Yaz Bitmesin Diye – 2. Bölüm 🌙

Beyza gözlerini denize çevirmeye çalışsa da aklı hâlâ Berk’in son söylediği cümlede kalmıştı.
“Çünkü şu an daha önemli bir yerdeyim.”
Bir insan tanıştığı ilk gün nasıl bu kadar rahat konuşabiliyordu?
“Bak yine düşünüyorsun,” dedi Berk gülerek.
“Neyi?”
“Benim söylediklerimi.”
“Emin ol o kadar etkilenmedim.”
“Tamam,” dedi Berk sırıtıp ayağa kalkarak. “O zaman dondurma ısmarlayayım da etkilen.”
“Bu nasıl mantık?”
“Benim mantığım.”
Beyza istemeden güldü. Berk elini uzattı.
“Hadi.”
Bir an tereddüt etti ama sonra elini tuttu. Eli sıcacıktı. Nedense bırakmak istemedi.
Sahil boyunca yürürlerken Berk neredeyse herkese selam veriyordu. Sanki buradaki herkes onu tanıyordu.
“Sen baya ünlüsün galiba,” dedi Beyza.
“Yok. Sadece çocukluğumdan beri buradayım.”
“Ben ilk kez geldim.”
“Belli oluyor.”
“Neden?”
“Çünkü denize bakarken bile yabancı gibi duruyorsun.”
Beyza bir an sustu.
Belki de gerçekten öyleydi.
Küçüklüğünden beri hiçbir yere tam ait hissedememişti zaten.
Dondurmacıya geldiklerinde Berk ona döndü.
“Ne seversin?”
“Çikolata.”
“Bekliyordum.”
“Bu ne demek şimdi?”
“Çikolata sevenler genelde gizlice duygusal oluyor.”
“Sen psikolog musun?”
“Yok. Sadece insanları okumayı seviyorum.”
Berk sipariş verirken Beyza onu izledi. Rahattı. Eğlenceliydi. Ama bazen gözleri bir anda uzaklaşıyor gibiydi. Sanki içinde anlatmadığı şeyler vardı.
Tam o sırada bir kız sesi duyuldu.
“Berk?”
İkisi de arkaya döndü.
Sarışın, güzel bir kız onlara bakıyordu. Ama asıl garip olan şey Berk’in yüzünün bir anda değişmesiydi.
Az önceki rahat hali gitmişti.
Kız Beyza’ya bakıp hafifçe gülümsedi.
“Tanıştırmayacak mısın?”
Beyza içinden sebepsizce gerildi.
Berk birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yavaşça konuştu:
“Beyza… bu Ece.”
Ve o an Beyza, hikâyenin sandığından daha karışık olduğunu hissetti… 🌊✨