa gönderin demiştim' diye tutturdu. Hadi, gir içeri... Seni bekliyor."
Zarife duyduklarıyla bir an öylece kaldı “Bizi istemedi…” dedi. "Biz sabahın köründen beri burada anası olarak yolunu gözlüyoruz, beyefendi gözünü açar açmaz karısını soruyor!" diye söylendi Zarife, sesi kırgınlıkla karışık öfkeyle yankılanarak. "Bizi istemedi bile! Varsa yoksa Fadime... Anasının yüzüne bakmak akıl etmek yok!" Aleyna, Zarife’nin bu kıskanç sitemine hafifçe gülümseyip başını iki yana salladı ama hiç polemiğe girmedi. Fadime’nin kolunu hafifçe sıkarak kapıyı işaret etti.
Her bir adımı kurşun gibi ağırlaşsa da kocasının sesini duymak, nefes aldığını kendi gözleriyle görmek için yavaşça kapıyı açtı ve içeri adım attı. Fadime kapıyı yavaşça aralayıp içeri girdiğinde adımları olduğu yerde kilitlendi. Odanın ortasındaki hasta yatağında, serumlara ve monitör kablolarına bağlı duran İsmail’e baktı. Yüzü hâlâ solgundu, ameliyatın yorgunluğu göz kapaklarına çökmüştü ama gözlerini aralamış, kapıya doğru bakıyordu. O heybetli, daldan dala atlayan adamın bu yatakta böyle çaresiz görünmesi Fadime’nin boğazını düğüm düğüm etti. Birkaç saniye boyunca sadece bakıştılar; ne İsmail konuşabildi ne de Fadime. Fadime elindeki küçük çantayı yatağın hemen yanındaki tekli koltuğa bıraktı.
"Kılçık kocam!"
“Canım karum.” dedi İso. Sesi eskisi gibi canlı değildi. Yorgun çıkmıştı. İsmail, yatakta hafifçe kıpırdanıp sargılarının izin verdiği kadar başını çevirdi. Yüzündeki o solgun ifadeye rağmen, Fadime’nin gözlerindeki stresi görünce dudaklarının kenarında kırık, yorgun bir tebessüm belirdi. Fadime, yatağın hemen yanındaki sandalyeye oturdu. Ellerini dizlerinin üstünde kenetledi. İçinde saatlerdir biriken fırtına, İsmail’in o zayıf ama canlı bakışlarıyla karşılaşınca bir anda yutkunamadığı devasa bir düğüme dönüştü. Ne diyeceğini bilemiyordu. Kırgın mı olmalıydı, sarılıp ağlamalı mıydı, yoksa azarlamalı mı? Böyle bir ölüm kalım eşiğinde ne söylenirdi ki? Sessizlik odayı kaplarken boğazını temizledi. "İyi misin?" İsmail derin, bir nefes aldı. Göğsündeki ağrı yüzünü buruşturmasına sebep olsa da bakışlarını karısından ayırmadı. Bitkin bir sesle, fısıltıdan hallice konuştu "Seni gördüm ya... Daha iyiyim."
Fadime’nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü ama içindeki kırgınlık ve öfke hemen kendini hissettirdi. Bakışlarını sertleştirmeye çalışarak hesap sordu: "Bana yalan söyledin! 'Oruç hasta, onun yanına gidiyorum' dedin,” İsmail mahcup bir şekilde başını yana çevirdi. İsmail bir an konuşmaya çalıştı ama aniden göğsüne giren keskin sancıyla yüzünü buruşturup inledi. Fadime’nin öfkesi bir anda buharlaştı, yerini paniğe bıraktı. Oturduğu sandalyeden fırlayıp İsmail’in üzerine eğildi. "Ne oldu?! Canın mı yandı? Dur, doktoru çağırıyorum! Aleyna’yı çağırayım hemen!" İsmail zayıfça elini kaldırıp Fadime’nin bileğinden tuttu, durdurdu. "Çağırma... Çağırma, iyiyim," dedi nefes nefese. Gözlerini karısının gözlerine dikti, sesi bu defa pürüzsüz ve dürüst çıktı: "Özür dilerim... çıkınca her şeyi tek tek anlatacağım. “
İsmail’in dudaklarının kenarında, ağrısına rağmen o tanıdık, muzip gülüş belirdi.
"Fadime?"
Fadime kaşlarını hafifçe çatıp gözlerini kaçırdı. "Hı?"
"Sen bana sevdalandun mu yoksa?"
"Ben?" dedi Fadime, şaşkınlıkla göğsüne işaret ederek.
"He."
"Ben ne sevdalanacağum ula sana?" dedi Fadime, hırsla burnunu çekip elini İsmail’in elinden çekmeye çalışarak. "Ölümden döndün, hâlâ makara yapıyorsun benle! Akıl kalmadı sende akıl!" İsmail, Fadime’nin bileğini bırakmadı; zayıfça ama bırakmayacak kadar sıkı tutmaya devam etti. Solgun yüzündeki o sırıtış daha da büyüdü. "Gözlerin öyle demiyor ama..." dedi sesi kısılarak. "Bir de abimle Aleyna da öyle söylüyor. ‘Fadime çok korktu evi başımıza yıkacaktı’” dedi Aleyna’nın taklidini yaparak.
“Doğru söyle, çok mu korktun bensiz kalmaktan?" Fadime kaşlarını çattı. Oruç ile Aleyna’ya da kızacaktı. “Ula korktum tabi. Ne var? Yani vuruldu deyince ne yapsaydım oturup gülse miydim. İyice delirdin sen ha.” İsmail güldü. İsmail’in sırıtışı yüzüne iyice yayıldı, gözlerinin içi parıldadı. Ağrısını falan unutup Fadime’nin bu hallerini izlemeye başladı. "He şöyle..." dedi kısık sesiyle, göğsü inip kalkarken. "Gülme zaten, ağla biraz. Karımsın neticede, kıymetimi bil."
Fadime elini hışımla İsmail’in elinden kurtarıp sandalyesine geri oturdu. "Kıymetmiş! Canın burnundan çıkıyordu az önce, hâlâ çenen çalışıyor. Bak çağırayım Aleyna’yı, bir iğne yapsın sana da gör kıymeti!" İsmail hafifçe kıkırdadı ama yüzü yine hafifçe buruştu. İsmail başını yastığa yaslayıp gözlerini kapatmıştı. Fadime ise yatağın kenarındaki eşyaları düzenlemekle meşguldü.
Bir süre sonra İsmail gözlerini araladı.
“Fadime?”
“Efendim?”
“Şunu bir konuşalım artık.”
Fadime elindeki eşyayı bıraktı. “Neyi?”
İsmail bakışlarını ona çevirdi. “Bana anlattığın şeyi. Oruç’un hasta olduğunu söyleyip evden çıktım, dedim ya… Sen de inandın.”
Fadime’nin yüzündeki ifade değişti. Sandalyeye oturup kollarını göğsünde birleştirdi.
“Ee?”
“Ben oraya Oruç için gitmedim.”
“Onu anladık herhâlde İso.”
İsmail hafifçe başını salladı. “Şerif’le görüşmeye gittim. Bir meseleyi halledecektim. Sana söylesem izin vermeyeceğini biliyordum.”
Fadime’nin kaşları çatıldı.
“Yani benim ne diyeceğimi bildiğin hâlde gözümün içine baka baka yalan söyledin. Bir de gecenin bir yarısı çekip gittin.”
“Fadime, dinle…”
“Yok, sen beni dinle. Ben burada senin başına bir şey gelmesin diye uğraşırken sen gidip kendini o adamların önüne atmışsın. Hem de benden gizli!”
İsmail cevap vermek için ağzını açtı ama Fadime devam etti.
“Ya dönmeseydin? Ya seni o ameliyathaneden çıkaramasalardı? Ben ne yapacaktım İsmail? Bana bunun cevabını ver.”
İsmail’in yüzündeki muzip ifade tamamen silinmişti. Karısının gözlerine baktı, sonra yavaşça elini uzattı.
“Haklısın,” dedi. “Sana yalan söylememeliydim.”
Fadime eline bakıp derin bir nefes aldı.
“Bir daha benden böyle bir şey saklama. Hele kendini tehlikeye atacağın bir işe kalkışacaksan hiç saklama.”
İsmail parmaklarını onun eline geçirdi.
“Tamam. Bir daha olmayacak.” Aralarında hâlâ cevaplanmamış sorular, söylenmemiş sözler vardı. Ama Fadime’nin elini bırakmayan İsmail, en azından bu kez hiçbir yere gitmeyecekti. Fadime sabır çekerek elini alnına götürdü. Birkaç saniye İsmail’e baktıktan sonra başını iki yana salladı. “Abim de dahil olmuş buna. Bir de demişsin ki Fadime’yi konağa yollayın, ona bir şey olmasın.”
İsmail gözlerini kaçırdı. “Ne var bunda?”
“Ne var mı? Sen kendi canını düşünmüyorsun, bir de benim başıma bir şey gelecek diye adamları peşime takıyorsun!”
“Ne yapsaydım ya? Şerif iti ve adamları evimize mi gitseydi? Ya sana da bir şey yapsalardı?”
Fadime sabır çekerek başını iki yana salladı.
“Hem kendini tehlikeye atıyorsun hem de beni korumaya çalışıyorsun. Anlamıyorum seni İsmail. Madem benim başıma bir şey gelmesini istemiyorsun, kendini de koru o zaman. Senin başına bir şey geldiğinde benim ne hâle düşeceğimi hiç düşündün mü?”
İsmail bir süre sessiz kaldı. Sonra hafifçe gülümsedi.
“Düşündüm. O yüzden adamları konağa gönderdim zaten.”
Fadime gözlerini devirdi. “Yine aynı yere geldik!”
“Tamam, tamam. Haklısın.” İsmail elini uzatıp onun elini tuttu. “Ama senin güvende olduğunu bilmek istedim. Şerif’in ne yapacağı belli olmaz.”
“Ya senin ne yapacağın belli mi? Bir daha benden habersiz böyle bir işe kalkışırsan…”
“Ne yaparsın?”
Fadime gözlerini kısıp ona baktı.
“Bu sefer gerçekten başına bela olurum.”
İsmail gülümseyerek elini sıktı. “Zaten oldun be karum.” Fadime’nin öfkeli bakışları yavaş yavaş yumuşadı. İsmail’in elini tutarken bir an duraksadı.
“Ya sana bir şey olsaydı, ben ne yap-”
Cümlesinin ortasında sustu. Söylediklerinin farkına vardığı an bakışlarını kaçırdı. Dudaklarını birbirine bastırıp elini İsmail’in elinden çekmeye çalıştı. İsmail ise onu dikkatle izliyordu. Yüzünde yavaşça beliren tebessümü saklamaya bile çalışmadı. “Sen ne yapardın Fadime?”
“Bir şey yapmazdım.”
“Az önce başka bir şey söylüyordun ama.”
“Yanlışlıkla söyledim.”
İsmail kısık bir sesle güldü. “Yanlışlıkla mı?” Fadime gözlerini devirdi. “Off İso, uzatma. Daha yeni ameliyattan çıktın, başıma iş açma.” İsmail başını yastığa yasladı. Gülümsemesi hâlâ yüzündeydi. “Peki karum, uzatmıyorum. Ama ben duydum bir kere.”
☯️İsmail ve Fadime, birbirlerinden ne kadar kaçmaya çalışsalar da, uzak durmaya çalışsalar da bilmedikleri bir şey vardı. Kader onları çoktan ağları altına almıştı. Bu ağlar, bazen birbirine dolanır bazen de kopacak gibi olurdu. Ama asla kopmazdı. Birbirlerine olan nefret çok güçlüydü, evet. Düşman aileleriydi. Nefret’in aşka dönüşeceğini bilseler yüzlerine bile bakmayı bırak, aynı mahallede bile dolanmazlardı. Ama nefretleri değil, vicdanları ve sevgileri ağır basıyordu.
İsmail’in vurulduğu anda bile bu mecburi evliliğe karşı sorumluluğu üstündeydi. Hatta bunu artık bir sorumluluk olarak değil, benimseyerek ve isteyerek yapıyordu. Gerçek bir evlilik gibi. İsmail yerde kanlar içinde baygın yatarken bile evdeki karsını düşünüyordu. Onun başına bir şey gelmesi onu daha çok korkutuyordu. O an yerde kanlar içinde yatması umurunda değildi.
Fadime’nin içindeki hisler çok bambaşkaydı. Bir yandan tek ailesi olan abisinin başına bir şey gelme ihtimali bir yandan da henüz adını koyamadığı ne hissettiğini bile anlamdıramadığı bir evlilik içindeydi. Kocasının ölmesinden çok korkmuştu. Ona alışmış gibiydi. Nefret ederken bir insana nasıl alışılırdı ki?

☯️Yin&Yang da böyleydi onların hayatında. Nefret ve Aşk. Zıt ama bütün. Bir yanda ne olduğunu bilemedikleri duygular, konuşulmamış sözler ve yalanlar vardı. İhanetler ve suskunluklar bu evliliği ayakta tutar mıydı? Kaderin ağları üzerlerine dolanır mıydı? Bunu zaman gösterecekti.