Yüzük.

İş Mutfağın camı açıktı. Bugün Trabzon’un havası da pek bir yaslıydı. Kasvetli, kederli ve yağmurlu. İso ve Fadime camın önündeki masada oturuyorlardı. Esen soğuk havaya rağmen Fadime omzuna çarpan rüzgârı fark etmiyor gibiydi. Önündeki ıhlamurun dumanı açık camdan içeri süzülen rüzgâra karışıyordu. İso’nun önünde ise yeni konulmuş çayı duruyordu.
Koçari köyünde çay içilmezdi. Furtunalıların fabrikalarından çıkan çayları içilir miydi hiç? Düşmanlık böyle bir şeydi işte. Ama İso çaydan vazgeçmediği için eve yine de çay giriyordu.
İso telefonu masaya koymuş birkaç hesaplama yapıyordu. Kendi kendine mırıldanıyor, ara sıra alnını kaşıyordu. Telefonu çaldığında Fadime bir iki saniye ona baktı. İso telefonu açıp kulağına götürdü.
“Alo.”
Dedikten sonra Fadime tekrar pencereye döndü. Dışarıda çocuklar top oynuyordu. Hafifçe gülümsedi.
“Aynen abi. Yüzük işlerini hallettik. Her şey tamam. Bir tek ev kaldı. Abi ne kızıyorsun? Biz evi halletmiştik zaten. Adamlar pürüz çıkarmasaydı eşyalar da tamamdı. Eşyaları alma tarihini bir hafta sonraya erteledik işte. Bir hafta vaktimiz var sadece.” Fadime ılımaya yakın olan ıhlamurundan bir yudum aldı. İçi ısınmıştı.
Eliyle çenesini sıvazladı İso. Sağ ayağını salladı. “Tamam da! Halledeceğuz dedik işte! Uzatma da! Anama sen ne bakiysun? Konuşuyo saçma sapan.” İso gözlerini kapatıp sıkıntılı bir nefes verdi. “Tamam. Abi kapat tamam. Konuşuruz akşam tamam.” İso telefonu kapattığında sağ eli saçlarının arasındaydı. Fadime boğazını temizledi. “Ne oldu?” dedi çekinerek. İso gözlerini kapatıp eli çenesindeyken başını iki yana salladı. “Annen mi?” dedi Fadime. İso bir şey söylemedi. Yorulmuştu annesinin müdahalelerinden. O sırada esme girdi mutfağa. “Fadime, İso. Siz burada mıydınız?”
Fadime başını salladı. “Gel yenge.” İso çay kaşığıyla oynamaya başladı. “Ne oldu? Ne bu yüzünüzün hali? İkinizin de suratında güller açiyi, maaşallah!” İso ve Fadime birbirine baktı.
İso, “Her şey tamamdı, emlakçı son anda pürüz çıkardı. Eşyalar da yarın gidecekti yeni eve. 1 hafta vaktimiz var. Ula biz nasıl bulalım şimdi yeni ev bir haftada? Anamı görmiyi misun? Bir ton laf. Orucu sıkıştırıyor şimdi de. ” Esme İso’nun koluna vurdu hafifçe. “Haklısınız. Ben konuşurum Oruç’la. Burada kalın?”
İso Koçari’de kalmazdı ki?
Fadime de Furtuna’ya adımını bile atmazdı.
Bir süre sessizlikten sonra Esme, “Biliyorum. Bir Koçari, bir Furtuna çok zor. Ama artık bu yolda berabersiniz.”
Adil’in babası İso’nun babasını,
Şerif de Adil’in babasını öldürmüştü.
Fadime düşünüyordu. Tek yaptığı şey buydu zaten. Ne olacaktı şimdi? Abisi ölmesin diye adım attığı bu yolda nasıl kendisi ölmeden dayanabilecekti?
Bir Koçari’yla bir Furtuna’nın aynı çatı altında yaşayabileceğine gerçekten inanıyorlar mıydı?
İso birkaç ilan gösterirken Fadime sadece, ‘Güzel, sen bilirsin, küçükmüş biraz’. diyordu. İso ve Esme birbirine baktı. İso, “Tamam. Başka bakalım.”
İso, “Fadime, geçen beğendiğimiz ev vardı bir tane. 3 katlı olan. Hatırladın mı?”
Fadime düşündü. Çok fazla ev gezmişlerdi. “Evet hatırladım.” dedi. İso, “Aradı beni sabah. ‘Öğleden sonraya kadar haber ver’ dedi. Almaktan vazgeçmişler.” İso, Esme’ye evin fotoğraflarını gösterirken esme güldü. “Eçok güzelmiş!” dedi. “Sen beğendin mi?”
Fadime, “Evet. Beğendim ben de.” dedi. İso emlakçıyı arayıp konuşma yaptıktan sonra yüzü güldü. “Tamam. Bu iş de tamam. Allah’a şükür.” dedi.
1 Hafta Sonra
Bugün İso ve Fadime’nin düğünü vardı. Aldıkları evin eşyaları zaten hazırdı. Temizlikçi çağırıp ev temizlenmiş, eşyalar da yerleştirilmişti. Çok güzel bir ev olmuştu. Zarife ne kadar eve müdahale etmeye çalışsa da İso ve Fadime bu mecburi evliliğe rağmen istedikleri gibi döşemişlerdi evlerini. Oruç’un iç mimar bir arkadaşınım da dokunuşları vardı tabii biraz.
Aynaya baktı Fadime, annesinin gelinliğiyle duruyordu öylece. Aleyna geldi içeri. “Fadime ne olur yapma şöyle.” dedi. Fadime elindeki telefonu koltuğa fırlattı. Aleyna bu durumu anlayamadı. Fadime durdu. Aleyna bilmiyordu. “Şey, gerginim. O yüzden.” Aleyna güldü. “İso her şeyle tek tek ilgileniyor. Sakin ol.” dedi.
Kapı çaldığında İso kapıyı açıp başını uzattı. “Fadime?” dedi. Aleyna son bir kez Fadimeye bakıp gülümsedi. “Yardıma ihtiyacın olursa ara tamam mı?” dedi. Fadime başını salladı. Aleyna kapıdan çıkarken İso’ya gülümsedi. İsmail kapıyı kapatıp içeri girdi. Boğazını temizledi. “Hazır mısın?” dedi. “He, hazırım.” dedi Fadime. İsmail kolunu uzattı. Fadime derin bir nefes alarak koluna girdi. Alkışlar eşliğinde nikah masasına doğru ilerledi.
Nikâh memuru önce Fadime’ye döndü.
“Siz, Fadime Koçari. Hiçbir baskı altında kalmadan, kendi hür iradenizle İsmail Furtuna ile evlenmeyi kabul ediyor musunuz?”
Fadime bir an durdu. Parmakları istemsizce birbirine kenetlendi. Yanındaki İsmail’ya baktı.
“Evet.”
Nikâh memuru başını sallayıp bu kez İsmail’ya döndü.
“İsmail Furtuna. Hiçbir baskı altında kalmadan, kendi hür iradenizle Fadime Koçari ile evlenmeyi kabul ediyor musunuz?”
İsmail gözlerini Fadime’den ayırmadı.
“Evet.”
Nikâh memuru gülümsedi.
“Şahitlerin ve burada bulunanların huzurunda sizleri karı koca ilan ediyorum. Bir ömür boyu mutluluklar dilerim.” İsmail, Fadime’yi alnından öptü. Bir köşede çaresizce izleyen Eyüphan bunu gördüğünde birden ayağa kalkar gibi olmuştu. Babası, Amirum dayı kolundan tutup geri oturttu yerine.
İsmail ve Fadime salonun ortasında dans ediyordu. Fadime yüzüne bakmıyordu. Daha doğrusu kimseye bakamıyordu. Abisine baktı bir anlık. Gülerek izliyordu. Furtuna’ya gelin vermek biraz canını yakmıştı tabii. Bir de kardeşiydi sonuçta. “Abim her şeyi öğrenince ne yapacağız?” İsmail, Adile baktı. “Bilmiyorum. Muhtemelen ceza verecek.” dedi İsmail. Olacakları her ikisi de biliyordu. “Abim eleniyi öğrendiğinde nasıl gözü döndü görmedin mi? Bunu kaldıramaz.” dedi Fadime. Şerif hapse girmişti. Şuan Koçari’ler mutluydu.
Kapıdan koşar adımlarla birkaç koruma gelmişti. Emine’yle gülerek sohbet eden Aleyna’nın yanına yaklaştılar. Ortada Adil ve Esme karşılıklı oynuyordu. Fadime, Sevcan’la oynarken İsmail’e baktı. İsmail de abisiyle oynuyordu. Aleyna duyduklarıyla birden ayaklanmıştı. Koşarak yanlarına geldi.
Fadime, “Ne oldu? Ne dediler?” Aleyna korumalara baktı. “Şerif hapisten çıkmış.” Hepsi aynı anda “Ne?” dedi. Oruç, “Bu nasıl iş ya? Nasıl çıkar?” dedi. Fadime, “Buraya gelirse?” dedi korkarak. Fadime gelinle damat masasına doğru yürüdü. Sandalyeye oturup su içti. Esme, Adil’den ayrılarak Fadime’nin yanına doğru yürüdü. “Ula sen ne diye oturuyorsun? Hadi gel, abin seninle oynamak istiyor.” Fadime oynayan abisine baktı. Esme, suratı bembeyaz olmuş Fadime’ye baktı. “Ne bu halin senin? Bir şey mi oldu? Zarife mi sıktı canını?” Fadime yutkundu. Başını salladı.
“Yok. O benim canımı sıkamaz.”
“E ne oldu o zaman?”
“Şerif.”
“Ne? Anma şu belanın adını. Allah’ından bulsun, hapislerde çürüyecek inşallah.” dedi Esme. “Merak etme. Korkma artık yok o.” Fadime iki yana salladı başını. “Öyle değil. Şerif hapisten çıkmış.” dedi. “Ne?” Esme bir an dengesini kaybeden gibi oldu. Masaya tutundu. “Ne? Ne demek hapisten çıkmış? Nasıl?” Daha gireli 1 hafta dolmamışken nasıl olur da çıkardı? Fadime, “Abim öğrenmesin.” dedi.
“Şerif durmaz. Gelir.”
“Çok kötü şeyler olacak yine. İntikam alacak abimden.” Fadime ve Esme piste doğru ilerledi. Adil, “Ula ne oldu iki dakikada yüzünüzden düşen bin parça?” Fadime gülümsedi. “Yok bir şey abim.” dedi. Adil üstelemedi.
Takı merasimi başladığında Fadime’yle İsmail yan yana duruyor, teşekkür ediyor ve fotoğraf çekiliyorlardı.
O esnada, Şerif Furtuna çoktan alana giriş yapmıştı bile. Fadime gülümseyerek köydeki insanlarsan birine sarıldığında Şerif’le göz göze feldi. Yüzündeki gülümseme soldu. “İso…” dedi İsmail’i kolundan dürterek. İsmail yakasına takılan altına bakıp gülerek teşekkür ediyorken Fadime’nin eline bakıp daha sonra onun baktığı yere baktı. Amcası gelmişti. İsmail, Oruç’a baktı. Oruç, Aleyna ile konuşurken İsmail Aleyna ile göz göze geldiğinde İsmail tekrar amcasına baktı. Aleyna’nın baktığı yere çevirdi gözlerini Oruç. Kaşları çatıldı sonradan. “Yok. Yok yok yok. Olamaz, olmaz!” dedi. Esme Şerif’i görmesiyle Adil’e baktı. Adil başkasıyla konuşuyordu.
“Benim aslan yeğenim!” dediğinde Adil arkasına döndü. Esme Adil’in yanına gidip göğsüne dokundu. “Adil… Ne olur, sakin ol!” dedi. “Bunun burada ne işi var? Hapse girmedi mi bu şerefsiz?”
Şerif gayet rahat haliyle İsmail ve Fadime’ye doğru ilerledi. “Benim güzel yeğenim evleniyormuş. Hemen kalktum geldum!” diyerek bir adama el işareti yaptı. Siyah giyinimli adam gelip elindeki çantadan bir sürü bilezik ve pahalı olduğu belli olan siyah 2 kutu çıkardı. “Mutluluklar Fadime.” diyerek bilezikleri koluna taktı. Daha sonra siyah kutunun kapağını açıp tüm salona gösterdi. Yüzünde ciddi bir ifade vardı. Fadime, İsmail’e baktı. İkisi de anlamış değildi. Şerif kutudan çıkarttığı kolyeyi Fadime’nin boynuna taktı. Zarife’nin gözleri açıldı.
Kırmızı taşlı bir mücevher kolyeydi bu. Eski ve anlamı olan bir kolyeye benziyordu. “Bu kolye, anam Şirin Furtuna’nın kolyesiydi. Artık güzel gelinimizin.” dedi Şerif. Korumadan diğer siyah kutuyu aldı ve aynı şekilde açıp salona gösterdi. Pahalı bir saatti bu. “Mutluluklar aslanım.” dedi. İsmail’e de sarıldıktan sonra içeri elinde çelenkeler olan adamlar girdi. Sırayla çelenkleri dizdiler. Üstünde; ŞERİF FURTUNA yazıyordu. Siyah güller yollamıştı bir sürü.
Siyah gülün en bilinen anlamı yas ve kayıptır. Bir dönemin kapandığını, bir vedayı veya birinin ölümünün ardından duyulan derin üzüntüyü simgeler. Sadece fiziksel bir ölümü değil, biten büyük bir ilişkiyi veya dostluğu da temsil edebilir.
Şerif, Adil’e doğru yürüdü. “Kankam... Hayırlı olsun.” dedi ve sarıldı. Sesi ve yüzü ciddiydi. “Sen nasıl çıktın lan hapisten?”
“Hiç girmedim ki.” sırıttı. “Avukatım sağlam. Adil elini yumruk yaptı. “Seni gebertmemi istemiyorsan defol.” Şerif güldü. “Hediyelerimi beğenmedin mi yoksa? Çiçek aldım yav o kadar!” Çelenkleri gösterdi.
“Siyah gül.”
“Hee. Siyah gül ya!”
“Ölümü sembol eden güller mi yolladın düğüne Şerif?”
“Bak. Oldu mu şimdi? Günahımı alıyorsun.” dedi Şerif alınmış gibi yaparak. Gökhan’a seslendi. “Göhkan! Ula sen bakmadın mı internete hani yeniden doğuşu simgeliyordu?” Gökhan başını salladı. “Hep günahımı alıyorsun zaten Koçari.” Adil güldü. “Yersen tabii.” dedi. “Yas ve kayıp ha Şerif Furtuna?” dedi Adil mırıldanır gibi yaparak. Şerif ellerini arkasında birleştirdi. Arkasına döndü ve çalgıcılara işaret yaptı. “Çalın hadi çalın!” Esme Şerif’e dönüp kaşlarını çattı. “Kavga çıkmadığına dua et ve defol artık Şerif.”
“İstesem burayı dağıtırdım da yeğenim evleniyor. Erteledim. Ama hakkınızdan geleceğim. Esme Furtuna.” dediğinde Adil üstüne yürümeye kalktı. “Lan!” dedi. Esme’nin isminin yanına Furtuna eklenmesi Şerif’i dövmek için yeterli bir sebepti. “Çakır!” Çakır Adil’in birkaç adım ötesindeydi. “Buyur abi.” dedi ama zaten yapması gerekeni biliyordu. “Alın şunu götürün.” dedi.
“Aşk olsun Koçari. Kovuyor musun sen beni?”
“Şerif asabımı bozma benim. defol git.” Şerif adamlarıyla birlikte salondan çıktı. Normal zamanda olsaydı Adil çoktan yakasına yapışırdı ancak kendini tuttu.
Düğün bittiğinde İsmail ve Fadime kendi evlerine geçmişlerdi. İsmail banyoya üzerini değiştirmeye gittiğinde Fadime de odaya geçmişti. Saçındaki duvağı çıkartmaya çalıştı Fadime. Toka çıkmıyordı. Adeta yapışmıştı saçına. “Off!” diyerek itti duvağı. öylece yattı yatağa.
İsmail banyoda aynaya baktı. Üzerini değiştirdi, elini yüzünü yıkadı. Lavabo tezgahındaki eşyalara baktı. Makyaj malzemeleri ve bakım malzemeleri vardı. Gerçekten evlenmişti.

****
Fadime sabah uyanınca tavana bakarak birkaç dakika hayatı sorguladı. Kalkıp yatağı düzeltti ve kafasındaki duvağı kaldırmak için tekrar ayna karşısına geçti. Oflayarak birkaç kez denedi ancak başarılı olamadı. Sinirden terlemişti. Oflayarak duvağı itti. Derin nefes alarak tekrar çıkarmaya çalışırken iğneyi kafasına batırmıştı. Canının yanmasıyla bağırdı.
O esnada mutfakta kahvaltı hazırlayan İsmail telefonunu unuttuğunu hatırlayarak kaldığı odaya doğru gidiyordu. Karşı odadaydı hemen. Bağırmasını duyunca birden odaya daldı. “Fadime?!” dedi telaşlı bir şekilde. Ula destur! Ne diye dalaysun içeri, ahur midur burasi?"
“Ula korktum bi şey oldi deyi ya! Ne bağiraysun deli gibi?” Fadime duvağı bırakmış sinirle İsmail’e bakıyordu.
“Sana ne ula! Sa na ne, oldiysa oldi, sana ne! Ne dalaysun odaya?”
”Ya sabır... Sen niye çikarmadun duvağini? Gelin olmaya doyamadun herhalde?”
“He, çok merakliydum sanki ha bu duvağa da sana da ! Ne doymasi be adam! Ateşten gömlektir bu, sanki can ata ata giydum! Ağzundan çıkani kulağun duysun, çik git şuradan ula, delirtme insani!” İsmail bir şey demedi. Fadime tekrar çıkarmayı deneyince derin bir nefes verdi. “Yardım edeyim, istersen?” dedi çekinerek. Elini uzatmıştı ki Fadime çekildi. “Dokunma sakın!” dedi tersleyerek. İsmail geri çekti ellerini. “Şöyle yapalum; ben saçlaruna hiç dokunmadan çikarayum duvağini.” dedi.
Fadime’yi kaçırdığı o uğursuz gün, saçlarına dokunmuştu İsmail. Zarife, Fadime’nin o canım saçlarını kesmişti. O günden sonra Fadime, sırları ve ahları o saçlarda kalmasın diye, yabancı eller dokundu diye saçlarını kısacık kestirmişti abisine.Fadime derin bi nefes alıp düşündü. Başka şansı yoktu; ya bu adama güvenecekti ya da bu gelinlikle, bu duvakla yaşayacaktı. “İyi... Dokunmayacasun saçlaruma.” dedi gözlerini kaçırarak.
“Dokunmak yok. Söz.” dedi İsmail, sesindeki tüm samimiyetle. Fadime arkasını döndü. İsmail, parmaklarını onun saçlarına değdirmemek için büyük bi çaba harcayarak, adeta nefesini tutarak tel tokalari tek tek ayırmaya başladı...
Hepsi bittiğinde, Fadime“Sağ ol.” dedi. İsmail tebessüm etti. “Bir şey değil.” İsmail duvağı katlayıp Fadime’ye uzattı. “Yak gitsin.” dedi ve odadan çıktı.
Beraber sessizce kahvaltı yapmışlar sonra yine sessizce toparlamışlardı. İsmail Fadime’nin hazırlanmasını beklemiş sonra Koçari konağına geçmişlerdi. Adil evde yoktu. Oruç da yolda İsmail’i arayıp gelmişti. Şimdi oturup çay ve ıhlamur içiyorlardı. Aleyna, “Neden gelip takı taktı ki? Ben kızar diye düşünmüştüm.” dedi. Fadime, “İyi rolü oynuyor işte. Siyah gül göndermiş. Göz dağı veriyor.”
Fadime düşündü. İki gün önce Koçari’yken dün telli duvaklı çıkmıştı bu evden. Hayat çok garipti. Büyüklerin cezalarını ve suçlarını gençler çekiyordu. Oruç ve Aleyna sağlık ocağına gitmek zorunda kalınca İsmail ve Fadime de konaktan çıktı. Merdivenlerden inerken el ele İsmail Eyüphan’ı gördüğünde Fadime’nin elini tuttu. Eyüphan’ın gözü birleşen ellere kaydı. İsmail ve Fadime arabaya doğru yürürken Eyüphan, “Fadime.” dedi. İkisi birden Eyüphan’a döndü. “Efendum, Eyüphan?”

“Biraz konuşabilir miyiz?” İsmail Fadime’nin kapısını açıp ifadesizce Eyüphan’a bakıyordu. attı. “Şimdi değil, Eyüphan.” dediğinde kapıya doğru yürüdü. Eyüphan hemen “Zorla evlendiğini biliyorum Fadime!” dediğinde İsmail birden ona çevirdi kapısını. “Ula ne diysun?” Eyüphan duymamış gibi tek odağı Fadime’ydi. “Bu Furtunalı’yla evli kalmak zorunda değilsin. Gel konuşalım abimle başlamadan bitsin.” İsmail Eyüphan’a doğru yürüyüp suratına yumruğunu geçirdiği gibi yakasına yapıştı. “Ula sen kimsin? Seninle mi evlenecekti he Fadime?” dedi. Tekrar yumruk atacağı sırada Fadime kolunu tuttu. “İso dur. Abim gelir şimdi dur.” Etrafına baktığında kapı etrafındaki korumaların olmadığını gördü Fadime. İso durdu. Parmağını sallayarak “Senin hesabını sonra keseceğim senin. Hele bir daha canım karımın adını ağzına al bak ne yapayrum!” İso’nun dudağı kanamıştı. Dudağını silip derin derin nefes alarak Fadime’nin omuzuna kolunu atıp arabaya yürüdü. Kapısını kapatıp kendi koltuğuna geçerken parmağını salladı Eyüphan’a.
Koçari’den çıktıktan sonra arabada İsmail söylenip duruyordu. “Bana bak. Siz nesiniz? Siz sevgili falan mısınız? Ne bu koruyup kollama sahiplenme havalaru?“
“Bir keresinde biz. Eyüphan’la sütlaç yemeye gitmiştik.” İso Fadime’ye döndü.
“Sütlaç yemeye?”
“He. Sütlaç.”
“Eyüphan’la?”
“He, Eyüphan’la. Sonra kendi kendine rollenmelere girdi. Salmiyi peşimi.”
“Hele bir salmasın.”
“Sana noliyi ben anlamadum?”
“Ne demek noliyi? Sen benim canum karumsun. Biz evlenduk ya.”
“Maalesef.”
“Ne demek maalesef ya. Dua et İso Furtuna gibi kocan var.”
“Kılçuk.”
Furtuna’ya geçmişlerdi şimdi de. Akşam olmuştu artık. Orada yemek yemişlerdi. İsmail bulaşıkları yerleştirirken Fadime de ıhlamurunu içiyordu. Tak o sırada kapı çaldı. “Aaabi kapııı.” dedi İsmail. Oruç, “bakiyrum ben.” dedi içeriden. Tekrar çalınca “Kapııı.” diyerek uzattı. Oruç içeriden gelip “Ula tamam da! Açiyruz.” dedi tersleyerek. Elini kaldırmıştı.

Zarife dışarıdan elinde poşetlerle gelimce gözleri açıldı. “Ulan! Ulan!” diyerek bağırmaya başladı. “İso sen ne yapaysun?” diyerek elinden bulaşıkları aldı. “Bulaşık yerleştiriyorum dur ya!” dedi. Zarife İso’yı itmeye çalıştı. Zarife, “Ula bırak bulaşığı siz hangi vakit benum evimde bulaşık makinesine elunizi sürdünüz?”
“Ana bıraaak!” diyerek söylenmeye başlayınca Zarife şoka uğramış şekilde Fadime’ye döndü. “Ula hadi benim konağıma gelmiysun, benim konağımda gelinlik etmiysun, bir de benim oğluma…” İsmail’in sırtına vurdu. “İş mi yaptiriysun?”
“Anacuğum tam olarak öyle biliy misun? Daha neler yaptiriyi da hiçb birini bilmiysun.” Oruç “Şşş” dedi İso’ya. Fadime bardağını bıraktı. “Ne oldi incileri mi döküldi? Hem bana bak bir annen geldi sana bir cesaret geldi ne oliyi?”
İsmail ve Fadime bakıştı. “Sen sarma mı sardın ya?” dedi İso kaptaki sarmaları gördüğünde. Sandalyeye oturup, sarmaları kokladı. “Canum karum. Yüksek müsaadenle bir adet sarma yiyebilir miyim?” Oruç gülüp İso’nun kolundan tuttu. “Oğlum yapmayın.” İso kolunu çekti. “Abi bıraaak.” dedi. “
“Ona niye sorayi?”
“Bundan sonra ananın yemeklerini yemek yook. Bundan sonra benim yaptuğum yemekleri yiyeceksun dedi. Eğer sen evli barklu adamsan,” parmağını salladı. “Sen dedi adamsan, sen eğer benum yaptığım yemekleri yersun dedi.” Oruç’a döndü. “Anlarsun!”
“Hee.”
“Evlenince anlarsun! Yiyemiysun. Yiyemiysun.” Sarmalara baktı. Fadime, “Ebedi olmaz yiyemezsun.” İso kafasını çevirdi. “Al işte.”
“Bir tane yiyebilir miyim?” Zarife gelip sarmalarsan bir tane aldı. “Aç ağzını.” dedi ve zorla İsmail’e sarmalardan yedirmeye çalıştı. “Olmaaaz. Yemeeeeem.” diyerek sürekli kafasını çeviriyordu. “İso aç ağzını.”
“Açmam.”
“İso aç ağzını!”
“Açmaaam.”
“İso aç ağzını yiyeceksun.”
“Yiyemeeem.” Fadime araya girdi. “Yemeyecek.” Zarife tekrar ağzına tıkmaya çalıştı sarmayı. “Ula analuk hakkımı helal etmem aç şu ağzını!” Bu sefer İso sandalyede iyice geriye gitti “YEMEEEEM.” diyerek bağırdı. “Yemeyecek.” diyerek söyleniyordu arkadan Fadime. “Yemem, ula bir tane yiyeyim ya!” Başımı salladı. “Yeme, olmaz.” İso elini salladı. “Yiyemeem.”
“Yiyeceksun hepsini bitireceksun.”
“İso olmaz dedim.”
“Karum ne derse ooo.”
“Yemez.”
“Yiyemeeemm.”Zarife bir Fadime’ye bir İso’ya bakıyordu.
“Aç ağzını!”
“Karum. Karum. Karum. Bir dakika, karum.”
“Kılçuk kocam.”
“Bir tane yiyebilir miyim?”
“Yiyemezsun.” Başını salladı.
“Bir tane yiyebilir miyim?”
“Yiyemezsun dedum!”
“Yalvarurum bir tane dedum ya.”
“İsoo, sen benu dellendurmek istiysun herhalde?”
“Ula bir tane.”
“Haaa yıır.” dedi sinirlenerek Fadime.
“Aç hepsunu bitireceksun!”. Zarife tekrar araya girdi.
“Ana yemeeeem.”
“Hepsini bitireceksun. Oruuç!”
“Ana oyun ediyler sana.” dedi Oruç. “Anlamiyi misin?” Zarife ikisine de baktı. “Ha benle oyun, haa?” İso annesine bakıp elini öptü. Fadime kalkıp sarmalardan birini ısırdı. “Eline sağlık kaynanam.” dedi yerken. “Aa bu ne guzel şeydur ya.” Isırdığı sarmanın yarısını İso’ya uzattı. İso Fadime’nin elini tuttu. Sarmayı arka arkaya kokladı. “Bunlar anamın sarmaları olabilir ama senin parmağınun tadı geçmiş.”
“Canım kocam.” İso sarmayı ısırdı. Zarife, “Ula benim doğurduğim beni aliyi maskaralığa. Ha bu el kızı almiş çok mi?” Dedi ve Oruç’la birlikte mutfaktan çıktı. Arkadan İso, “Tadı da bir başka elinden galiba.” Fadime sarmayı yedirmeye çalışıyordu. “Ha, zıkkım ye sen zıkkım.” Dedi Zarife. İso Fadime’ye döndü elini uzaklaştırdı ve elini ağzına götürü masadan indi. “Ben doydım hadi içeri gidelum da.” Fadime’in eli havada kalınca mutfaktan çıkan İso’yu izledi.
İsmail salonda geçince annesinin gönlünü aşmak için ufak bir dans etti. “Anaların anasu. Anaların anasu. Ana ların ana su.” diyerek öptüz “bırak, bırak. Sen git karını öp.” Fadime kapının eşiğine yaslanarak izledi. “Çek elini, çek.”
Fadime ve İso’nun evinde birkaç tadilat yapılacaktı. Bu yüzden bir süre eve uğramayacaklar gibiydi. “İyi, planı yapın bir an önce buraya gelin orada kalmak yok.” dedi Zarife Koçari Konağı için. “Gelmeyeceğiz. Hatta alacağum uşağını Koçari’ye kapatacağum, kilitleyeceğum. Ebbedi çıkarmayacağım. Bak bakalım görebilecek misun yüzünü?” dedi inatlaşarak. İso gülüp elini yüzüne götürdü. Zarife başını kaldırıp gözlerini kapattı.
“Allahum, ya rabbim. Ben senden gelin istedim. Niçün bana dağ keçisi verdun?” Bu sefer Oruç, kalkıp “Ana senin ayarlarinla oyniyilar sen de her seferinde düşiysun ama ya.” İso annesinin yanağından makas aldı. “Fadime. Sen de zapt ol da gardaşım. Haydi abim, hadi.” İso ve Oruç ayağa kalktı. “İso bana bak. Planı yapınxa bana haber verun ha.” İsoyla tokalaştılar. “Tamam abi.” Oruç Fadime’ye “Hadi.” dedi ve omuzundan tutup ilerletti.
Tam ceketlerini giyip evden çıkarlarken Oruç kapıyı açmıştı ki eli havada Aleyna’yı gördüler. Oruç gülümseyerek “Doktor Hanım?” dedi. “Doktor Bey… Merhaba.”
“Merhaba.” dedi İso. Abisine bakıp güldü. “Ben şey, evde sıkıldım da Fadime’ye geldim, geleyim mi?” Fadime ceketini almış Aleyna’yı görmüştü.
“Eleni!”
“Fadime! Ben de sana geldim. Sen.. sen nereye gidiyorsun?”
“Biz Koçari’ye gidiyoruz da gelmek ister misin sen de?” Oruç araya girerek, “Yoo. Sıkıldıysan gel, laflarız seninle çayım falan da var otururuz yani sıkıntı yok.” İso dudaklarını ısırıp kaşlarını kaldırarak abisine baktı. Zarife Oruç’u kenara itti. “Çekil. Gel kızım, gel. Sarma da var. Gel.”
Aleyna aceleyle, “Ben, Koçari’ye gideyim. İyi akşamlar teşekkürler.” dedi ve gitti. İso abisine bakıp “Senimle şurada oturup laflamayı o kadar çok isterim ki. Ama plan yapmam lazım. Abisiyle birlikler ellerine çak yaptımtan sonra çokarken Oruç sırtına vurdu. “Plan yapmam lazım. Laflardım yoksa. Fadime çıkarken “Kaynanaların bir tanesi, hadi görüşürüz.” Diyerek öpücük attı.”
Aleyna, Fadime ve İsmail Koçari’ye geçmişlerdi. Saat biraz geç olunca herkes odalarına çekildi. İsmail yatağını yere yapmıştı çoktan. Fadime de kıvrıldı hemen yatağa. “İyi geceler.” demesi gerektiğini düşündü Fadime. Öyle de yaptı. “İyi geceler.” dedi İsmail. “Canum karum.” diyerek ekledi. Dudağının kenarının kıvrılmasına engel olamadı Fadime. “Sana da. Kılçuk kocam.” Bu sefer ikisinin de dudakları kıvrılmıştı.
Yin&Yang sadece parmaklarına yüzük takılmasıyla başlamamıştı. Yin&Yang düşmanlık bile olsa engellenemezdi. Onların kaderi yazılmıştı. Siyah ve beyaz gibi, Geceyle gündüz gibi.
Gökyüzü ne kadar direnirse dirensin, vakti geldiğinde gece gündüze karışır, siyah beyazı içine alırdı. Onlar da birbirlerinden kaçtıkça aslında birbirlerine yürüyorlardı. Yazgı ilmek ilmek işlenmiş, düğüm çoktan atılmıştı. Şimdi durup sadece o düğümün ikisini de nereye sürükleyeceğini izlemek kalmıştı.
İki zıt kutup, iki düşman dünya... Birbirlerini yok etmek için var olmuşlardı sanki ama farkında değillerdi; biri olmadan diğerinin hiçbir anlamı yoktu. Kaçış yoktu, savaş kaçınılmazdı ve bu savaşın galibi olmayacaktı.
ya aşk kazanacaktı,
ya ölüm