TANIDIK KAYIPLAR

Duyduğum cümleyle afalladım. Komikti gerçekten çok komikti “Sen ne dediğinin farkındamısın yoksa benmi delirdim?”. Sanki az önce çok normal birşey demiş gibi yatağın benden uzak kalan tarafına sakince oturdu.
“Hayır delirmedin. Benle iş birliği yapıp babanın soyunun çürümesine yardım edeceksin. Senle işim bitince yurtdışına gidiceksin ve her ay sana para göndereceğim.” Sinirden dişlerimi kıracak gibi olduğumu konuşmasını bitirince anladım ve dişlerimi sıkmayı bıraktım.
“Sen iyi misin? Asla yapmam böyle birşeyi! asla!”. Aynı sakilikle bana bakmaya devam ederken kalkıp onu öldürmek istiyordum. “Peki, o zaman babanın cenazesinede beklerim.” duyduğum şeyle gözlerim fal taşı gibi açıldı “Ne! ya zaten babamı bitirmek de onu öldürmekle eşdeğer.” “ Hayır aynı şey değil ben senin babanın canını istemiyorum senin babanın mal varlığını ve itibarını istiyorum'. Ne demeye çalıştığını anlamıştım ve kendimi çok çaresiz hissediyordum. Kabul etmekten başka bir şansım olmadığını anlamıştım.
“Peki bunu nasıl yapacaksın?” ela gözleri yüzümü bulduğunda bana düşünceli bakışlarla baktı sanki birşeyleri inceliyor ve birşeyleri kafasında tartıyordu.
Konuşmaya başlayacaktıki son anda vazgeçti ardından herşeyin kafasına oturduğunu hissedince bedenini dikleştirdi ve gözlerini tekrardan gözlerime kenetledi. “Babanın bu hayattaki en değerlisisin. Senin baban benim elimden en değerlilerimi aldı.”
O an tanıdık bir duygu hissettim içimde. Büyüklerimizin günahları neden bizim canımızı yakıyordu? Bunları düşünerek ömür geçmezdi.
Ona karşı duyduğum empati den rahatsız olduğumu farkettim. “Beni öldürecekmisin?” Sorduğum soruyla sinir bozucu şekilde sırıttı.
“Ölmekten Çok mu korkuyorsun?” “Hayır.”
“Gözlerin öyle demiyor.”
Gözlerindeki duyguları anlayabileceğini sanması komikti ama ben ölmekten değil acı çekerek ölmekten korkuyordum. “Yanılıyorsun.” Aklıma sormayı unuttuğum soru gelince hızla toparlandım “Sana nasıl yardımcı olacağım.”
“Sahte bir ilişki ile.”
Gözlerimi hızla ona döndürdüğümde bir hışımla ayağa kalktım ancak ayağımın acısı geri oturmamı sağladı. “Olmaz ben yapamam bunu sen bunun ne demek olduğunun farkındamısın?”
Üzerime yüklenen yükün ağırlığıyla ağlamamak için kendimi zor tutuyordum ancak nefesim buna izin vermiyordu.
Nefesimi düzenlemeye çalışırken koluma değen elle hızla geri çekildim. “Sakin ol bu sadece sahte bir ilişki olacak senin rızan olmadan sana dokunmam veya sana karışmam. Ayrıca kendini fazlasıyla değerli sanma çünkü bu değer sadece baban için geçerli benim bir piyondam farksızsın bunu unutma.”
Umrumda değildi, ama beni kullanmasına göz yummayacaktım ne olursa olsun işin sonunda ölüm bile olsada bu değişmeyecekti.
Bakışları bacağıma kaydığında sinirle nefes verdiğini gördüm ve telefonundan bir numarayı arayarak tekrar gelmesini söyledi anladığım kadarıyla aradığı kişi doktordu.
Arkasını dönüp kapıdan çıktı ve hemen ardından aynı doktor adam içeri girdi.
Sargıyı yenilediğinde birkaç uyarı yaptı ve sonra odadan çıktı.

2 hafta sonra
Kulaklarıma dolan yüksek sesle gözlerimi yavaşça araladım. Ses odanın içinden değil dışından geliyordu.
Tam kapının önünden geldiğini anladım ve yattığım yataktan yavaşça doğruldum. Gelen sesleri dinlemeye başladım.
“O sürtüğü evimize aldığın yetmiyor birde yiyecekmi veriyorsun?! Sen ailenin ölümüne sebep olan katillere gerçekten bu kadar iyi mi davranıyorsun? Koysaydın depoların birine orda açlıktan geberseydi!”
Duyduğum sesleri sindiremeden sesler devamlı geliyordu. “Keşke hiç doktor falan gelmeseydi kendi ellerinde tedavi etseydin özel misafirimizi, ama pardon uzun bir aradan sonra unutmuşsundur sen şimdi doktorluğu falan doktor bey”
Ardından uzaklaşan adım sesleriyle birlikte kapıda açılmıştı. Barlas’ın gözlerindeki siniri görmemek mümkün değildi.
Tam o anda yattığım yatağın yanındaki komodindeki tepsiyi fark ettim. Bir kase çorba vardı yanında ise 2 dilim ekmek ve büyük bir bardakta su vardı. Aldırmadan bakışlarımı Barlasa diktim
“Bana nasıl bir işkence yaptığının farkında mısın? Tüm konuşmaları tüm hakaretleri duydum ama önemli olan bu değil. Önemli olan senin beni öldürmekten beter etmen. İşine yarayan bir piyonluk belki dediğin gibi ama benim buranın dışındada bir hayatım var sevdiklerim var ya hala okuduğum okulum var benim ya.”
Ela gözlerini bana dikti siniri azalmıştı ama ifadesizliği korumaya devam ediyordu.
“Bacağının iyileşmesini bekliyordum. Okuluna devam edebilirsin ama benim kontrolüm altında olduğunu unutma.”
Hiçbirşey söylemeden odadan çıktığında tüm lafları ağzına tıkması delirmeme yol açıyordu. Benliğimi kendimi kaybediyordum ve en acısı bunu iliklerime kadar hissediyordum.
Gözlerim komıdindeki tepsiye kaydı ve iki elimde tepsiyi kaldırıp duvara fırlattım. İçimdeki sinirin geçmediğini hissettim ve ayağa kalkıp kapıyı açmaya çalıştım ancak kilitli olduğunu görünce resmen gözüm dönmüştü tüm gücümle kapıya vurmaya başlamıştım.
Kapının açılmadığını hissedince daha sert vurmaya başladım “Açın kapıyı! Açın!”
Siyah gömlekli ve siyah pantolon lü bir adam kapıyı açtığında korumalardan biri olduğunu anlamıştım.
Gözlerim hızlıca yere kaydı ve kırılan bardağın parçalarından birini hızlıca elime aldım ve boynuma tam şah damarımın üzerine doğru koydum.
“Söyleyin o patronunuza ya beni rahat bıraksın ya da ben kendimi öldüreceğim.”
Hızlıca odadan dışarı çıktım ve arkama bakmadan korumalardan bakarak ilerledim ve önlerinde durdum. Öylece bana bakıyorlardı çünkü ne yaparlarsa yapsınlar ipin benim elimde olduğunu biliyorlardı.
Tam cam parçasını şah damarıma bastıracaktımki kollarımı kavrayan sıcak eller tenime değince cam parçası elimden düştü ve gözlerimi arkama çevirdiğimde gördüğüm gözler neyin içinde olduğumu anlamama yardımcı oldu dizlerimin bağı çözüldü ve dizlerimin üstünde yere doğru düştüm ardından hatırladığım şeyler sadece birkaç uğultu ve bulanık görüntü olmuştu.

•~

20 yoruma ve 15 beğeniye yeni bölüm atanziiiii