ATEŞLE YANANLAR~

Annemin resmen adımı haykırmasıyla resmen yattığım yerden fırladım.
Gözlerimi açmaya çalıştım ancak açamıyordum.Gözlerim yanıyor,nefesim daralıyor,oluk oluk terliyordum.
Sonunda gözlerimi aralayabilmiştim ve gözlerimi açtığım gibi öksürmeye başlamıştım.Etrafta gözlerimi gezdirdiğimde yoğun sis ve alevlerden dolayı hiç bir şey anlayamıyordum,ayıkamıyordum.
Ayağa kalkabilecek gücü bulmuştum ve nereye gittiğimi bilmeyerek ağır ağır yürümeye başladım.
Daha tam olarak olayı kavrayamadan babamın beni kucağına almasıyla irkildim.
Ama güvende hissettiğim yer babamın kokusu olduğu için bunun bir rüya olmasını dileyerek babamın boynuna sarıldım.
“Baba,ben korkuyorum lütfen gidelim.”
Babam hiçbirşey söylemedi ama yüzündeki telaş son derece belliydi.
Sonunda dışarı çıkabilmiştik babam beni kaldırımın yanına bıraktı ve kendisine yanıma oturup beni göğsüne yasladı.Sanki herşeyden korumak ister gibi.
Dışarı kucağında kardeşimle çıkan annemi gördüm.Yüzünde yer yer siyah lekeler vardı.
Annem dizlerinin üstüne çöktü ve kucağında kardeşime sımsıkı sarıldı.
“Annem, Emir’im geçti annem geçti birşey yok annem gitti hepsi.”
Kardeşim emir 8 aylık bir bebekti ben ise 6 yaşındaydım.
Boşça yere bakarken annemin kardeşimin adını haykırmasıyla ve ağlamaya başlamasıyla bakışlarımı ona ve kucağında yatan kardeşime çevirdim.
Annem “Ömer beni anlamıyormusun ?ölemez o daha bebek ölemez!”
Annemin dediklerinden birşey anlamadım sorgularcasına ona baktım ve ona doğru bir soru sordum
“Anne ölmek ne demek?”