Yıldızları Kovalayan kitap kapağı

1. bölüm / 5

Yalnızlık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Yalnızlık

Her gece adam eski püskü yatağında yatardı, düşünce dünyası karanlıklara hapsolmuş bir şekilde baktığı penceresinden yıldızları izlerdi. Onun geceye olan aşkı, hayal ve gökyüzünün ötesinde, hiç bitmeyecek sonsuz bir rüya gibiydi. Kimse onu geceleri rahatsız etmezdi. Yıldızlar arasında gezintiye çıkar, dünyadan kaçışını herkes bilirdi. Kasabaya yakın bir ormanlıkta, tek odalı, eski tahtadan penceresi ve rafı olan küçük bir kulübede kalıyordu. Bu kulübenin etrafında çok fazla ağaç yoktu. Çatıdan sarkan sarmaşıkların gizlediği güzel bir bahçe ve etrafını saran tahta çitler vardı. Kendi dünyasının ütopyasında yaşıyordu adeta.

Bu ütopyanın tek kusuru, özgürlüğünün daracık bir kafeste hapsedilmiş olmasıydı. Yapacağı ağır işler sabah onu beklese de o umursamazca uyumazdı. Köpeğinden başka kimsesi yoktu, belki de buna gerek duymazdı. Hayatını böyle yaşamakta kararlıydı. Köpeği Piri ona yeterince arkadaşlık ediyordu.

Evine çok uzak olmayan otelden o gece çığlıklar yükseldi. Şahit oldukları onu da şaşkına çevirmişti. Sadece o gecede değil, her gün penceresinden baktığı her saniye bu çığlık seslerini duymaya başlamıştı. Bir gün hayallerine bile engel olan bu sese karşı büyük bir tedirginlik hissetti, boğazına oturan taş yutkunmasını zorlaştırdı, nefesleri düzensizleşti. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı. Bu neydi peki? Bir cinayet mi, kaçırılma olayı mı? İşte o zaman yattığı, yayları hissedilen yatağından doğruldu. O gün her zamankinden bir fark vardı sanki, gökyüzü buzla kaplıydı, elleri ve ayakları soğuktan kaskatı olmuş bir şekilde ayağa kalkmaya çalıştı. Eski bakırdan yapılmış kapıyı açtı. Onu karşılayan soğuk havayı soludu. Ciğerleri dondu, içi üşüdü.

Piri’nin kulübesine baktığında köpeğini ayakta sesi dinlerken gördü. Yanına yaklaşırken ayağına batan taşları umursamadı. İçinde ki bu korku, her şeyden üstündü, gelen çömelme hissiyatı ile yavaşça Piri’nin yanına çömeldi. Kendini rahatlatmak için köpeği sevmeye başladı, bu sırada sesler giderek yaklaşıyordu. Bir şeyler yapmalı, hazır olmalıydı fakat çömeldiği yerden ayrılmaya cesareti yoktu. Çığlık sesi sanki kendini kaybetmiş ruhlara ait gibiydi, yana yakıla ormanda yollarını bulmaya çalışıyordu, öyle acı verici, öyle içten gelen bir ses dahi duymamıştı. Yaklaşmış ayak sesleri bir kovalamacaya ait gibiydi, birileri birilerini ölümüne kovalıyordu.

Bu her gece yaşanan olaylar, o çığlık sesi, kaçan bir adama göre çok fazlaydı. Korku kendini sinire çevirdi, ayağa kalkan adam düşüncesizce altında ki yaprakları savurmaya başladı. Köpeği sesini dahi çıkartmamıştı.

“Sakin olmalıyım yoksa burayı fark edecekler, daha kötü olmasın ya!”

Ses uzaklaştığında, yavaşça kulübesine gitti, son kez yıldızlara baktı, berrak ve parlak. Aslında tekti, ihanet edecek bir arkadaşı ya da onu terk edecek bir ailesi yoktu, huzurluydu. Birçok insana göre sahip olduğu çok şey vardı.

""Bu Kitap Gençlik Spor Bakanlığının Hikaye Yarışması'na katılım sağlamıştır.""

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…