Rüya.

Fadime sabahın erken saatlerinde uyandı. Derin bir nefes alıp yan tarafına baktığında, İsmail’in yanında mışıl mışıl uyuduğunu gördü. Sabahın ilk ışıkları pencereden süzülüyor, İsmail’in sarı saçlarına vuruyordu.Fadime bu görüntüye hafifçe gülümsedi. İçinde anlam veremediği garip bir duygu vardı ama mutluydu da. Çünkü ilk defa yanında yatıyordu. Yavaşça yataktan doğruldu. İçindeki o tuhaf huzursuzluğu atmak, biraz olsun açılmak için kahvaltıya yardım etmeye karar verip odadan çıktı.Ancak aşağı indiğinde konağın avlusunda derin bir sessizlik hâkimdi. Etrafta kimseler yoktu. Mutfak boştu, çay demlenmemişti. Fadime şaşırarak abisine ve Aleyna’ya seslendi ama ses gelmedi. Şüpheyle odalarına baktı; oraları da tamamen boştu.Tam o sırada sert bir rüzgâr esti ve konağın büyük ahşap kapısı gürültüyle ardına kadar açıldı. Fadime dışarı baktığında kapının önünde sırayla dizilmiş bir sürü siyah araba gördüğünde kaşlarını çattı.
Esme, Aleyna’yı panikle arkasında tutmaya çalışıyordu; ancak Adil’in İsmail’i korumak için öne atıldığını görünce adamların Adil’e bir şey yapmasından korkuyorlardı. Kenan denilen adam adım adım ilerledi ve elindeki silahı İsmail’in tam kalbine değdirdi.O an... Fadime kalbinde buz gibi bir metalin baskısını hissetti. Nefesi kesildi.
İsmail’e doğru bir adım atacak oldu ama birden arkadan gelen kollarla geriye çekildi. Annesi ona sıkıca sarılıyordu."Annesi kızını severmiş, öpermiş... Annesi kızını korurmuş, gizlermiş..."Annesi, Fadime’ye sarılmış, çocukken geceleri uyumadan önce söylediği ninniyi fısıldıyordu. Fadime’nin dudaklarından sadece çaresiz bir fısıltı döküldü: "İso..."Annesi, fadime’ye sıkı sıkı sarıldı. “Annem.” dedi. Fadime annesinin saçlarına dokundu. “Anne, İso…” dedi.
Kenan silahı İsmail’e biraz daha bastırdığında Zarife ve Oruç’un feryatları yükseldi. Oruç öne atılınca Adil ve Çakır tarafından sertçe geriye itildi. Namlular bu kez Oruç’a dönünce Aleyna çığlık attı. Oruç başını Aleyna’ya çevirip, "Sakin ol. Korkma," dedi.Kenan ise tüm bu kaosun ortasında acımasızca gülüyor, yankılanan kahkahalar atıyordu. Fadime daha fazla dayanamadı, merdivenleri koşarak inmeye başladı. Kenan bir yandan Şerif’le bağır çağır tartışıyordu. Fadime adamların arasından sıyrılıp İsmail’e doğru koştu ve boynuna sarıldı.
Adil, Fadime’nin yanlarına geldiğini görünce dehşetle bağırdı: "Gelme! Git buradan!"İsmail merdivenlere doğru baktığında gözleri ilk kez korkuyla açılmıştı. Kalbine silah dayandığında bile gözlerinde belirmeyen o dehşet, şimdi Fadime’yi görünce yüzüne oturmuştu. "Fadime git!.." diye yalvardı İsmail. Kenan’ın adamları Fadime’ye silah doğrultunca Koçari’nin adamları hemen hareketlenip Fadime’yi geriye doğru çektiler. Kenan, Adil’in verdiği yanıtlardan tatmin olmamış gibi kafasını salladı. "NİNE! HAYIR!" diye bağırdı. Adam yabancıydı. Almanlar’la ne meseleleri olabilirdi ki İsmail’in?
Arkasını dönüp tekrar önüne geldiği o salisede, silahı İsmail’e doğrultup göğsünden vurdu. Avluda kıyamet koptu. Herkesin çığlığı birbirine karıştı. İsmail, abisi Adil’in kollarına doğru yığıldı. Fadime adamların tutan kollarından bir hışımla sıyrılıp İsmail’in yanına koştu. Titreyen elleriyle İsmail’in yüzünü tuttu. Başını kaldırıp nefretle Kenan’a baktığı sırada, patlayan ikinci bir el silah sesiyle kendisi de göğsünden vuruldu ve İsmail’in üzerine doğru düştü...
Vurulduğu an göğsüne oturan o amansız sızıyla Fadime’nin dudaklarından son bir fısıltı döküldü: "İso... İso..." Gözleri yavaşça kapandı, karanlık zihnini tamamen kapladı. O sırada Adil’in çaresiz, yankılanan sesi kulaklarında çınlıyordu: "Abim... Abim uyan! Uyan ne olur..." Ama o ses... Zamanla şekil değiştirdi. Adil’in feryadı yerini yumuşak, endişeli bir dokunuşa ve tanıdık bir sese bıraktı. "Fadime... Fadime, uyan, kabus görüyorsun... Uyan!" Fadime gözlerini hışımla açtı, derin ve kesik bir nefesle yataktan fırladı. Kalbi göğsünü patlatacak gibi çarpıyor, alnından soğuk terler süzülüyordu.
Görüşü netleştiğinde karşısında Adil’i değil, endişeyle yüzüne bakan İsmail’i gördü. İsmail iki eliyle Fadime’nin omuzlarını tutmuş, sarı saçları sabah güneşinin altında parıldarken gözlerinin içine bakıyordu.İsmail bir elini uzatıp Fadime’nin yanağını tuttu, başparmağıyla terini sildi. "Korkma, buradayım... Geçti. Çok kötü bir kabus gördün," dedi sesi titreyerek.Fadime elini hemen İsmail’in göğsüne, az önce rüyasında silahın dayandığı, vurulduğunu gördüğü yere koydu. Kalbinin ritmik atışını elinin altında hissedince derin, sarsıntılı bir nefes verdi ve bir an bile düşünmeden İsmail’in boynuna sarıldı.
İsmail, bir anda boynuna dolanan kollar ve göğsüne, yakasına damlayan sıcak gözyaşlarıyla neye uğradığını şaşırdı. Kalbi sızladı. Hiç vakit kaybetmeden ellerini Fadime’nin beline sararak bu sıkı sarılışa aynı sıcaklıkla karşılık verdi. Gözlerini kapatıp başını onun boynuna doğru eğdi; burnunu hapsolduğu o tanıdık kokuya bastırıp derin bir nefes çekti içine. Bir yandan da içini rahatlatmak ister gibi elini sırtında yavaşça, şefkatle gezdirdi.
Fadime biraz geri çekildiğinde, titreyen elleriyle yanaklarındaki gözyaşlarını sildi. Bakışları hâlâ tam karşısında duran, dipdiri ve kanlı canlı İsmail’in yüzündeydi. İsmail hemen yan dönüp komodinin üzerindeki sürahiden cam bardağa su doldurdu. Bardağı Fadime’ye uzatıp içmesine yardım etti. "İyi misin?" diye sordu, sesi kısıktı, gözlerinde derin bir endişe vardı.Fadime hafifçe başını salladı, bardağı komodine bıraktı.
İsmail bir süre onun yüzünü süzdü, ardından bir anlık tereddütle sordu: "Beni mi gördün?" Fadime gözlerini bir an bile kaçırmadan tekrar başını salladı. İsmail’in hayatta, yanı başında olduğunu hissetmenin verdiği o sarsıcı rahatlamayla sırtını yatağın başlığına yasladı ve rüyasının o kapkaranlık anlarını anlatmaya başladı...
"Çok kötüydü İso..." dedi Fadime, sesi hâlâ hafifçe titriyordu. "Önce her şey çok güzeldi. Sabah uyanmışım, senin saçlarına güneş vuruyor... Gülümseyip kalkıyorum, aşağıya iniyorum kahvaltıya yardım etmek için. Ama konakta tek bir Allah’ın kulu yok. Abime sesleniyorum, Aleyna’ya bakıyorum, odalar bomboş. Sonra birden sert bir rüzgâr esti," diye devam etti Fadime, gözleri o anı yeniden yaşar gibi bir noktaya sabitlenmişti.
"Kapı gürültüyle bir açıldı... Kapının önünde sıra sıra siyah arabalar. Her yer bir anda karıştı. Esme abla Aleyna’yı arkasına çekmeye çalışıyor, abim seni korumak için öne atılıyor... Sonra Kenan denilen o adam geldi.""Kenan mı?" dedi İsmail, kaşları anında çatılmıştı. "Evet... Gelip silahı tam senin kalbine dayadı İso. O an o metalin soğukluğunu, baskısını ben kendi kalbimde hissettim. Nefesim kesildi. Sana doğru koşacak oldum, annem arkadan sarıldı bana. Bana kucak açıp uyumadan önce söylediği o ninniyi söylemeye başladı..." Fadime’nin gözleri yeniden doldu, yutkunmakta zorlandı. "Sen kalbine silah dayalıyken bile sakin duruyordun ama bana bakınca gözlerin ilk defa öyle korkuyla açıldı. 'Fadime git' diye bağırdın bana."
İsmail tuttuğu nefesini yavaşça dışarı verdi. Fadime’nin elini tutup kenetledi."Sonra... Kenan 'Hayır’ diye bağırdı. Dönüp silahı tam göğsüne doğrulttu ve sıktı. Sen abimle abinin kollarına yığıldın. Ben adamların elinden kurtulup koştum yanına, yüzünü tuttum... Başımı kaldırıp Kenan’a baktığım an ben de vuruldum. Tam senin üstüne düştüm... O an gözlerim kapandı işte." Fadime derin bir nefes alıp başını İsmail’e çevirdi. "Sonra senin sesinle açtım gözlerimi." İsmail dinledikleri karşısında bir süre yutkunamadı.
Fadime’nin rüyasında bile kendi canından çok onu düşündüğünü, vurulduğu an yaşadığı o çaresizliği iliklerine kadar hissetti. Yüzündeki endişe yerini derin bir şefkat ve koruma içgüdüsüne bıraktı. Fadime’ye doğru yaklaştı, diğer eliyle onun yüzüne düşen saç tutamını kulağının arkasına itti."Geçti..." dedi İsmail, sesi sıcacık ve emin bir tonda. "Bak buradayım. Sapasağlamım. Rüyadır o, tersine çıkar derler hem... Bak biz yan yanayız, hiçbir şey olduğu yok."Fadime, İsmail’in gözlerinin içine baktı. Göğsündeki o fırtına yavaş yavaş duruluyordu. İsmail hafifçe gülümsedi, "Hem benim kalbime öyle kolay kolay bir şey olmaz... Orada sen varsın çünkü," diyerek ortamın o ağır havasını dağıtmaya çalıştı. Fadime gözlerini devirerek güldü. “Kılçuk.” dediğinde İsmail de güldü.
Bir süre birbirlerini izlediler. Fadime, İsmail’in kendisine içtenlikle gülümsemesini izledi. Masmavi gözlerini izledi. Kapı tıklatıldığında o anın büyüsü bir anda bölündü.Dışarıdan Oruç’un gür sesi yükseldi: "Ula İso! Fadime! Neredesiniz oğlum, herkes aşağıda masada sizi bekliyor! Soğuyacak çaylar, hadi!"İsmail bıkkınca kaşlarını çattı. Başını geriye atıp kapıya doğru sert bir sesle bağırdı: "Abi tamam, geliyoruz! İki dakika durun ya!"Oruç’un hışımlı ayak sesleri merdivenlerden aşağıya doğru uzaklaşırken, İsmail çatık kaşlarını anında düzelterek yeniden Fadime’ye döndü. Yüzünde sıcacık, muzip bir gülümseme belirdi.
"Hadi," dedi yumuşacık bir sesle ve yataktan kalktı.Eğilip elini Fadime’ye uzattı. Fadime, İsmail’in uzattığı eli hiç tereddüt etmeden tuttu. Parmakları sıkıca birbirine kenetlendi. Birlikte odadan çıkıp, baş başa geçirdikleri o fırtınalı anın ardından el ele, parmak parmağa avludaki kahvaltı masasına doğru indiler. Avluya adım attıklarında masadakilerin bakışları anında ikisine döndü. Adil, ellerini masaya vurarak söylenmeye başladı: "Ula en nihayetinde gelebildiniz! Acımdan öldüm burada, ekmekler soğudu be!" Oruç bıyık altından gülerek göz kırptı. Amirum dayı ise çayından bir yudum alıp ikisine bakarak gülümsedi. İsmail hiç istifini bozmadan Fadime’nin sandalyesini çekti, sonra da kendi yerine oturdu.
Adil gülümseyerek Aleyna’nın getirdiği çayı alırken gözü bir anlım Fadime’ye takıldı. “Fadime. Abim iyi misin sen hasta falan mısın yüzün rengin solmuş?”
Adil’in bu sorusuyla masadaki bütün bakışlar bir anda Fadime’ye çevrildi. İsmail, tam ekmeğine peynir sürerken elini durdurup bakışlarını abisine dikti. Fadime’nin üzerindeki baskıyı hafifletmek istercesine hafifçe öne doğru eğildi. Fadime ise yüzündeki o yorgun ifadeyi çabucak toplamaya çalışarak gülümsedi. "İyiyim Adil abi, yok bir şeyim... Sadece kötü bir rüya gördüm de sabaha karşı, tam ayılamadım herhalde," dedi, sesi olabildiğince sakin çıkıyordu. Amirum dayı çay kaşığını bardağında çevirmeyi bırakıp kaşlarını hafifçe kaldırdı. "Hayırdır inşallah kızım, rüyadır çekilir gider... Çok takma kafana," diyerek babacan bir tavırla araya girdi.
Masada sohbet keyifle sürerken Esme bir süre sessizce Fadime’yi izledi. İsmail’e “pişt” diye seslenerek dikkatini üzerine çekti.İsmail keyifle kahvaltısını yaparken başını kaldırıp Esme yengesine “Ne oldu?” dercesine göz kırparak başını salladı. Oruç ve Aleyna da merakla ikisini izlemeye başladı.Esme çenesiyle Fadime’yi işaret etti. Fadime bir yandan çayını içiyor, bir yandan da kendini zorla iki lokma bir şeyler yemeye zorluyordu. Esme, gözlerini Fadime’den ayırmadan, “Fadime, istersen bugün sen eve bakmaya gitme, İso gitsin baksın eksik neler var. Rengin solmuş, hiç iyi gözükmüyorsun. Aleyna’yla bir sağlık ocağına mı gitseniz, ha?” dedi.Bu laf üzerine Fadime hemen yanındaki İsmail’e baktı. İsmail elini uzatıp önce Fadime'nin alnına, sonra boynuna götürdü. Dokunduğu yerdeki sıcaklığı hissedince kaşları hafifçe çatıldı. “Ateşin çıkacak sanki...” dedi endişeyle.Fadime başını iki yana salladı. “Ben iyiyim ya, yok bir şeyim. Eve bakar geliriz hemen, sonra dinlenirim birazcık. Yorgunum sadece, biraz dinlenirsem geçer.”Adil oturduğu yerden ayağa kalkıp Fadime’nin yanına geldi. İsmail’in az önce yaptıklarını birebir tekrarlayarak elini kardeşinin alnına ve boynuna koydu. "Küçükken de böyle olurdun... İştahın kesilir, yüzün kızarırdı. Bence bugün gitme, dinlen," dedi abican bir korumacılıkla.Fadime, abisinin elini tutup yüzüne sıcacık baktı. “Abi iyiyim diyorum ya. Söz, kötü hissedersem hemen geri dönerim.”
Adil tam ikna olmamış bir ifadeyle kardeşine bakmaya devam ederken, İsmail lafa girdi. Oturduğu sandalyede dikleşip Adil’e güven veren bir bakış attı. "Abi, merak etme," dedi İsmail, elini rahat bir tavırla masaya koyarak. "Ben yanındayım zaten. Birlikte gider bakarız hızlıca. Baktım biraz kötüleşiyor, zorlamam, sağlık ocağına gideriz." Adil, İsmail’in bu kendinden emin duruşu ve kararlılığı karşısında pes ederek derin bir nefes verdi. Elini Fadime’nin omzuna hafifçe vurup yerine doğru adımladı. "İyi bakalım... İso sana emanet. En ufak bir şeyde uzatmayın, eve dönün hemen." Fadime rahat bir nefes alarak İsmail’e minnettar bir bakış fırlattı. İsmail de göz kırptı. Masadakiler tekrar kahvaltılarına dönerken Esme çayları tazeliyor, Oruç da "Aman ha İso, gözün üstünde olsun, kızı yorma," diye tembihlemeyi ihmal etmiyordu. İkisi hızlıca kahvaltılarını bitirip yeni kurulacak evlerine doğru yola çıkmak üzere masadan kalkmaya hazırlandılar.
•
•
Evden çıkıp İsmail’in arabasına bindiler. İsmail motoru çalıştırıp yola koyulduğunda, arada bir bakışlarını yoldan ayırıp sağ tarafında oturan Fadime’ye kaydırıyordu. Fadime başını cama yaslamış, dışarıdaki manzarayı izliyordu ama yüzündeki o yorgun ifade hâlâ tam anlamıyla silinmemişti.
Kısa bir sürüşün ardından yeni evlerinin önüne geldiler. Arabayı park edip indiklerinde, Fadime konağın dış görünüşüne bakıp derin bir nefes aldı. İçeri adım attıklarında ise ikisini de kocaman bir sürpriz bekliyordu. Ev tamamen bitmişti. Dün gece bıraktıkları o dağınıklıktan, kolilerden ve eksik parçalardan eser kalmamıştı. Mobilyalar tam yerlerine yerleşmiş, perdeler asılmış, temizlik bile eksiksiz yapılmıştı. Ev buram buram yeni ahşap ve temizlik kokuyordu. Fadime gözleri parlayarak salonda birkaç adım attı. Yüzüne birden geniş, içten bir gülümseme oturdu. İsmail arkasından yürüyüp onun bu mutlu halini izlerken kendi de gülümsedi. "Ula harfiyen yapmışlar ha..." dedi İsmail memnun bir sesle. Ardından cebinden telefonunu çıkarıp adamlarını aradı.
Telefon birkaç çalmanın ardından açıldı. İsmail sesi hoparlöre almadan kulağına dayadı: "Alo, Ömer? Oğlum naptınız siz burayı böyle? Masal gibi etmişsiniz evi... Aferin lan size. Kalıp eşyalar, ıvır zıvır bir şey kaldı mı dükkanda ya da depoda? ... Tamam, o kalan küçük tefek eşyaları, ne varsa hepsini getirin buraya. Biz evdeyiz, bekliyoruz." Telefonu kapatıp cebine attıktan sonra Fadime’ye doğru adımladı. İki elini beline koyup etrafa bakındı. "Eee, nasıl buldun canım karum? Beğendin mi yeni yuvayı?" Fadime arkasını dönüp başını salladı. İsmail güldü. Karısının mutlu olmasına daha çok sevinmişti. “Çok güzel. Çok beğendim.” dedi. İsmail telefonda konuşup evi gezerken Fadime de alt kata indi. Abisini aradı.
Fadime arkasını dönüp başını salladı. İsmail güldü. Karısının mutlu olmasına daha çok sevinmişti. “Çok güzel. Çok beğendim,” dedi.İsmail bir yandan telefonda adamlarıyla detayları konuşup evi gezerken, Fadime de ahşap merdivenlerden yavaşça alt kata indi. Evin huzurlu atmosferi içindeki yorgunluğu biraz olsun alıyordu. Cebinden telefonunu çıkarıp abisi Adil’i aradı.
Telefon ikinci çalışta açıldı. Adil’in meraklı sesi duyuldu: "Efendim Fadime? Bir şey mi oldu, kötüleştin mi yoksa?" Fadime gülümsedi. "Yok abi, gayet iyiyim merak etme. Ev bitti sayılır, her şey çok güzel olmuş. Senden bir şey rica edecektim.""Söyle abim, ne lazımsa halledelim."
"Konakta kalan kıyafetlerimi, kişisel eşyalarımı falan buraya getirtmek istiyorum artık. Biz bugün İsmail’le tamamen yerleşelim diyoruz." Adil arka planda birilerine seslendikten sonra tekrar telefona döndü. "Tamamdır abim, hiç merak etme. Ben çocuklara söylerim, senin bütün eşyaları toparlayıp bir iki saate arabayla yollatırım yeni eve.""Sağ ol abim," diyerek telefonu kapattı Fadime.
Fadime telefonu kapatıp adımlarını bahçeye doğru yöneltti. Ahşap kapıyı aralayıp dışarı çıktığında, İsmail’i bahçedeki çardağın kenarına oturmuş, bir elinde tüten sigarasıyla dalgın dalgın etrafı izlerken buldu. İsmail kulağındaki telefona, "Tamam Ömer, ellerinize sağlık. Çok güzel iş çıkardınız, emekleriniz için teşekkür ederiz," dedi. Ardından telefonun ekranına birkaç kez dokunarak ustaların ve adamların kalan parasını hesaba aktardı. Sessizce mutfağa geçen Fadime, yeni yerleşen dolapları karıştırıp kahve cezvesini ve fincanları buldu. Odanın içini saran taze çekilmiş kahve kokusu eşliğinde iki orta kahve pişirdi. Fincanları küçük bir tepsiye koyup tekrar bahçeye, İsmail’in yanına adımladı.İsmail, arkasından gelen ayak seslerini duyup başını çevirdi.
Elinde kahve tepsisiyle gelen Fadime’yi görünce yüzündeki o ciddi ifade bir anda dağıldı, gözlerinin içi parıldadı. Sigarasından son bir derin nefes çekip küllükte ezerek söndürdü ve tepsiyi almasına yardım etti."Ellerine sağlık canım karum," dedi İsmail, fincanlardan birini alıp kokusunu içine çekerken. "Afiyet olsun," diyerek yanına oturdu Fadime. Sırtını ahşap yaslanma yerine verip kendi fincanından bir yudum aldı. "Abimle konuştum bu arada. Konaktaki eşyalarımı, kıyafetlerimi hazırlatıp yollayacakmış." İsmail memnuniyetle başını salladı. "İyi düşünmüşsün. Ben de söyledim abime o da gönderecek. Giyinme odasına yerleştiririz." Kahvelerinden birer yudum daha aldılar. Bahçede tatlı bir sessizlik oluştu ama Fadime’nin kafasını kurcalayan o düşünce bir türlü gitmiyordu. Bakışlarını fincanın içindeki telveye dikip en sonunda sordu:"İso... ““Canım karum.”“Şerif nerede?"”İsmail şaşırarak başını çevirdi. "Şerif mi?""Evet," dedi Fadime, bakışlarını İsmail’in gözlerine dikerek. "Bayağıdır ortalıklarda yok, hiç sesi soluğu çıkmıyor. Konağa da gelip gittiği yok. Çoktan başardı konağı. İyice kabuğuna çekildi sanki. Biliyorsun, bu sessizlik bana hiç hayra alamet gelmiyor..."İsmail’in kaşları yavaşça çatıldı. Fincanını masaya bırakıp alını kaşıdı."Şerif’in ne mal olduğunu, pusuda bekleyen çakal gibi sırasını kolladığını biliyoruz," dedi İsmail, sesi ciddileşerek. "Sessizliği hayra alamet değil, haklısın... Ama biz tedbirimizi aldık. Sen hiç o adamı düşünüp de kafanı yorma, huzurunu kaçırma. Ben buradayım."
Fadime hafifçe gülümseyip bakışlarını elindeki kahve fincanına dikti. İsmail onun bu dalgın ama huzurlu halini bir süre izledikten sonra derin bir nefes aldı."Fadime... Ben sana bir şey söyleyecektim," dedi sesi biraz çekingen çıkarak.Fadime başını kaldırıp merakla yüzüne baktı. "Ne?""Hani şimdi burası biraz büyük ev ya... 3 katlı falan. Bir de her gün temizlikti, yemekti, bu koca evin işi biraz zor olur sana. Yani nasıl desem... Ben senin yorulmanı, tek başına bu yükün altına girmemeni istemiyorum. Eve yardımcı birini tutarız diye düşündüm. Ne dersin?"
Fadime bir an donakaldı. İsmail’in bu teklifi tamamen onu düşündüğü için yaptığını biliyordu; kelimelerini özenle seçmesinden, gözlerindeki o mahcup ve korumacı bakıştan belliydi. Ama zihni bir anda eskiye, Furtuna Konağı’nda kaldıkları o karanlık günlere kaydı. Zarife’nin o soğuk, iğneleyici sesi kulaklarında çınladı yine: "Annen sana hiçbir şey öğretmedi mi?" Küçük yaşta annesiz kalmanın açtığı o derin yara, Zarife’nin tek bir lafıyla kanamıştı o zamanlar. Annesinin yokluğunu, eksik kalan her şeyi kendi omuzlarında bir yük gibi taşımıştı hep. İsmail asla "Yemek yapmayı bilmiyorsun" ya da "Evi çekip çeviremezsin" demezdi, biliyordu. İsmail’le birbirlerine tamamen alışmamış olsalar bile kıyamazdı ona.
Fadime için zihninde durumu tarttı. Burası ikisinin yuvasıydı. Bazen mutfağa birlikte girer gürültüyle yemek yaparlardı, bazen de bir yardımcı gelip kaba işleri, temizliği hallederdi. Bu evde Zarife yoktu, baskı yoktu, laf sokam kimse yoktu. "Biliyorum İso... Sen beni düşündüğünden diyorsun. Haklısın, ev büyük. Yani çok da yemek yapmayı bilmiyorum zaten annen gelip laf edecek yine ama, olsun. Teşekkür ederim.”
İsmail, Fadime'nin o çekingen itirafı ve sesindeki o kırgın tonla birlikte neye uğradığını şaşırdı. Annesinin attığı o yersiz lafın Fadime'nin kalbinde nasıl bir yara açtığını bir kez daha bütün çıplaklığıyla hissetti. İçi sızladı. "O annemin bir anlık boşboğazlığından dolayıydı..." dedi İsmail, sesi hem mahcup hem de son derece kendinden emindi. "Onu tanıyorsun artık, çok takılma. Kimsenin laf etmesine de müsaade etmem, bunu sakın unutma."Fadime’nin bakışlarındaki o hüzünlü bulut yavaşça dağılırken tam o sırada kapının önünden bir araba korna sesi yükseldi. Koçari Konağı'ndan bekledikleri eşyaları getiren araba nihayet gelmişti. Furtuna ve Koçariden iki araba gelmişti. Adamlar eşyaları indirdi. Arkada 1-2 araba daha gelmişti. Arabadan Esme, Aleyna ve Adil indi. Esme, “Hayırlı olsun, canlarım. Fadime gel bunları yerleştirelim sonra evi gezdirirsin dimi?” Arkadan Zarife ve diğerleri inmişti arabadan.
Fadime’nin bakışlarındaki o hüzünlü bulut yavaşça dağılırken, tam o sırada kapının önünden bir araba korna sesi yükseldi. Koçari Konağı'ndan bekledikleri eşyaları getiren araba nihayet gelmişti.Bahçe kapısına doğru baktıklarında sadece bir değil, Furtuna ve Koçari konaklarından peş peşe gelen iki araba gördüler. Adamlar hemen bagajları açıp valizleri ve koli koli eşyaları içeri taşımaya başladı. Arkadan bir iki araba daha yanaştı; kapıları açılır açılmaz içinden Esme, Aleyna ve Adil indi.Esme yüzünde kocaman bir tebessümle koşar adım yanlarına gelip Fadime’ye sarıldı. "Hayırlı olsun canlarım! Fadime gel şunları yukarı taşıyıp yerleştirelim, sonra evi bir güzel gezdirirsin dimi?" dedi neşeyle.
Arkadaki araçtan ise Zarife, Şirin ve diğerleri indi. Zarife etrafı süzerek içeri adımlarken, İsmail hemen araya girip annesini ve Şirin’i evi gezdirmek üzere üst katlara çıkardı.Fadime, Esme ve Aleyna’yla birlikte yatak odasına geçti. Kendi kıyafetlerini ve İsmail’inkileri valizlerden çıkarıp özenle dolaba yerleştirdi. Ancak İsmail’in özel eşyalarına, saatlerine veya çekmece düzenine hiç dokunmadı; kendince tutturduğu bir düzeni vardır diye düşünerek oraları ona bıraktı. Eşyalar bitince hep birlikte aşağı indiler.
Zarife, İsmail ve diğerleri bahçedeki havuzun biraz uzağında duran konforlu koltuklara oturmuş, sohbet ediyorlardı. Fadime ve Aleyna arkadan gelip yanlarına yaklaştığı sırada Zarife başını kaldırdı. "Gelin Hanım, bize şöyle bol köpüklü bir kahve yap da içelim," dedi Zarife, sesindeki o bildik otoriter tonla. Ardından ekledi: "Sonra gel yanıma otur, sana bir hediyem var." Fadime hafifçe başını sallayıp Aleyna’yla birlikte mutfağa geçti. Aleyna hemen tezgâha yaslanıp gözlerini devirdi. "Ne hediye getirdi acaba?"Fadime cezveye kahveleri koyarken hafifçe güldü. "Olsun Aleyna, alıştım artık. Yeter ki bugün bir tatsızlık çıkmasın, huzurumuz bozulmasın."
"Çıkmaz çıkmaz," dedi Aleyna bıyık altından gülerek. "İso senin arkanda dağ gibi duruyor zaten. Zarife laf vuracak olsa İso anında önünü kesiyor. Hem bak hediye de getirecekmiş, hadi yine iyisin!" Fadime ters ters Aleyna’ya bakarak tepsiye biraz lokum ve çikolata koydu. İkili mutfakta kıkırdayıp tatlı tatlı dedikodu yaparken kahveler de pişmişti. Kahveleri tepsiye dizip bahçeye çıktılar. Fadime büyük bir nezaketle herkese kahvelerini dağıttı.
Fincanlar dağıtılınca Zarife el işaretiyle Fadime’yi yanına çağırdı. Fadime eğilip isteksizce Zarife’nin elini öptü. Zarife, elini öptürdükten sonra yanındaki boş yeri işaret ederek "Otur bakalım şöyle," dedi.
Zarife yanındaki büyük kutuyu ve kadife keseyi çıkarıp Fadime’ye uzattı. "Bu, Furtuna ailesinin gelinine yakışır, özel tasarım bir yemek takımı. Bu da Furtuna hanımlarına devredilen altın kordon... Güle güle kullan."Fadime kutuya ve ışıl ışıl parlayan altına şaşkılıkla baktı. "Sağ olun. Zahmet etmişsiniz. " dedi.Zarife kahvesinden bir yudum alıp gözlerini yeni, üç katlı devasa eve dikti. Yüzündeki o teftiş eden ifade geri gelmişti. "Rica ederim... Ama bak gelin hanım, hediye güzel de... Bu koca evi nasıl temizleyeceksin? Üstelik yemek yapmayı da bir an önce öğrenmen gerek. Bu ev öyle kuru lafla, hazır yemekle dönmez."Fadime tam ne diyeceğini bilemeyip yutkunacakken, hemen karşı koltukta oturan İsmail araya girdi. Çay bardağını masaya bırakıp annesine baktı."Anacım, sen o konulara hiç kafanı yorma," dedi İsmail, sesi son derece emin ve korumacı çıkarak. "Ben karımın bu koca evin içinde yorulmasını istemiyorum. Temizlik için de, işler için de yardımcı birini tutacağım. Fadime ne zaman, ne kadar isterse o kadar yapar."
Zarife oğlunun bu net çıkışı karşısında bir an duraksadı, kaşlarını hafifçe kaldırıp İsmail’e bakakaldı. Sessizliği Esme’nin imalı ve Zarife’ye doğru üstü kapalı laf sokan sesi böldü. Kahve fincanını tabağına koyarken bıyık altından sırıttı. "Valla Zarife Hanım," dedi gözlerini Zarife’ye dikerek. "Zamanında gelinlere 'Annen sana bir şey öğretmedi mi?' diye yüklenmek kolaydı tabii... Ama bak, devir değişti. İsmail karısının değerini biliyor çok şükür. Elini sıcak sudan soğuk suya sokturmuyor, arkasında dağ gibi duruyor. Keşke zamanında herkes gelinlerine böyle kıymet verseydi de canını yakmasaydı..."
Adil de Esme’nin sözlerini desteklercesine başını sallayıp lafa girdi. Kardeşini de damadını da gururla savundu. "Esme çok doğru söylüyor," dedi Adil kararlı tonla. "İsmail aslanlar gibi karısına sahip çıkıyor. Onu düşünüyor, yorulmasını istemiyor. Hem ne olacak beraber de yaparlar.” Hem Adil’in hem Esmenin, karısını ve kendisini böyle tutkuyla savunmasından memnun oldu hem de ortamın daha fazla gerilmesini istemedi. Zaten savunacaklardı bir insan kardeşini tabii ki savunurdu. Adil ve Esme kendisini savununca rahatlamıştı İsmail.
Annesini herkesin içinde tamamen rezil etmeden, ama lafını da kimseden sakınmayarak hafif kızgın bir edayla araya girdi: "Anacım..." dedi İsmail, gözlerini Zarife’ye dikerek. "Sen şimdi bırak bu temizlik, yemek işlerini de kahveni iç. Herkesin gelinliği de, tecrübesi de kendine. Ben karımın bu evde yorulmasını istemedim sadece. Benim gücüm de var, imkânım da var çok şükür. Yardımcısını da tutarım, gerekirse yemeğini de ben yaparım. Fadime bu evin hanımıdır, o kadar."
Zarife, Esme ile Adil’in sözleri ve oğlunun bu son, kesin çıkışı karşısında diyecek söz bulamadı. Yüzündeki o sert ifade bir anlığına kırılır gibi oldu. Kahve fincanını masaya bırakırken başını hafifçe iki yana salladı."Siz bilirsiniz oğlum... Ben sizi düşündüğümden dedim," dedi sesi biraz kırgın, biraz da geri adım atmak zorunda kalmanın verdiği mağlubiyetle. "Ev düzene girsin, yuvadır, diye söylerim ben. Yoksa bana ne..."
Oruç aradaki gerginliği yumuşatmak için gülerek söze girdi. "Tamam anacım, senin de niyetini biliyoruz. Ama bırak gençleri, kendilerine göre kuracaklar düzenlerini. İso zaten karısının gözünün içine bakıyor, sırtı yere gelmez bunların." İsmail, annesinin bu geri adımı üzerine daha fazla uzatmadı. Derin bir nefes alıp çayından bir yudum daha çekti. Yanında oturan Fadime’ye dönüp göz kırptı.
Eski korkuların, Zarife’nin cümleleriyle yeşeren o burukluğun eriyip gittiğini hissetti. Yanında sadece onu koruyan bir koca değil; arkasında duran abisi, yengesi ve kocaman bir aile vardı artık. Zarife hediyesi olan altın kordonu Fadime'nin bileğine bizzat takarken, Esme ve Aleyna gülümsayerek onları izledi. Furtuna-Koçari çekişmeleri ve laf dokundurmalarına rağmen, bahçedeki hava yavaş yavaş tekrar tatlı bir aile sohbetine bıraktı kendini. En azından Amirum dayı biraz ortama neşe katıyordu.
~•~
Korku, insanı kaçmaya zorlayan karanlık bir kuyuydu. Ama hayat, kaçtıkça derinleşen o karanlığın içinde bile bir ışık bulma sanatıydı. Tıpkı Ying ve Yang gibi... Her aydınlığın içinde saklı küçücük bir karanlık, her zifiri karanlığın bağrında bir tutam ışık vardı.İsmail onun aydınlığıydı; Şerif’in bıraktığı gölgeler ise kaçamayacakları o kaçınılmaz karanlık...
Fadime derin bir nefes aldı. İçindeki o çocukça korku silsilesini, annesizliğin ve tehditlerin yarattığı tüm buruklukları o an zihninin bir köşesine bıraktı. Artık kabuslarından kaçmayacaktı. Korkusuyla yüzleşmeyen insan, kendi ruhunun tutsağı olurdu. İsmail’in sıcaklığına, gözlerindeki o sarsılmaz güvene tutundu. Düşman ne kadar karanlık olursa olsun, içlerindeki o ışığı söndürmeye Şerif’in veya başkalarının gücü yetmeyecekti.