Bölümler 5Şu an: Kasaba Oteli
- 1 Yalnızlık404 kelime
- 2 Kasaba Oteli607 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Gizemli Göçmen530 kelime
- 4 Saldırı399 kelime
- 5 Final735 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Her sabah gibi bu sabahta erken kalkmıştı. Tam vaktinde kalktığını düşündü birden, diğer tarla işçileri birazdan handa olurdu, yaptığı ırgatlık işi çelimsiz vücuduna fazla ağır geliyordu. Buna rağmen bu adaleti sorunlu dünyada karnını doyurabilmek için çalışmak zorundaydı. Bir beklenti içerisindeydi, kapı bugün de aynı saatte çalacaktı. Her zamanki genç, işçilerin hazır olduğunu söyleyecekti. Bekledi, bekledi. Ama kimse gelmedi.
Her seferinde dışarı çıktığında bu genci göremezdi, ona hiç ihtiyacı yoktu, bu çabayı anlamsız görüyordu. Yapmak zorunda değildi adama göre. Bu sabah havada değişik bir metal kokusu vardı. Adamın içinde ise o genci görme arzusu oluşmuştu. Piri’nin ipini çözdü. Piri heyecanla adamın etrafında döndüğünde, istemsizce dün geceyi anımsadı. Otele gitmek isteyen bir içgüdü oluşuverdi içinde. Dün kendisini öylece korkutan kaynağı delicesine öğrenmek istiyordu, nasıl bir insan, nasıl bir çığlıktı bu?.
“Şuan gidemem, bir sürü iş var. Han çok uzakta değil, başka zaman giderim, otel her zaman ki yerinde işte”
Yapacağı iş belliydi, Piri bunu anlamış olmalıydı ki hana doğru ilerlemeye başladılar. Dün gece ki korkusu aklından çıkmıyordu.
“Hiç gerek yokmuş, sende ödleğin teki çıktın ha”
Kendine kızgındı, kendine olan kızgınlığı daha çok alevlendi, bir insanın kendine olan öfkesi kötü şeylere sebep verebilirdi, bunu umursamamak ne kadar doğruydu? İşte adamın kendine karşı kızgınlığında kötü sonuçlar yoktu, sadece sert sözler vardı. Her zaman sesler duyardı bunlar normaldi, evine de gelmemişlerdi.
“Ahmak, Korkak” diyerek kendine acımasızca hakaretler etmeye devam etti.
Etrafına baktığında bu yerin kendisine oldukça yabancı olduğunu fark etti. Güneş doğudan batıya doğru yönelmişti, doğu yönüne gidiyorlardı. Adam kasabaya yaklaştığını anlamamıştı. Kafası karışık ve anlamsızdı. Onu uyandıran şey Piri’nin birden durmasıydı. Şaşırdı
“Ne duruyorsun? Bugün aç durmak mı istiyorsun? Yürüsene be köpek!!”
Piri yerinden kıpırdamamıştı bile, adam kendini tutamadı.
“Neyin var Piri, kolay yorulmazsın, bugün başıma bela mı getireceksin, neden böylesin?!”
Bu sefer durdukları yeri incelemeye başladı. Klasik sonbahar havasında, boz bir tarlanın kenarındaydı, han tam olarak görünmüyordu. Durduğu tarla gözlerinin önünde ufka doğru uzanıyordu, ufuk öyle hoş göründü ki gözlerine adeta bir renk şöleni gibiydi. Bakışlarını yana çevirdi, mevsimin etkisiyle yaprakları savrularak düşen dizili zayıf ağaçların oluşturduğu bir manzara ve manzaranın arkasına gizlenmiş orta uzunlukta çimden duvar vardı.
Bu tarla sınırının az ilerisinde ise heybetli, kahverengi, eskiden kalma bir otel. İşte o zaman kasabada ki otelin karşısında durduğunu anladı. İçten içe saran bir dehşet, beraberinde merakı getirmişti. Buraya gelmek istemiyordu, ama kendini de burada bulmuştu, onu Piri getirmişti.
“Ah başımın belası köpek, merak edipte bizi getirdiğin yere bak!!”
İçgüdüsünden delice kaçmak istiyordu, kendisi de farkındaydı. Fakat gerçekten hana geç kalacaklardı. Gözlerini otelin etrafında gezdirdi, hiçbir hareketlilik yoktu. Sanki dün gece o şeyler hiç olmamıştı, kendi hayal dünyasına ait şeylerdi. Ruhları duyabildiğini ya da kovalamaca yaşandığını sanıyordu. Bir süre daha durup merakla baksa da onu tatmin edecek bir şeyler görememişti. Bankta kızıyla oturan üzgün bir anne ve parkta oyun oynayan çocuklar dışında. Bunları görmek istemediği için yoluna devam etmeye karar verdi. İçindeki büyük hayal kırıklıkları ile birlikte, hislerini yollara dökerek hana yetişti.
Hana girince ağır bir atmosfer karşıladı adamı, herkes beklemekten bıkmış gibiydi, yüzlerinde kendine yönelmiş olan sinirli bakışları gördü. Yalnız hissetti bir an için, boynu büküldü.
“Özür dilerim” dedi.
İşçiler bunu takmadılar, eşyalarını alıp öylece yürümeye başladılar. Bu yolculuk diğer yolculuklardan farklıydı, fazlaca yükü vardı, sıcak güneşin altında iki çuval sürüklemediği için şanslıydı, eğer imkânı olsaydı bu terli ve yorucu geçen sürede çok uzaklara kaçardı ama yapamıyordu, bu hayat mücadelesinde mecbur olduklarını kenara atmak çok imkânsız görünüyordu. Bu durumda kalmak, istediği en son şeydi. Bunu yaşadığı için köpeği sorumlu tutamazdı ya! Yanında birisinin yürüdüğünü fark edince daldığı düşüncelerden ayrıldı ve şaşırdı. Kendisi gibi çelimsiz biri, hiçbir şey demeden yanında yürüyordu. Buralı değildi anlaşılan, Doğu göçmenlerinden olabilirdi. Umursamadan yoluna devam etti.
""Bu Kitap Gençlik ve Spor Bakanlığının Hikaye Yarışması'na katılım sağlamıştır.""
Bölüm etkileşimi
