KÜLLERİN İÇİNDEN

Annem hep bebeklerin ölemeyeceğini söylerdi.Bebeklerin aslında ölmediğini sadece bizle anlaşamdığı için bizi bırakmalarının gerektiğini söylerdi.
Peki ya kardeşim o damı bizle anlaşamamıştı,ama Emir bizle neden anlaşamamıştıki oysa biz onu çok sevmiştik.Çocukluğum bunları düşünmekle geçmişti belkide bundan en çok annem sorumluydu, çünkü kardeşimin ölmünde en çok babamı suçlu bulmuştu.Babama daha fazla tahammül edememişti ve boşanmışlardı.
Bence zaten en doğru olanıda buydu mutsuz bir evlilik kurbanı olmak istemezdim.Hayat annemi benden almıştı, çocukluğumuda almıştı.O yangın sadece bir kaç ay içinde hayatımızı son derece değiştirmişti,ve benim o günden bu güne tek korkum düşmanlarımızla,kardeşimin katilleriyle karşılaşmaktı.
Annemin bana seslenmesiyle olduğum yerden kalktım merdivenlerden inip salona yöneldim.Salona girdiğimde resmen ortamdaki gerginliği gözümle bile anlayabiliyordum.Oturma grubundaki tekli koltukta babam oturuyordu,karşısındaki tekli koltuğada ben geçtim.
"Meyracığım,çok sevdiğin baban sonunda seni görmeye geldi."dedi alaycı bir şekilde.Babamı ondan daha çok seviyordum oda bunu kendine yedirememiş olacakki hep aramızdaki güçlü bağı kıskanırdı,bazı zamanlar babamı görmek istediğimnde izin vermiyordu bende evden kaçmak zorunda kalıyordum,bu sebeple annemden ilk tokadımı 14 yaşında yemiştim tadı damağımda kalmış olacakki o günden sonra annemin narsist cümleleriyle ve yanağımdaki kızarıkla yaşamaya alışmıştım.
"Evet,başkalarının yüzüne hasret bırakıldığım için bana iyi geldi.Merak etme babamda beni onu sevdiğim kadar seviyor."
Yüzündeki sinir bozan yapmacık bir gülümsemeyle bana alayla baktı,laf yemesini sindşremediği her halinden belliydi bunu ne kadar gizlemeye çalışsada belli oluyordu."Kızım,aslında buraya seninle önemli bir konu konuşmaya geldim.Tabi sanada uygun olacaksa resimlerini bir servise sergilemek istiyoruz.
Duyduğum şeyle resmen kalbim yerinden çıkarcasına atmaya başladı.Bu resmen hayallerime bir adım daha yaklaşmak demekti.Heyecanla yerimden fırladım ve koşar adımlarla babama koşup boynuna atıldım.
"Baba! sen ciddi misin? gerçektenmi? seni çok seviyorum,iyiki varsın!.Babamda gülümseyerek sarılmama karşılık verdi.Annemin bize baktığını hissettim ve bakışlarımı üzerine çevirdim.Sinirli bir şekilde bakıyordu ama o sinirli bakışı yenen bir duygu vardı yüzünde "üzüntü" yüzüne bakan kimse sinirden başka birşey göremezdi kahve gözlerinde ama ben görebiliyordum.
Babamdan yavaşça ayrıldım ve ona onu çok sevdiğimi söyleyen bakışlarımı diktim.Yanağına minik bir öpücük kondurup geri çekildim, yüzüne bir gülümseme yerleşti ve son kez bana sarılıp kapıya doğru yol aldı.Kapıya ulaşmasına birkaç adım kalmıştıki dönüp bana doğru "seni seviyorum Gökçe" dedi.Gülümsemem büyüdü resmen yanaklarım ağrımaya başlamıştı gülümsemekten.Çünkü Gökçe bendim Meyra ben değildim ama Gökçe tam anlamıyla bendim."Gökçe Meyra Karsel" belkide ben sadece gökçe olmak için vardım.

~

bölüm nasıldııııı beğendinizmiii????

byeeee