Yaz Bitmesin Diye – 1. Bölüm 🌊☀️

Akşam güneşi sahilin üstüne turuncu bir ışık bırakıyordu. İnsanların sesleri uzaktan birbirine karışıyor, dalga sesleri hepsini bastırıyordu.Yaz
Beyza kulaklığını takmış, dizlerini kendine çekip denizi izliyordu. Yaz tatiline geleli sadece iki gün olmuştu ama hâlâ hiçbir yere ait hissedemiyordu.
Tam telefonundan şarkı değiştirecekken önüne bir gölge düştü.
“Buraya oturabilir miyim?”
Beyza kafasını kaldırdı. Kumral saçlı, hafif gülümseyen bir çocuk ona bakıyordu. Elinde soğuk kahve vardı ve sanki herkesi yıllardır tanıyormuş gibi rahat görünüyordu.
“Bütün sahil dolu da tek yer burası mı kaldı?” dedi Beyza hafif kaş kaldırarak.
Çocuk güldü.
“Hayır. Ama en güzel manzara burada.”
Beyza gözlerini devirdi.
“Bu cümleyi kaç kişiye söyledin?”
“İlk kez.”
“Yalancı olduğun çok belli.”
“Berk,” dedi elini uzatarak. “Yalancı ama tatlı olanlardan.”
Beyza istemsizce gülümsedi.
“Kendini övmekte üstüne yok galiba.”
“Sen gül diye uğraşıyorum biraz.”
Bir an sessizlik oldu. Dalgalar kıyıya vururken Beyza göz ucuyla ona baktı. Berk kumlarla oynuyor ama ara sıra ona bakmayı da bırakmıyordu.
“Senin adın?” diye sordu Berk.
“Beyza.”
“Beyza…” dedi yavaşça. “Yaza yakışan isim.”
“Sen herkese böyle mi konuşuyorsun?”
“Sadece dikkatimi dağıtanlara.”
Beyza cevap vermedi ama yanağındaki hafif gülümsemeyi saklayamadı.
Tam o sırada Berk’in telefonu çaldı. Ekrana bakınca yüz ifadesi kısa süreliğine değişti. Arayan kişiyi görünce derin bir nefes verdi ve telefonu sessize aldı.
Beyza bunu fark etti.
“Açmayacak mısın?”
“Şu an istemiyorum.”
“Neden?”
Berk kısa bir an ona baktı.
“Çünkü şu an daha önemli bir yerdeyim.”
Beyza kalbinin gereksiz yere hızlandığını hissetti.
Ve o an, bunun sıradan bir yaz olmayacağını ilk kez düşündü… 🌅