Bölümler 5Şu an: Final
- 1 Yalnızlık404 kelime
- 2 Kasaba Oteli607 kelime
- 3 Gizemli Göçmen530 kelime
- 4 Saldırı399 kelime
- 5 Final735 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bu kelimeleri sayıklarken, gözünün önünden göçmen çocuk, orta yaşlı amcalar ve az önce hayatında ilk kez gördüğü o adam geçti. Ormanın bilinmeyen deliklerinden polis sirenleri yükseldi.
Haydutlar korku içerisinde oradan uzaklaştı. Kalbi durmak üzereydi. Piri’nin yanına koştu. Gözlerinden gözyaşı değil de kalbin delice pompaladığı kan akıyordu. Korkusu, başına bela olmuştu, hiçbir şey yapamamıştı. Yavaşça ayaklandıkları sırada arkadan birisi yaklaştı. Bu sefer cesaretini toplayarak eline bir dal aldı. Arkasına döndüğünde karşısında o şişko adamı gördü.
“Bütün hepsini o planladı. Eminim. O seri katil”
Şişko zengin yavaş adımlarla yanına yaklaştıkça, adam tekrar tekrar korkusunun esiri oldu. Koşarak kulübesine gitti. Kapıyı açıp sertçe kapattı. Korkudan delirmiş bir şekilde yatağına oturdu. Aklını bir sürü düşünceye kaptırdı.
“Hayır, onu asla görmedim, ben bunları yaşamadım, bu benim bilinçaltımın oynadığı bir oyun. Hayır.. Hayır…”
Yatağında rahatsızca kıpırdandı, bir türlü kendine gelemiyordu. Derin bir nefes verdi. O adamı ve haydutları bir daha görmemeyi diledi. Neyse ki yarın tarla işi yoktu. Rahat bir şekilde yatabilirdi ama öylece yatağında yattı ve yaşadıklarını düşündü. Bir süre sonra şafakta güneşin delici ışıkları yükseldi. Adam hayatında ilk kez gönlünde güneşin doğuşuna şahitlik etmişti. Sabah olmuştu.
Kapıyı çalan işçi bugün de yok. Umursamadı. Hazırlandı. Kapıyı açtığında karşısında dün gece gördüğü şişko zengin adam vardı. Kendine gelememişti. Hareketleri kilitlendi.
“Çok zor durumdayım. Peşimde birileri var. Beni takip ediyorlardı. Beni kurtarmanıza ihtiyacım var. Ne isterseniz yaparım. Çok param var. İstediğiniz kadar para veririm. Lütfen. lütfen beni evinize alın.”
Adam boş gözlerle karşısında ki mellaya baktı.
“Ne diye kapıma geldi. Seri katilin kendisi bu değil mi? Yalancı.” diye düşündü.
Aklına parlak bir fikir gelmişçesine gözleri parladı.
“Ben sana evimi açmam. Yakınlarda bir otel var. O otelde kal. Beni bir daha rahatsız etme.” diyerek kapıyı çarptı, bu tanımadığı seri katili umursamadan, sinirle dışarıya gitmek için yola koyuldu.
Piri huzursuz ve korkmuş haldeydi. Adamın beyninde şimşekler çakıyordu.
“Otele gittiğinden emin olmalıyım, beni bir daha rahatsız edemez.”
İnanmıyordu. O seri katilin kendisi olabilirdi. Ona evini açmamakla iyi yaptığını düşünüyordu. Otele yaklaştığında tekrar bir çığlık koptu. Ağacın arkasına saklandı. Bir sürü polis ve kamera fark etti. Söylenenlere kulak kabarttı.
“Ormanda toplu kaçırılma davası. Bu sabah tarla işçileri, handan kaçırılarak seri katil tarafından esir alındı. Birkaç gündür gezinen seri katil yakalandı. Araştırmalar ve soruşturmalar son hızla devam etmektedir.”
Hızlıca polislerin olduğu yeri gözlemledi ve şişko mellanın yakalandığını gördü.
“Haklıydım. Her zaman haklıydım” diyerek bir gönül rahatlığı yaşıyordu.
“Ben katil değilim. Asıl katiller beni yakalamaya çalışıyor. Beni dinleyin. Ben seri katil değilim!!” diye feryatlar ve ağıtlar atıyordu.
”Bu yakalandıysa, haydutlar da yakalanmıştır.”
Arkadan bir ayak sesi duyuldu. Basılan otların çıkardıkları ses huzursuz etti.
“Sence burada o kişi doğru mu söylüyor?”
Arkadan gelen bu sesin sahibi Göçmen çocuktu.
“Ne demek istiyorsun?” “Ne demek istediğimi düşünüyorsun? Ben burada ki herkesi çok iyi tanıyorum. Bu kişiyi de. Seni de. Şu manzaraya baksana. Bir şeyler yanlış gibi.”
Göçmen çocuğun ses tonu, adamı ürpertti.
“Beni tanımıyorsun.” dedi emin bir tavırla.
“Hayır tanıyorum. Sabah kaçta kalktığını, ne zaman uyuduğunu. Her şeyini. Sen korkak bir insansın ama korku seni ayakta tutan şey. Hayalperest birisin, yıldızları seviyorsun. Sen yalnızlığını onlarla paylaşıyorsun, ama senin sevdiğin yıldızlar değil onların kalabalık olmaları. Sana güzel bir isim taktım, Yıldızları Kovalayan Adam. Arzularını ve içgüdülerini asla dinlemezsin. Bildiğini okursun. Köpeğinden başka kimsen yok. Köpeğin Piri senin içgüdülerinin ve arzularının bir sembolü gibidir. Çünkü Piri her şeyin, onu bırakamazsın. İçten içe sahipleniyorsun. Daha sonra orta yaşlı işçi arkadaşlarımızı sevmiyorsun, çünkü onları kıskanıyorsun. Biliyorum, hayatı bu kadar dalgaya alabildiklerine katlanamıyorsun. Birisi sana su verdiğinde bile içmiyorsun gururundan, çünkü böyle yorgun ve fakir olmaktan nefret ediyorsun. Bu zengin adam, onun tutuklanması seni mutlu etti sırf parası var diye. Hâlbuki o adamın suçlu olmadığını biliyorsun, haydutlar sana da uğradı dimi.”
Adam bu söylenenlerden sonra, kendine gelmiş, gerçekler onu bir tokat gibi çarpmıştı.
“İnsanlar kendilerinin farkında değillerdir çoğu zaman. Bağlı oldukları şeyler aslında kaçtığı ve koruduğu duygular, düşünceler ve saflıktır bakıldığında. Toplumsal olaylar hepsi bir kural içinde gerçekleşir. Fakir masumdur, zengin hain. İşçiler esir gibidir, haydutlar ise özgür. Dış görünüş yanıltıcıdır dostum. Arkadaş sandığın arkadaşın değildir. Düşman sandığın aslında arkadaş olman gereken kişidir. Bunlar bu kalıpta olduğu sürece adalet yerini bulmayacaktır. ”
Sağına bir bakış attı adam. Göçmen artık başka birisi gibi görünüyordu. En sonunda göçmen, hain bir sırıtış kondurdu yüzüne
“Bu haydutların hesabını vereceğim gün çok yakındır sevgili dostum. Bu soruşturmayı birebir yöneten kişi benim. Yem atıldı gerisi o haydutları yakalamakta. Artık güvendesin, korkma ve yalnız da değilsin.” dedi ve arkasını dönerek oradan uzaklaştı.
SON
""Bu Kitap Gençlik ve Spor Bakanlığının Hikaye Yarışması'na katılım sağlamıştır.""
Bölüm etkileşimi
