Hırçın Kır Çiçekleri.

~•~
İsmail sert yerde yatmaktan sırtı, kemikleri birbirine geçmişti. Derin bir nefes alıp yattığı yer yatağından doğruldu, eliyle boynunu kütletti. Yatakta hâlâ uykunun en derin yerinde olan Fadime’ye gözü kaydı bir an. Aralarında henüz o beklenen sevda yoktu, bu evlilik ikisi için de bir zorunluluk, bir mecburiyetti; İso da delikanlılığına yakışır şekilde her gece yatağını yere seriyordu. Daha fazla vakit kaybetmeden yer yatağını toplamaya koyuldu. Yastığını alıp yorganı nizami bir şekilde katladı. Döşeği ikiye katlayıp odanın köşesindeki yüklüğe doğru taşırken, çıkardığı hafif sesle Fadime’nin uyanıp uyanmadığını kontrol etmek için tekrar yatağa doğru baktı.
İso yorganı son kez düzeltip yüklüğün kapağını kapattığı sırada, yataktan hafif bir kıpırdanma sesi geldi. Fadime gözlerini araladı, odanın içindeki sabah serinliğini hissedince yorganı göğsüne kadar çekti. Karşısında erkenden kalkmış, yatağını çoktan toplamış olan İso’yu gördü.Aralarında henüz o beklenen aşk olmasa da, evliliğin getirdiği bu zoraki sabahlara yavaş yavaş alışıyordu. Sesindeki o her zamanki mesafeli ama hırçın tonla doğruldu, saçlarını geriye doğru atıp İso’ya baktı.
"Günaydın," dedi, sesi uykudan yeni uyandığı için biraz pürüzlü çıkmıştı. İsmail, “Günaydın. Ben bi üstümü başımı değiştireyim geleyim,” dediğinde Fadime başını salladı. Kendisi de yataktan kalkıp hızlıca odayı topladı, yorganı düzeltip yatak örtüsünü örttü. Ardından dolaptan kıyafetlerini alıp üstünü değiştirdi ve tamamen hazırlandı. Odanın kapısını aralayıp çıkmak üzereyken aklı bir an akşam konağın mutfağında Zarife annenin söylediklerine, İso'nun o dik duruşuna gitti. İçini çeken Fadime, derin bir nefes alıp mutfağa doğru yöneldi.
İkisi mutfağa geçtiğinde Aleyna ve Oruç da mutfaktaydı. Oruç çaydanlığa su koyuyor, Aleyna da tezgahın üzerinde kahvaltılıkları hazırlıyordu. Onlar da yeni kalkmıştı muhtemelen, yüzlerinde hâlâ uykunun mahmurluğu vardı. Mutfaktakiler başlarını çevirip yeni evlileri görünce, ortamdaki o sabah sessizliği dağıldı. Herkes birbirine mesafeli ama samimi bir tonda "Günaydın," dedi. Fadime, Aleyna’nın elindeki tabakları fark edip yardım etmek için hemen tezgaha doğru adımladı. İsmail ise kapının eşiğinde durmuş, Oruç’un çaydanlığı ocağa koyuşunu izliyordu. Akşamki gerginlikten sonra, mutfaktaki bu sıradan sabah telaşı herkese iyi gelmiş gibiydi.
İsmail masayı hazırlarken, Fadime de İso ile beraber yaptığı yumurtalı ekmekleri kızartıyordu. Aslında Fadime yumurta sevmezdi. Küçükken annesiyle beraber yapar, afiyetle yerdi ama annesi öldüğünde bir daha hiç yapamamış, normal olarak da nasıl yapıldığını, o eski tadı tamamen unutmuştu. Şimdi tezgâhın başında, tavadan yükselen o tanıdık koku eşliğinde ekmekleri çevirirken içinde bir yerler burkuldu. İso’nun dün akşam mutfakta kendisine yardım edişi, malzemeleri hazırlarken aralarındaki o sessiz ortaklık geldi aklına. Aralarında henüz aşk yoktu belki, yatakları bile ayrıydı ama İso’nun bu küçük detaylardaki varlığı, unutmaya yüz tuttuğu o çocukluk sıcaklığını gizliden gizliye mutfağa taşımıştı.İsmail elindeki zeytin tabağını masaya bırakırken gözü bir an tezgâhtaki Fadime’ye kaydı.
Her şey hazır olduğunda mutfağa inmişti Zarife. “Günaydın. Erken kalkmışsınız, elinize sağlık,” dedi, akşamki o gergin tondan eser kalmamış gibiydi. Herkes masaya oturduğunda Fadime son olarak nar gibi kızarmış yumurtalı ekmekleri koydu Zarife’nin önüne. Zarife, tabağa bakıp memnun bir ifadeyle, “Eline sağlık gelin hanım,” dedi. Fadime yerine, İsmail’in yanındaki sandalyesine oturdu. “Afiyet olsun,” dedi sadece, sesindeki o mesafeli duruşu koruyarak.
Zarife, ekmek tabağını masadakilere, önce Oruç ve Aleyna’ya uzattı. Herkes sırayla aldıktan sonra en son Fadime tabağı eline aldı. İçinde son kalan iki ekmeği de yanındaki İsmail’in tabağına bıraktı, kendi tabağını ise boş bıraktı.İsmail tabağına bırakılan ekmeklere, sonra da karısının boş tabağına baktı. “Sen yemeyecek misin?” diye sordu İsmail, meraklı ve hafifçe sorgulayan bir bakışla. Fadime başını olumsuz anlamda salladı. Gözlerini tabaktan ayırmadan, “Ben yumurta yiyemiyorum,” dedi kestirip atarak. Küçükken annesiyle yediği o günlerin hüznü, sesinin arkasına gizlenmişti.İsmail elindeki çatalı havada tutmuş, Fadime’nin bu net cevabına bakıyordu. Masadaki diğerleri de bir anlığına sessizleşmişti.
Aleyna kendi önündeki normal kızarmış ekmekleri uzattı. “Fadime bunlardan ye istersen,” dedi, ortamdaki o mesafeli havayı biraz olsun dağıtmak ister gibi.İsmail uzatılan tabağı hemen havada yakalayıp aldı. “Hah. Eve bakmaya gideceğiz daha düşüp bayılma,” dedi, o her zamanki sert ve delikanlı üslubuyla ama içten içe Fadime’yi düşünerek. Kendi çatalıyla tabaktan normal ekmekleri alıp karısının boş tabağını doldurdu.
Tam yemeğe başlayacaklarken İsmail masaya şöyle bir baktı ve Fadime’nin önünde çatal eksik olduğunu gördü. Hiç ikiletmeden, “Al sen benim çatalımı,” diyerek elindeki kendi çatal ve bıçağını karısının tabağının kenarına bıraktı. Ardından masadan kalkıp kendine yeni bir çatal almak için tezgâha doğru yöneldi. Fadime, tabağındaki normal ekmeklere ve İso'nun bıraktığı çatala bakakaldı. Aralarında henüz o bekledikleri aşk yoktu, İso geceleri yerde yatıyordu ama bu küçük, sert korumacılığı mutfaktaki herkesin gözünden kaçmamıştı. Zarife çayından bir yudum alırken gözlerini ikisinin üzerinde gezdirdikten sonra Aleyna’ya döndü.
Zarife çayından bir yudum alırken gözlerini ikisinin üzerinde gezdirdikten sonra Aleyna’ya döndü.“Siz de sağlık ocağına mı gideceksiniz?” diye sordu. Aleyna başını salladı. Kahvaltı bu konuşmaların ardından sessiz sedasız bitmişti. Masayı hep birlikte hızlıca topladılar. Fadime üzerini son bir kez düzeltip çantasını yanına aldı. “Biz çıkıyoruz,” dedi İsmail salona doğru seslenerek.Konaktan dışarı adım attıklarında sabahın o serin, temiz havası yüzlerine vurdu.
•
•
Konağın o ağır ve baskıcı atmosferinden sonra sokaktaki bu ferahlık ikisine de derin bir nefes aldırdı. İsmail önde, Fadime hemen bir adım arkasında, mahallenin sakin sokağında yürümeye başladılar. Aralarında yine o bildik sessizlik vardı. Yol boyunca birkaç mahalleliyle selamlaştıktan sonra, nihayet günlerdir tadilatı süren o evin önüne geldiler. Kapının önünde hareketlilik vardı.
“Kolay gelsin,” dedi İsmail çalışanlara doğru. Elinde boyalar olan usta başını kaldırıp gülümsedi. “Sağ ol İso. Gelin bakın isterseniz, sadece yukarısı kaldı sayılır.”İsmail, arkasında duran Fadime’ye döndü ve herkesin gözü önünde onun elinden tutarak içeri doğru yürüdü. El ele kapıdan geçerlerken, “Geç bakalım,” dedi yumuşak ama net bir sesle. Tam o sırada içeride çalışan genç bir çocuk yanlarına gelip, “Hoş geldiniz abi. Nasıl olmuş? Beğendiniz mi?” diye sordu merakla. İsmail yüzünde gururlu bir gülümsemeyle elini tuttuğu Fadime’ye döndü. “Bak bakalım usta boyayı, tadilatı senin istediğin gibi yapmış mı?"
Fadime derin bir nefes alıp eşikten içeriye, tamamen kendilerine ait olan o yeni dünyaya ve yeni evlerine doğru ilk adımını attı. Genç oldukları için evleri daha çok köy evi ve konak tarzında değildi; daha modern, rahat eşyalar ve ferah renkler tercih edilmişti. Etrafı süzerek, “Çok güzel. Emeğinize sağlık, çok beğendim,” dedi Fadime. Sesi ilk defa bu kadar huzurlu çıkmıştı.
İsmail, bu sırada yanlarındaki genç çocuğun adının Arif olduğunu öğrenmişti. “Arif, ne zamana biter ev tamamen?” diye sordu.Arif etrafına şöyle bir bakıp düşündü. “Abi, dün bir abla geldi, ona da bir haftaya biter dedim,” dediğinde Fadime bir anda arkasına döndü. İsmail’le göz göze geldiler.İsmail’in kaşları hemen çatılmıştı. “Kim geldi bizden başka?” dedi, ses tonu anında ciddileşerek. Arif, içerideki diğer ustaya seslenerek, “Orhan abi! Kimdi bu dün gelen abla?” dediğinde Orhan usta hatırlamaya çalışarak elindeki boya fırçasını bıraktı. “Zarife Furtuna’ydı sanırım,” dedi. Merdivenlerden inip yanlarına kadar geldi. “İso, seni severim, çok efendi bir çocuksun maşallah. Ama yanlış anlama, annen biraz gergin, sinirli biri sanırım.” İsmail şu an tam olarak ne yaşadığını, annesinin ne yapmaya çalıştığını sorguluyordu. Sabah mutfaktaki o sakin, "gidin bakın bakalım" diyen kadının arkalarından iş çevirmesi canını sıkmıştı.
Fadime, Orhan ustanın lafıyla hemen öne atıldı. “Bir yanlışı mı oldu? Bir şey mi dedi size?” diye sordu, içindeki o hırçın korumacılık yeniden baş göstermişti.Genç çocuk, yani Arif lafa girdi: “Abla dün geldi, 'Eşyaları değiştirin,' dedi. 'Üç katlı ev iki kişiye fazla değil mi?' falan diye bize sordu. Boyaları da beğenmemiş. Bahçedeki, balkondaki çiçeklerin yerini değiştirdi de biz o gittikten sonra geri düzelttik.” Mutfakta sabah sabah "Siz kavga mı ettiniz?" diye açık arayan Zarife anne, daha onlar taşınmadan evin düzenine, boyasına, hatta çiçeğine kadar el atmaya kalkmıştı. Üstelik evin büyüklüğünü bile dert etmişti.
İsmail derin bir nefes alıp burnundan soluyarak elini ensesine attı. Yüzündeki o mahcup ama öfkeli ifadeyi gizlemeye çalışarak, “Annem işte. Yapmış yine yapacağını. Siz kusura bakmayın,” dedi ustaların yüzüne bakarak.Orhan usta anlayışlı bir şekilde İsmail’in omzuna dokundu. “Yok be İso’m, ne kusuru. Biz işimize bakarız da hani senin de haberin olsun istedik. Sonradan bir pürüz çıkmasın aranızda.” Fadime ise duydukları karşısında donakalmıştı. Üç katlı evin iki kişiye fazla olduğunu söylemesi, eşyalara, boyaya karışması... Zarife Hanım belli ki bu evi onlara tamamen bırakmaya, kendi düzenlerini kurmalarına izin vermeye hiç niyetli değildi. Gözlerini İsmail’e çevirdi; kocasının o dik duruşunun arkasındaki sıkışmışlığı görebiliyordu.
İsmail Fadime’ye döndü. “Hadi,” dedi düz bir sesle. Ustalar arkalarından “Kolay gelsin!” diye seslenirken, ikisi de tek kelime etmeden kapıdan çıktılar. Fadime önden hızlı adımlarla yürüyordu, topuklarının yeni evin parkelerinde çıkardığı ses bomboş odalarda yankılandı. Merdivenleri hırsla inip kendilerini dışarıya, sokağa attılar. Güneş yüzlerine vuruyordu ama ikisinin de yüzü sinirden asılmıştı. İsmail cebinden arabanın anahtarını çıkarıp kilidi açtı. Fadime sert adımlarla yolcu koltuğunun kapısını açıp bindi, kapıyı da aynı hızla çarptı. İsmail de sürücü koltuğuna geçip kapıyı hırsla kapattı. Anahtarı kontağa takıp arabayı sertçe çalıştırdı.
Araba yeni evlerinin önünden hızla uzaklaşırken, arabanın içindeki o mesafeli öfke patlama noktasına gelmişti.Fadime emniyet kemerini çekerken öfkeyle güldü. "Daha taşınmadık bile," dedi, sesindeki o net ve mesafeli öfkeyle. "Daha adımımızı atmadan ananın yaptığına bak. Üç katlı ev iki kişiye fazlaymış... Açık açık 'Ben sizin peşinizi bırakmam' diyor yani." İsmail direksiyonu sıkıca kavramış, gözünü yoldan ayırmıyordu. "Annemi bilmiyor musun Fadime? Her şeye burnunu sokmasa rahat edemez. Alışmış herkesi yönetmeye, kafasına göre işgüzarlık yapmış işte," dedi, sesi düz ve gergindi. İsmail Fadime’nin sıkıntılı yüzüne baktı. “Tamam sen üzülme. Takılma yani ben hallederim konuşurum annenle.” dedi.
“Ne takılacağum ben senin anana? Sıkamaz o benim canımı.” İsmail, Fadime’nin bu ters çıkışıyla derin bir iç çekti. Aralarında bir sevgi bağı olmasa da, bu zoraki evlilik yüzünden artık aynı gemideydiler ve annesi Zarife’nin bu durumu ikisine de dar etmek için yer aradığını çok iyi biliyordu.
"Lafın gelişi söylüyorum herhalde Fadime, meraklısı değilim ben de durumun," dedi, yüzündeki bıkkınlığı gizlemeyerek. "Ama bir şekilde bu çatının altındayız işte. Annemin derdi belli; açığımızı arıyor. Sen ona böyle diklendikçe kadın daha çok üstümüze gelecek, kabak yine benim başıma patlayacak." Fadime bir şey söylemedi. Koçari konağına doğru gidiyorlardı. İsmail gülünce Fadime kaşlarını çatarak ona baktı. “Ne güliysun, Kılçuk?” dedi. “Hayır, evin çiçeklerine karışmış ya. Ona gülüyorum.”
Fadime, İsmail’in neye güldüğünü anlayınca gözlerini devirdi, arabanın açık camından dışarıya, hızla geçen ağaçlara doğru baktı. "Gül tabii, senin için komik tabii Kılçuk," dedi homurdanarak. "Kadın delirmiş resmen. Yok o çiçeğin suyu azmış, yok bunun saksısı yamuk duruyormuş... Evde dert bitti, saksıdaki toprağa sardı. Kendi evinde her şeyi halletti de bizim evin çiçeği kaldı sanki."
•
•
Koçari Konağı’na geldiklerinde İsmail her zamanki yere koymuştu arabasını. Arabayla konağın tam önüne geldiklerine de Eyüphan’şa göz göze gelmiş, ona bakarak park etmişti arabayı. İsmail arabadan inip karısının kapısını açtı. Bunu yaparken bile Eyüphan’dan bir kez olsun gözlerini ayırmamıştı. “Gel karum.” dedi ve elini tutarak merdivenlere yöneldi.
Aralarında aşk olmasa da, dışarıya karşı oynamak zorunda oldukları bu evlilik oyununda Eyüphan’ın varlığı İsmail’yi iyice germişti. Fadime, Eyüphan’ın üzerindeki bakışlarını hissedince bozuntuya vermemeye çalıştı. Eyüphan’ın gözleri hala ikisinin kenetlenmiş ellerindeydi. “Fadime!” diye seslendi Eyüphan. “Bu sefer müsaitsen konuşalım mı?” diye sordu. İsmail gözlerini kapatarak sabır diledi. Fadime önce İsmail’e sonra Eyüphan’a baktı. “Sonra.” dedi. İsmail Eyüphan’a ifadesizce bakarken Fadime hala İsmail’in elini tutuyordu. Tekrar merdivene bir adım attığı sırada Eyüphan hızla yanlarına gelmişti. “Fadime önemli diyorum niye anlamıyorsun?” İsmail Eyüphan’ı sertçe göğsünden ittirdi. “Ula yavaş gel! Adamı dellandurme.”
Eyüphan durmadı. “Fadime çok kısa. Önemli diyorum, lütfen.” İsmail Eyüphan’ın üzerine yürüdü. “Önemli olan neyse bana da söyle. Kocasıyım ya onun.” dediğinde Eyüphan lafını kesmişti. “Zorla evlediği kocası mı?” dediğindr İsmail’in yakasından tutması bir olmuştu. Fadime İsmail’in elinden tuttu. “İsmail dur abim duyacak şimdi.” O esnada Arabayla içeri giren Oruç arabasını İsmail’in arabasının arkasına park etmişti. Olanları görünce ellerini kaldırıp bağırdı. “Ula manyaklar ne yapaysunuz?” dedi. Arabayı park edip hemen indiler. İsmail’i zor bela Eyüphan’dan ayırmıştı Oruç. “Sen benim hele bir daha karımın adını ağzına al seninle o zaman görüşeceğiz!” dedi.
çekerken sinirden köpürüyordu. "Ula durun deduk! Konağın kapısında neyin davası bu? El alem gelip geçiyor, rezil mi edeceksiniz bizi?" diyerek ikisinin arasında barikat gibi durdu. İsmail’in nefes alışverişleri hala çok hızlıydı, gözleri Eyüphan’ın üzerindeydi. Eyüphan üstünü başını düzelterek geri adım attı ama bakışlarındaki o kışkırtıcı ifade yerli yerindeydi. Oruç, Eyüphan’ın omzundan bastırıp onu konak bahçesinin dışına doğru ittirdi. "Sen de uzatma Eyüphan, yürü git işine! Hadi abicim yürü.”
Aleyna Fadime’nin yanına geçip. "Ne oluyor burada? Eyüphan ne ara geldi de delileşti bu kadar? Babam içeriden bir duyarsa burası karışacak, valla bak." dedi ve “İyi misin?” diye sordu. Fadime başını salladı. Oruç önden yürüyüp kapıyı açarken, Aleyna da peşinden içeri sızdı. Fadime ise merdivenin ilk basamağında durup İsmail’in kolundan sertçe çekti ve onu durdurdu. Kaşlarını iyice çatmış, gözlerinden resmen ateş fışkırıyordu."Sen ne yapaysun Kılçuk?!" sesini yükseltmemeye çalışarak. "Delirdin mi sen? Ne demek üzerine yürümek, ne demek yakasına yapışmak?"İsmail hala öfkeden soluyordu, kolunu Fadime’nin elinden kurtarmaya çalıştı.
"Lafını duymadın mı Fadime? Adam resmen kaşınıyor, daha ne yapacaktım? Karşıma geçmiş bana meydan okuyor! Ne konuşabilir o seninle? Gelsin benimle konuşsun!"
"Okursa okusun, sana ne!" diyerek göğsüne sert bir vuruş yaptı Fadime. "Ya abim duysaydı?” dediğinde İsmail ellerini kaldırdı. “Duyarsa duysun ya! Duyarsa duysun!” dedi. Oruç ve Aleyna birbirine bakıyordu. “Ya sabır!” Fadime önden önden merdivenleri çıkarak kapıya vurdu. Esme kapıyı açtığında "Ula yavaş! Ne oliyi?" dedi, gözlerini dörtlü arasında gezdirerek. "Konağın kapısını kıracaksınız sandım! Nedir bu haliniz, ne bu tantana?”
Esme arkasından bakıp kafasını salladı, sonra kapının eşiğinde duran ve hala burnundan soluyan İsmail’e çevirdi bakışlarını. Oruç araya girip, “Yenge yok bir şey. Eyüphan’la tartışmışlar biraz.” Esme kaşlarını kaldırdı. “Eyüphan’la mı? Sebep?” dediğinde İsmail koltuğun koluna oturdu. “Sebep yengeciğim, sebep şu.” Ellerini kaldırarak Fadime’yi gösterdi “Eyüphan, benim karımı nerede görse yok konuşalım, yok önemli bilmem ne demeye başladı. Geçen sefer uyardım. Bugün tekrar uyardım. Sonra geldi karımın kolundan tutacaktı ittim onu.“
İsmail, Eyüphan’ın ‘zorla evlendiğin kocan’ lafını söylememişti çünkü kimse bilmiyordu. “Aferin sana, he çok iyi ettun bravo! Allah’tan abim evde değil.” dedi Fadime, derin bir nefes alarak. İsmail, ‘al işte’ der gibi salladı elini. Fadime ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, gözlerini kısmış bir şekilde İsmail’e bakmaya devam ediyordu. İsmail’in sırf o gizli 'zoraki evlilik' gerçeği ortaya çıkmasın ve konaktakiler durumu anlamasın diye Eyüphan’ın lafını saklamasını içten içe takdir etse de siniri geçmemişti. Oruç dirseklerini dizlerine yaslı izliyordu olan biteni.
Esme ellerini havaya kaldırıp araya girdi, ortamdaki gerginliği yatıştırmaya çalışarak, "Tamam, kapatalım bu konuyu artık. Gelen giden yok, Adil de görmedi ya, çok şükür. Herkes bir sakinleşsin," dedi. Ortamın buz gibi havasını dağıtmak isteyen Aleyna, hemen konuyu değiştirerek heyecanlı bir sesle araya girdi: "Eee, bırakın şimdi kavgayı dövüşü de... Ev işi ne oldu? Taşınma hazırlıkları nasıl gidiyor?"Esme de Aleyna’ya katılarak başını salladı ve Fadime ile İsmail’e döndü.
"Aynen öyle, yardım edecek bir şey olursa sakın çekinmeyin, söyleyin hemen geliriz yardıma." Sonra merakla İsmail’e bakıp sordu: "Annenler evi gördü mü bu arada?" Fadime, İsmail’den önce atılarak ters bir gülüşle araya girdi: "Hıı, bizden önce gidip görmüş bile! Hatta gitmekle kalmamış, evin çiçeklerini bile değiştirmiş."
Oruç duyduklarına inanamayarak gözlerini büyüttü. Şaşkınlıkla Fadime’ye "Annem mi? Annem mi?” diye sorup sonra “İso?” dedi. İsmail, Oruç’un bu sorusu üzerine üzgün ve bıkkın bir şekilde başını salladı. "Annem gitmiş evin düzenine karışmış, ustalar söyledi," dedi ve sinirinden hafifçe güldü.Fadime, İsmail’in bu gülüşüne iyice kurularak ters ters baktı. "Gülüp durma şu olaya, sinirimi boziysun!" diye çıkıştı. İsmail, Fadime’nin bu ters ve tetikte bekleyen hallerine artık alışmaya başladığını fark ederek hafifçe omuz silkti. Gözlerini sehpada duran vazodaki rengarenk güllere ve ortancalara doğru çevirdi, sonra tekrar Fadime’nin o hırçın yüzüne baktı.
"Diyorum ki," dedi, "Annem fırtınalar koparıyor, sense burada o fırtınanın ortasında dik dik duruyorsun. Şu konağın bahçesindeki en inatçı, en dik dikenli çiçeğe benziyorsun. Kadın seni ezmeye çalışıyor ama sen onun bahçesinde bile bildiğini okuyorsun. Ona gülüyorum işte. Boşuna çabalıyor, seni kendi kalıbına sokamayacağını hala anlayamadı."
Fadime, duyduğu cevapla birlikte adımlarını tamamen durdurdu. Bakışlarını önce sehpadaki çiçeklere, sonra da İsmail’in yüzündeki o sinir bozucu tebessüme çevirdi. İsmail’in ne demek istediğini, kendisini o solup gitmeyen, dik kafalı kır çiçeklerine benzettiğini bal gibi anlamıştı ama bunu kabul edip yumuşayacak hali yoktu. "Dikenim batar diyorsun yani," dedi Fadime, sakince ama Gözlerindeki o hırçın pırıltıyı hiç eksiltmeyerek. "İyi bil bari. Senin anan o saksıların yerini değiştirebilir, evin rengine de karışabilir ama benim ne rengime karışabilir ne de yerimi değiştirebilir. Ben onun o bildiği, her şeye boyun eğen uysal gelinlerinden değilim."
İsmail, Fadime’nin bu dik duruşuna bakarken içindeki gerginliğin yerini garip bir takdire bıraktığını hissetti. Aralarında aşk yoktu, bu evlilik ikisi için de bir zorunluluktan ibaretti ama Fadime’nin bu pes etmeyen, rüzgarda eğilmeyen hali, bu konağın kasvetli havasında İsmail’in tuhaf bir şekilde saygı duyduğu tek şey olmaya başlıyordu. "Farkındayım Fadime, zaten o yüzden gülüyorum ya," dedi İsmail, ses tonunu daha da yumuşatarak. "Ben de seni saray güllerine benzetmedim zaten. Sen dağ çiçeğisin; kayanın ortasında, topraksız yerde bile büyürsün. Annem bunu anladığında çok geç olacak, ona gülüyorum."
O sırada Oruç, araya girdi. "Ula İso, bırak şimdi çiçeği böceği. Annemle konuşalım yarın sabah da gidip bakalım bir eve. Yoksa usta falan bırakmaz orada.” Esme de derin bir iç çekerek başını salladı. Fadime kızım, sen hiç sıkma canını. Ev senin evindir, en son senin dediğin olacak.” Fadime, Esme’nin bu desteğiyle biraz olsun rahatladığını hissetti ama gözleri hâlâ İsmail’in üzerindeydi.
İsmail ise sehpadaki güllerden birinin yaprağına dokunup, bakışlarını tekrar Fadime’ye çevirdi ve adeta sessiz bir anlaşma imzalar gibi hafifçe başını salladı. Bu konaktaki fırtına büyüktü ama aralarındaki bu sessiz cephe, dışarıdaki tüm rüzgarlara karşı şimdilik direnecek gibi duruyordu.
O sırada konağın ağır ahşap kapısı bir kez daha açıldı ve içeriye Adil girdi. Salondaki gergin havayı hemen sezen Adil, elindeki ceketi koltuğun kenarına bırakırken gözlerini odadakilerin üzerinde gezdirdi."Hayırdır?" dedi Adil, sesindeki o ağırbaşlı ve sorgulayıcı tonla. "İçeride herkesin yüzünden düşen bin parça. Bir vukuat mı var yine?" BcxcdxOruç hemen yerinde dikleşip bozuntuya vermemeye çalışarak güldü. "Yok be Adil abi, ne vukuatı? Bizimkilerin ev mevzularını konuşuyorduk işte. Annem yine rahat durmamış, taşınacakları evin düzenine, çiçeklerine kadar karışmış da... Ona canları sıkkın biraz."
Adil, gözlerini İsmail ile Fadime’nin üzerinde gezdirdi. İkisinin de duruşundaki o öfkeli ve mesafeli hava, meselenin sadece "çiçek" olmadığını ona fısıldıyordu ama üstelemedi. Ağır adımlarla salona doğru ilerleyip boş bir tekli koltuğa oturdu. "Onun huyu böyledir, her şeye elini bulayacak illa. Ama siz de çocuk değilsiniz artık, kendi eviniz, kendi düzeniniz. Sıkmayın canınızı bu kadar. Ben konuşurum.” dediğinde Fadime araya girdi hemen. “Yok abi. Bizim konuşmamız daha doğru olur.” dedi. Adil ‘peki’ dercesine kafasını eğdi.
•
•
Akşam yemek için sofra kurulmaya başlanmıştı. İsmail ve Fadime birkaç eksikleri almak için dışarı çıkmışlardı. Geldiklerinde Eyüphan ve Adil yemek masasında sohbet ediyorlardı. Gözleri birbiriyle buluştuğu an Oruç Fadime’ye İsmail’i işaret etti. “İso gel mutfağa götürelim şunları.” dediğinde İsmail başını salladı. “Amirum dayı hoş geldin.” dedi sadece. İsmail ve Fadime elindekileri mutfağa götürüp yerleştirmişti. Herkes sofraya oturduğunda Fadime de İsmail’in yanına oturmak için ilerlerken İsmail ayağa kalkıp sandalyesini çekti. “Ya ben bi’ şu üstümü değiştirip geleyim. Rahat edemedim.” dediğinde Adil başını salladı. İsmail de oturmuş Fadime’nin tabağını yemeklerle dolduruyordu.
Fadime üstündekini değiştirip tak çıkacakken açık çekmecedeki pembe kutuyu görür. Annesinden kalmaydı bu. Eşya ve fotoğraflar vardı. Yere çöküp uzun süredir bakmadığı eşyaları tekrar karıştırdı.
Masadakiler Fadime’yi merak edince İsmail ve Adil 1-2 kez seslenmiş, Eyüphan masadan “ben su almaya gidecektim çağırırım” bahanesiyle kalkarken İsmail ayağa kalkıp Eyüphan’ın omuzuna dokundu “Zahmet etme ben bakarım karıma” dedi ve arkasını dönüp odaya ilerledi önce kapıyı tıklatıp seslendi. “Gel.” dedi Fadime sakince. İçeri girdiğinde yerde oturup ağlayan karısını görmeyi beklemiyordu. “Fadime? Ne oldu?” diyerek yere çöktü. “Bir şey mi oldu? Niye ağlıyorsun sen?” dedikten sonra Fadime elindeki albümü gösterdi. İsmail hemen yere çökmüştü bile. “Bak, bu ben. Bu da abim. Annemin elini tutuyorum.”
İsmail, Fadime’nin elindeki eski, kenarları sararmış albüme ve fotoğrafa baktı. Fadime’nin gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarından aşağıya doğru akarken, o hırçın ve dik başlı kır çiçeğinden eser kalmamış, geriye sadece çocuk kalbi kırık bir kız çocuğu kalmıştı. İsmail’in içindeki o az önceki gerginlik, Eyüphan’ın aşağıda oturuyor olmasının verdiği huzursuzluk bir anda silindi gitti.
Yavaşça Fadime’nin yanına, halının üzerine çöktü. Bakışları önce fotoğraftaki küçük Fadime’ye, ardından başını hiç kaldırmadan albüme bakan karısına kaydı."Çok güzelmişsin," dedi İsmail, ses tonu ilk defa bu kadar yalansız, bu kadar yumuşak ve şefkatli çıkmıştı. "Abinle de ne kadar çok benziyorsunuz... Annene de öyle."Fadime, hıçkırığını gizlemek ister gibi derin bir nefes aldı ama omuzlarının sarsılmasına engel olamadı. Parmaklarının ucuyla fotoğraftaki annesinin eline dokundu. "Uzun zamandır bakmamıştım bu kutuya," diye fısıldadı, sesi pürüzlüydü. "Üstümü değiştirmek için çekmeceyi açınca gözüme çarptı. Bir an... Bir an sanki o güne döndüm. Annemin kokusunu özledim sanırım."İsmail, aralarındaki o bitmek bilmeyen didişmeleri, sahte evlilik oyununu tamamen bir kenara bıraktı. Elini yavaşça uzatıp Fadime’nin omzuna koydu, onu teselli etmek ister gibi hafifçe sıktı. "Özlersin tabii... Çok normal," dedi gözlerini fotoğraftan ayırmadan. "Ama bak, annen burada, seninle. Sen onun bir parçasısın. Abinle ikiniz ona benziyorsunuz."
Bir sonraki sayfayı çevirdi İsmail. Örgülü saçlarına mavi boncuklar takılmış Fadime’yi gördüğünde sesli bir şekilde gülmüştü ikisi de. Fadime’nin üzerinde kendisine kocaman gelen hatta yerlere değen bir kürk, içinde çiçekli elbisesi, ayaklarında da yine kendisine kocaman gelen annesinin topuklu ayakkabısı vardı. Yüzünde de kedi makyajı yapışmıştı. “Bu kombin özel dikim mi?” diyerek dalga geçmişti İsmail. Fadime gülerken İsmail’in omuzuna yaslanmıştı. İsmail kolunu Fadime’nin omuzuna atarak başını karısının başına yaslamıştı. Son sayfada ise Fadime’nin ilk doğduğu zamanlardan annesiyle olan fotoğrafı vardı. Diğer fotoğrafta annesinin bebekliği ve Fadime’nin bebekliği vardı.
Yan yana konulmuştu. “Çok benziyorsunuz, baksana.” Fadime başını salladı. En son fotoğrafta annesinin boynunda olan kolyeye baktı Fadime. “Bak,” dedi ve kutudan kolyeyi çıkararak kolyenin ucundaki kısmı açtı. İçinde annesinin fotoğrafı vardı. Diğer kısmı boştu. “Taktığımda kalbimin üstüne denk geliyor. Annem de o yüzden verdi. Kendisi de babamı koyarmış.”
İsmail, Fadime’nin titreyen elini kavrayıp yavaşça kızın kendi göğsüne, kalbinin tam üzerine yerleştirdi. Kendi elini de Fadime’nin elinin üzerine koyarak, avcunun altındaki o hızlı ve ürkek atışları hissetmesini sağladı. Gözlerini bir an bile onun bulutlu gözlerinden ayırmıyordu. "Bak," dedi, sesi pürüzsüz ve derinden gelen bir fısıltıyla. "Burada atıyor işte. Annenin sana bıraktığı o can, o inatçı yürek tam burada, senin göğsünde çarpıyor. Sen nefes aldıkça o da yaşıyor Fadime. O yüzden böyle boynunu büküp ağlama. Sen o fırtınalara kafa tutan kızsın."
Fadime, kendi kalbinin üzerinde duran ellerinin sıcaklığıyla ve İsmail’in bu beklenmedik dokunuşuyla irkildi. Gözyaşlarının arasından İsmail’in yüzüne, o anki derin samimiyetine baktı. Her zaman laf soktuğu, "Kılçuk" diye dalga geçtiği bu adam, şimdi hayatında abisinden başka kimseye göstermediği o yaralı çocukluğuna en saf haliyle şahitlik ediyordu.
Eli, İsmail’in yönlendirmesiyle kendi göğsünde bir anlığına öylece kaldı. Sadece o güven hissinin içinde saniyelerin akıp gitmesine izin verdi. Yavaşça derin bir nefes alıp elini göğsünden çekti, parmak uçlarıyla yanağındaki son yaş damlasını sildi. "Teşekkür ederim," diye mırıldandı. Sesi hala çatlaktı ama az önceki o yalnızlık ve hüzün hissi yerini tuhaf bir ortaklığa bırakmıştı. İsmail gülümsedi sadece. İçeriden tekrar seslendiklerinde. İsmail ayağa kalktı. “Canım karum,bir saniye.” diyerek ve ayağa kalktı. Elini uzatıp “Gel bakalum tabağını kendi ellerimle hazırladım.” dedi ve Fadime elini tutunca hızla çekip ayağa kaldırdı. “Ya yavaş! Kılçuk.” Fadime kutuları yerine koydu İsmail kapıyı açmış bekliyordu. Kolunu omuzuna atıp odadan çıktı.
Salona girip yemek masasına doğru yaklaştıklarında, masadaki herkesin bakışları anında onlara döndü. Eyüphan’ın gözleri doğrudan İsmail’in Fadime’nin omzuna attığı kolda ve ikisinin arasındaki o mesafesiz duruşta takılı kaldı; yüzündeki gerginlik anında okunuyordu.
"Neredesiniz siz?, yemekler buz gibi oldu," dedi. “Geldik abi, geldik," dedi İsmail, sesini bilerek salonda yankılanacak şekilde neşeli tutarak. Fadime’yi kendi elleriyle doldurduğu tabağın olduğu sandalyeye doğru yönlendirdi ve centilmence sandalyesini geri çekti. "Benim canım karım biraz yorulmuş bugün, yemeğini de ihmal etmesin istedim." Fadime, İsmail’in bu abartılı "canım karım" şovuna gözlerini devirmek istese de, masadaki Eyüphan gerçeğini bildiği için bozuntuya vermedi. Sandalyeye otururken İsmail’e hafifçe fısıldadı: "Abartma istersen Kılçuk, çok göze batıyorsun."
İsmail ise onun hemen yanındaki sandalyesine kurulurken hiç istifini bozmadı, Eyüphan’a dik dik ve meydan okuyan bir bakış fırlatarak tabağına uzandı. "Abartmıyorum karıcığım, hakkındır," dedi pürüzsüz bir sesle. Masada hafif bir gülüşme yükselirken, Eyüphan elindeki çatalı tabağın kenarına sertçe bıraktı ve bakışlarını doğrudan Fadime’ye çevirdi.
Adil suyundan bir yudum aldı. “Ağladın mı sen?” diye sorduğunda masadaki tüm gözler Fadime’ye çevrilmişti. “Yok abi.” dedi kekeleyerek. “Ne ağlayacağım o nereden çıktı?” Adil başını sağa eğdi.
“Kardeşimi benden iyi kim tanıyacak? Gözler olmuş kan çanağı. Var bir haller sende leyla leyla dolaşıyorsun ortalıkta.”
“Ben mi leyla leyla dolaşıyorum.”
“E tabii sen. Önündeki eşyayı görmüyorsun arada bakıyorum gözün dalmış bir şeye. Sesleniyoruz duymuyorsun. Üstüne gelmeyeceğim korkma.” dediğinde Fadime hiçbir şey söylemedi. Daha doğrusu ne söyleyeceğini bilemedi. Abisini salak yerine koyamazdı haliyle. Bir şey demeden önündeki yemekten bir lokma aldı. İsmail Adil’in söyledikleriyle Fadime’ye döndü. İkisi bakıştığında İsmail sadece gülümsedi.
Fadime, İsmail ne zaman içten bir şekilde gülümsese sanki içinde birbirlerine yakın olmamaları için bağlı olduklari zincirler kopuyor, zincirler her koptuğunda bir adım daha yaklaşıyorlardı birbirlerine. Masmavi gözleri böyle içten gülerken insan nasıl olur da kendini güvende hissetmezdi?
•
•
Yemek bittikten sonra masadan kalkılmış, herkes salondaki yerini almıştı. Esme’nin taze demlenmiş çayları bardaklara doldurup getirmesiyle birlikte salonda sıcak, sakin bir sohbet başladı. Fadime, günün tüm o gerginliği ve yukarıda ağlamış olmanın verdiği ağırlıkla koltukta iyice geriye yaslanmıştı. Yanında oturan Aleyna’nın omzuna başını koyduktan kısa bir süre sonra, göz kapaklarına daha fazla direnemedi ve kendini derin bir uykunun kollarına bıraktı.
İsmail ise o esnada hemen karşılarındaki koltukta Adil ve Esme ile yeni ev mevzusunu konuşuyordu. "Yarın sabah ustalarla tekrar görüşeceğim abi," diyordu İsmail, çayından bir yudum alırken. "Boyadır, tesisattır halledilsin de, geriye sadece eşyaların yerleşmesi kalsın. Annemin o değiştirdiği şeyleri de ustaya gizlice düzelttireceğim zaten." Adil başını sallayarak onayladı. "En iyisini yaparsın İso, baştan nasıl kurulursa öyle gider düzen. Kendi zevkinize göre yapın."
O sırada Oruç’un bakışları Aleyna’nın omzunda çoktan derin bir uykuya dalmış olan Fadime’ye kaydı. Fadime’nin o hırçın hallerinden uzak, masumca uyuyan yüzüne bakıp bıyık altından güldü. Sesini biraz alçaltarak İsmail’e seslendi: "Abim... Kızın boynu ağrıyacak, götür de yatağına yatır. Uyanmasın şimdi burada," İsmail, Oruç’un lafıyla başını çevirip Fadime’ye baktı. Aleyna’nın omzuna sığınmış, tamamen savunmasız bir şekilde uyuyan karısını görünce yüzündeki o ciddi ifade yumuşadı. Çay bardağını sehpaya bırakıp yavaşça ayağa kalktı.
İsmail yavaşça koltuktan kalkıp Fadime’nin yanına adımladı. Eğilip elini hafifçe omzuna koydu ve sesini olabildiğince kısarak, "Fadime... Hadi kalk, yukarıda uyu," diye fısıldadı. Fadime, İsmail’in yumuşak sesini duyunca gözlerini kırıştırarak yavaşça açtı. Uyku sersemliğiyle etrafına bakındı, nerede olduğunu birkaç saniye algılayamadı ama başını sallayıp uykulu bir sesle, "Hı, tamam..." diye mırıldandı ve koltuktan destek alarak doğruldu. İsmail masadakilere dönüp, "Ben de yatıyorum, hadi iyi geceler herkese," dedi. Adil ve Esme de arkasından "İyi geceler" diyerek uğurladı onları.Fadime tam anlamıyla ayılamadığı için adımlarını sendeleyerek atıyordu. Odadan çıkmak üzere orta masanın yanından geçerken, gözü yarı kapalı olduğu için masanın köşesini fark edemedi ve sağ ayağını sertçe masanın tahta bacağına çarptı. "Ah!" diye küçük bir acı nidası döküldü dudaklarından.
Oruç, oturduğu yerde hızla dikleşip refleksle elini havaya kaldırdı. "Aman dikkat!" diye seslendi endişeyle. Fadime dengesini kaybedip öne doğru sendelediğinde, hemen arkasından gelen İsmail çevik bir hamleyle belinden ve kolundan kavrayarak hızla kendine doğru çekti. Fadime’nin sırtı İsmail’in göğsüne çarparken, İsmail onu düşmekten son anda kurtarmış oldu. "Yavaş, dikkat etsene be kızım," dedi. Kalbi bir anlık korkuyla hızlanmıştı. Adil de masadan doğrulup, "Abim yavaş... Kör karanlıkta yürür gibi yürüyorsun, dikkat et," dedi babacan bir tavırla. Aleyna yerinden kalkacak gibi olup, "Ay kıyamam,” Esme ise oturduğu yerden elini dizine vurarak şefkatle söylendi: "Ula uykunun gözünü seveyim, kütük gibi devrilecektin az kalsın! İsmail, tut sıkıca şunu da sağ salim çıkar yukarıya valla sakatlayacak kendini."
Fadime, sırtı hâlâ İsmail’in göğsüne yaslı dururken, ayağının acısıyla dişlerini sıktı ama İsmail’in onu sıkıca tutan elleri sayesinde düşmekten kurtulmanın rahatlığıyla derin bir nefes aldı. Uyku sersemliği yerini hafif bir utanca bırakmıştı. "Tamam, bir şeyim yok, geçti..." diye mırıldandı, sesini sadece İsmail’in duyabileceği şekilde kısarak.İsmail, onun dengesini tamamen sağladığından emin olunca ellerini yavaşça belinden çekti ama yine de ne olur ne olmaz diye bir adım arkasından yürümeye devam etti. Masadakilere son bir kez dönüp, "Hadi bize müsaade, iyi geceler," dedi.Odaya girdiklerinde içerideki o loş ve sakin hava ikisini de bir anda sardı.
Fadime doğrudan yatağa doğru ilerleyip kendini yorganın altına bırakırken, acıyan ayağını hafifçe ovuşturdu. İsmail de odanın ışığını kapatıp dolaptan yer yatağını ve örtüsünü alıp yere serdi ve uzandı. Tavanı seyrederek derin bir nefes aldı. Aşağıdaki o Eyüphan gerginliği, en çok da Fadime’nin elini tutup göğsüne koyduğu o an film şeridi gibi geçti aklından. Aralarındaki o didişmeli cephe yavaş yavaş şekil değiştiriyordu, farkındaydı.
Fadime yerinde hafifçe kıpırdanıp arkasını döndü. "İyi geceler Kılçuk," diye fısıldadı karanlığa doğru, sesi artık tamamen uykunun huzurlu tonuna teslim olmuştu.İsmail karanlıkta hafifçe gülümsedi. "İyi geceler hırçın kır çiçeği," dedi dalga geçerek. Ve o da gözlerini kapattı. Konağın fırtınalı gününün ardından, oda nihayet sessizliğe ve derin bir uykuya gömüldü.
~•~
Kır çiçekleri; Kendi istedikleri yerde, kendi bildikleri gibi açarlar. Kalıplara sokulmayı sevmezler. Yani özgürlüklerine düşkündürler. Zorlu hava şartlarına, kuraklığa veya kayalık arazilere karşı inanılmaz dirençlidirler.
İnsanların özenle baktığı saray gülleri gibi nazlı değillerdir; topraksız, susuz kalsalar bile hayatta kalmanın bir yolunu bulurlar. İlk bakışta kocaman, abartılı çiçekler gibi dikkat çekmeyebilirler ama yakından bakıldığında kendilerine has, bozulmamış ve çok güçlü bir güzellikleri vardır.
Rüzgar ne kadar sert eserse essin, esneklikleri ve köklerinin sağlamlığı sayesinde kırılmak yerine rüzgara direnirler.
Fadime’nin o konaktaki duruşu, tam da bu Kır çiçekleri gibi işte. Zarife Hanım’ın kurallarına, o koca konağın ağırlığına ve Eyüphan’ın yarattığı fırtınalara karşı ne boyun eğiyor ne de saray gülleri gibi çıtkırıldım davranıyor.
Kökleri o kadar sağlam ve kendi içine öyle güçlü bir dünyası var ki, ne kadar zorlarlarsa zorlasınlar onu kendi istedikleri kalıba sokamıyorlar. İsmail de onun bu "bükülmez" ve doğal halini gördükçe, o hırçın dikenlerin arkasındaki benzersiz güzelliği fark ediyor işte.
~•~
Fadime, içindeki o kırık dökük çocukla yukarıdaki loş odada gözyaşlarına teslim olurken; İsmail, onun hırçın dikenlerini unutup şefkatle elini kalbine koyan o sessiz sığınak oluyordu. Aşağıdaki yemek masasında ise Eyüphan’ın karanlık gölgesine karşı, el ele, dış dünyaya meydan okuyan güçlü birer evli çift maskesi takınmışlardı.
Bu meşhur Yin & Yang dengesi; birbirlerinden ne kadar kaçmaya çalışırlarsa çalışsınlar, yukarıdaki o savunmasız şefkatle aşağıdaki hırçın fırtınayı aynı kaderin içinde sımsıkı tutuyordu.