7. Bölüm

Okuldan ayrılalı birkaç gün olmuştu.

İlk günler garipti. Sabah alarm çalıyo, ben gözümü açıyodum ama kalkmam için bi sebep bulamıyodum. Eskiden hazırlanıp okula giderdim. Çantamı alır, saçımı aceleyle toplar, bazen kahvaltı bile yapmadan evden çıkardım. Şimdi odamın içinde sessizce oturuyodum.

Duvarlar aynıydı.

Pencereden görünen sokak aynıydı.

Ama hayatımda bi şey eksilmişti.

Okul.

Daha doğrusu okulun kendisi değil...

İnsanlar.

Ece.

Mert.

Ve Tufan.

En çok da Tufan.

Bunu kendime itiraf etmek bile istemiyodum.

Onun adını düşünmemeye çalışıyodum ama insan bazen düşünmemek istediği şeyi daha çok düşünüyomuş.

Telefonumu elime alıyodum.

Mesajlara bakıyodum.

Ece’nin gönderdiği mesajlar hâlâ duruyodu.

"Ne oldu sana?"

"Derya lütfen cevap ver."

"Okula gelmedin, merak ediyorum."

Sonra daha kısa bi mesaj vardı.

"İyi misin?"

O mesaja uzun süre bakmıştım.

Cevap yazmak istedim.

"İyiyim."

Yazdım.

Sonra sildim.

"Ben sadece yoruldum."

Onu da sildim.

"Her şey için özür dilerim."

Onu da göndermedim.

Telefonu kapattım.

Çünkü ne yazarsam yazayım hiçbir şey değişmeyecekti.

Ben gitmiştim.

Ve bunu kendi isteğimle yapmıştım.

Bazen insan kaçınca her şeyin düzeleceğini sanıyo.

Ben de öyle sanmıştım.

Ama insan nereye giderse gitsin kendini de yanında götürüyomuş.

Benim yanımda taşıdığım şey ise Tufan’dı.

Onun sesi.

Bakışı.

Bana okul koridorunda "Neyin var?" diye sorduğu gün.

Benim "Hiçbir şey." diyerek geçiştirdiğim an.

Keşke o gün biraz daha konuşsaydım.

Keşke...

Ama sonra kendime kızıyodum.

"Ne değişecekti Derya?"

Gerçekten ne değişecekti?

Tufan’ın Elif’ten hoşlandığını söylemesiyle içimde bi şey kırılmıştı. Sonra onları gördüğüm gün artık kendimi o okulda tutamayacağımı anlamıştım.

Belki yaptığım doğru değildi.

Belki kaçmak yerine kalmalıydım.

Ama o an kalmak bana çok ağır gelmişti.

Şimdi de gitmenin ağırlığını taşıyodum.

Günler böyle geçti.

Sabahları geç kalkmaya başladım. Annem birkaç kere "Okula gitmiyosun, alışkanlığın bozuldu." dedi.

Ben sadece başımı salladım.

"Artık gitmiyorum."

Bunu söylerken sesim normal çıkıyodu.

Ama içimde aynı cümle başka türlü yankılanıyodu.

"Artık Tufan’ı görmüyorum."

Bir gün odamı toplarken eski bi defter buldum.

Kapağını açtım.

Sayfaların arasında okuldan kalma küçük notlar vardı.

Bazıları ders notuydu.

Bazıları da saçma sapan şeyler.

Bir sayfanın kenarında Tufan’ın yazısıyla yazılmış bi cümle gördüm.

"Bu sınavdan kalırsan suç bende değil."

Yanına da benim yazdığım cevap vardı.

"Sen zaten hiçbir şeyden sorumlu değilsin."

O zaman gülüp geçmiştik.

Şimdi o cümleye bakınca gözlerim doldu.

Defteri kapattım.

Yatağın üstüne oturdum.

Bir süre öylece kaldım.

Sonra fark etmeden ağlamaya başladım.

Ben Tufan’ı unutmak istemiyodum aslında.

Sadece onu düşünmenin canımı yakmasını istemiyodum.

İkisi aynı şey değildi.

İnsan bazen birini unutmak istemez.

Çünkü unutursa yaşadığı her şeyin de silineceğinden korkar.

Ben de korkuyodum.

Tufan’la yaşadığım hiçbir şeyi silmek istemiyodum.

Onunla ilk tanıştığımız gün.

Birlikte okuldan çıktığımız akşamlar.

Ece ve Mert’le beraber oturduğumuz günler.

Kavga ettiğimiz küçük şeyler.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam etmemiz.

Hepsi hâlâ benimdi.

Ama artık sadece anıydılar.

Bir hafta sonra Ece kapıma geldi.

Onu görünce ne diyeceğimi bilemedim.

Kapıyı açtım.

Ece bana baktı.

Ben ona.

İlk konuşan o oldu.

"Niye bana haber vermedin?"

Başımı eğdim.

"Veremedim."

"Niye?"

Cevap veremedim.

Ece içeri girdi.

Odamın ortasında durdu.

"Sen gittin diye herkes seni unutucak sanıyosan yanılıyosun."

"Öyle düşünmedim."

"İyi. Çünkü ben seni unutmicam."

Gözlerim doldu.

"Özür dilerim."

Ece yanıma oturdu.

"Ben senden özür istemiyorum."

"Ne istiyosun?"

"Bana gerçeği söyle."

Uzun süre sustum.

Sonunda başımı kaldırdım.

"Tufan yüzünden."

Ece hiçbir şey söylemedi.

Zaten anlamıştı.

"Onu sevdiğini biliyodum." dedi sessizce.

Kalbim sıkıştı.

"Ben söylemedim."

"Her şeyi söylemek gerekmiyo Derya."

O an gözyaşlarımı tutamadım.

Ece sarılmadı hemen.

Sadece yanımda oturdu.

Belki de ihtiyacım olan buydu.

Birinin beni susturmadan, düzeltmeye çalışmadan yanımda durması.

Bir süre sonra Ece kalktı.

Kapıya geldiğinde durdu.

"Bu arada Tufan seni soruyo."

Kalbim bi an durdu sanki.

"Ne?"

"Evet."

"Ne dedi?"

Ece omuzlarını kaldırdı.

"Çok bi şey demedi. Ama belli."

"Nasıl belli?"

"İsmini duyduğunda yüzü değişiyo."

Başımı çevirdim.

Bunu duymak istemiyodum.

Çünkü içimde yıllardır susturduğum bi umut vardı.

Ve o umut küçücük bi cümleyle yeniden ayağa kalkıyodu.

"Ne olursa olsun geri dönmicem." dedim.

Ece kapının yanında durdu.

"Ben sana geri dön demedim."

Sonra çıktı.

Kapı kapandı.

Ben yine yalnız kaldım.

Ama bu sefer yalnızlık biraz daha farklıydı.

Çünkü Tufan’ın beni düşünüp düşünmediğini merak etmeye başlamıştım.

O gece uyuyamadım.

Telefonumu elime aldım.

Tufan’ın numarasına girdim.

Parmağım arama tuşunun üzerinde durdu.

Aramadım.

Sonra mesaj ekranını açtım.

"İyi misin?"

Yazdım.

Sildim.

"Ben iyiyim."

Sildim.

"Seninle konuşmam lazım."

Sildim.

En sonunda telefonu yatağın kenarına bıraktım.

"Hayır." dedim kendi kendime.

"Artık yeter."

Ama kalbim beni dinlemiyodu.

Ertesi sabah uyandığımda ilk düşündüğüm yine oydu.

Bu durumdan nefret ediyodum.

İnsan hayatından çıkardığı birini nasıl her sabah yeniden hayatına sokabiliyodu?

Ben bunu başarıyodum.

Hem de hiç istemeden.

Günler ilerledikçe evde daha fazla zaman geçirdim.

Ece ara sıra geliyodu.

Bazen hiçbir şey konuşmuyoduk.

Bazen eski okuldan bahsediyodu.

Ben Tufan’ın adını duyunca belli etmemeye çalışıyodum.

Bir gün Ece, "Tufan değişmiş." dedi.

Elimdeki bardağı masaya bıraktım.

"Nasıl?"

"Eskisi gibi değil."

"Niye?"

"Bilmem. Daha sessiz."

İçim burkuldu.

Bunu duymak istemiyodum.

Ama aynı zamanda duymak istiyodum.

Çünkü onun da benim kadar zorlandığını bilmek, garip bi şekilde içimde bi rahatlama oluşturuyodu.

Sonra kendime kızdım.

"Bu bencillik." dedim.

Ece bana baktı.

"Ne?"

"Hiç."

O gün Ece gittikten sonra uzun süre pencerenin önünde durdum.

Dışarıda hava kararmaya başlamıştı.

Sokak lambaları yanmıştı.

İnsanlar evlerine dönüyodu.

Ben ise hayatımın nereye gittiğini düşünüyodum.

Okulu bırakmıştım.

Arkadaşlarımdan uzaklaşmıştım.

Tufan’dan kaçmıştım.

Ama kendimden kaçamamıştım.

Belki de asıl problem buydu.

Ben Tufan’dan değil, ona karşı hissettiklerimden kaçıyodum.

Ve artık bunun farkındaydım.

Bir süre sonra masama oturdum.

Boş bir kağıt çıkardım.

Kalemi elime aldım.

Sayfanın en üstüne sadece bir cümle yazdım.

"Ben neden gittim?"

Altına uzun süre hiçbir şey yazamadım.

Sonra başladım.

"Çünkü onu seviyodum."

Duraksadım.

"Çünkü onun başka birini sevmesi canımı acıtıyodu."

Bir satır daha.

"Çünkü her gün onu görmek, hiçbir şey olmamış gibi davranmak bana ağır geliyodu."

Kalem elimde titredi.

Son cümleyi yazarken gözlerim doldu.

"Ve çünkü ona gerçeği söylemeye cesaretim yoktu."

Kalemi bıraktım.

Sayfaya baktım.

İlk defa hislerimi bu kadar açık görüyodum.

Belki de kaçmak yerine kendime itiraf etmem gereken şey buydu.

Ben Tufan’ı seviyodum.

Ama sevmenin her zaman birine sahip olmak anlamına gelmediğini de öğrenmeye başlamıştım.

Bazen sadece içinde taşıdığın bi şey oluyodu.

Bazen söyleyemediğin bi isim.

Bazen eski bi mesaj.

Bazen boş bi sıra.

Bazen de akşam olunca aklına gelen bir yüz.

Benimki Tufan’dı.

Ve ben artık onunla aynı okulda değildim.

Aynı koridordan geçmiyodum.

Aynı sırada oturmuyodum.

Onun sesini duymuyodum.

Ama bütün bunlara rağmen hâlâ içimdeydi.

Kaçtığım yerden bile beni buluyodu.

O gece pencereyi açtım.

Hava serindi.

Derin bi nefes aldım.

Sonra gökyüzüne baktım.

"Umarım iyisindir Tufan." diye fısıldadım.

Bunu söylediğim anda gözümden bi damla yaş süzüldü.

Elimle sildim.

Artık ağlamaktan utanmıyodum.

Çünkü bazı insanları unutmak için değil, onlarla yaşamayı öğrenmek için zaman gerekiyodu.

Ben de öğrenicektim.

Belki zor olucaktı.

Belki uzun sürücekti.

Ama artık kendime yalan söylemeyecektim.

Tufan’ı seviyodum.

Ve bunu değiştiremiyodum.

Ama bundan sonra ne olacağını da bilmiyodum.

İlk defa geleceği düşünmeden, sadece bugünü yaşamaya çalıştım.

Çünkü bazen insanın yapabileceği tek şey buydu.

Bir adım atmak.

Sonra bir tane daha.

Ve geçmişin ağırlığını her adımda biraz daha taşımayı öğrenmek.Beş yıl geçmişti.

İnsan beş yıl deyince sanki çok kısa bi zamanmış gibi düşünüyo. Ama o beş yılın içinden geçince insanın ne kadar değişebileceğini anlıyo.

Ben artık eski Derya değildim.

Aynada gördüğüm kız da aynı değildi.

Saçlarım hâlâ uzundu, kumraldı. Gözlerim yine yeşildi ama yüzümde eskisi gibi çocukça bi ifade kalmamıştı. Hayat bana bazı şeyleri erken öğretmişti.

Şimdi beyaz önlüğüm üzerimdeydi.

Boynumda stetoskopum vardı.

Doktordum.

Bazen hastanenin koridorlarında yürürken hâlâ kendi kendime şaşırıyodum.

Gerçekten başarmıştım.

Yıllar önce odamda oturup geleceğimi düşünürken kurduğum hayal artık hayatımın kendisiydi.

Ama o hayalin içinde bazı insanlar yoktu.

Ece vardı.

Her zamanki gibi yanımdaydı.

O da kendi yolunu çizmişti.

Avukat olmuştu.

O sabah hastaneden çıktığımda Ece beni kapının önünde bekliyodu. Elinde dosyaları vardı, saçlarını toplamıştı.

Beni görünce saate baktı.

"Sonunda çıktın."

"Doktorum ben, hastaneden çıkmam kolay mı sanıyosun?"

"Beş dakika daha bekleseydim seni içeri girip zorla çıkarıcaktım."

Gülümsedim.

"Çok meraklısın."

"Mesleğim gereği."

"Her şeyi mesleğine bağlama."

"Sen de her şeyi doktorluğa bağlama."

İkimiz de güldük.

Beş yıl geçmişti ama Ece'yle yan yana olduğumuzda bazı şeyler hâlâ aynıydı.

Birlikte yürümeye başladık.

Bir kafeye oturduk.

Ece dosyalarını masanın üzerine bıraktı.

"Bugün nöbetin var mı?"

"Yok."

"Harika. O zaman seni kaçırıyorum."

"Benim haberim var mı?"

"Şimdi oldu."

Kahvemi karıştırırken ona baktım.

"Sen hiç değişmedin."

"Sen de değiştin."

"Nasıl?"

"Eskiden daha çok konuşurdun."

Bir an sustum.

Belki haklıydı.

Beş yıl insanın sesini bile değiştirebiliyodu.

Eskiden içimden geçen her şeyi anlatırdım.

Şimdi çoğunu kendime saklıyodum.

Ece bir süre yüzüme baktı.

Sonra konu hiç beklemediğim bi yere geldi.

"Mert'i gördüm dün."

Başımı kaldırdım.

"Mert mi?"

"Evet. Burada çalışıyomuş."

"Burada mı?"

"Evet. Tufan'la aynı şehirde olduklarını biliyosun zaten."

Tufan'ın adı geçince elimdeki kaşığı bardağın içine bıraktım.

Eskiden olsa kalbim sıkışırdı.

Şimdi sadece bi isimdi.

Tufan.

Hayatımın bi döneminde çok büyük yer kaplamış bir isim.

Ama artık geçmişteydi.

"İyiymiş." dedim.

Ece kaşlarını kaldırdı.

"Sadece bu mu?"

"Ne dememi bekliyosun?"

"Hiç."

Omuzlarımı kaldırdım.

Gerçekten söyleyecek başka bi şeyim yoktu.

Tufan'ın üsteğmen olduğunu biliyodum.

Asker olmak istediğini de.

Başarmıştı.

İçten içe onun adına seviniyodum.

Ama artık hayatımda değildi.

Ben de onun hayatında değildim.

Bu kadar basitti.

En azından ben öyle düşünüyodum.

Kafeden çıktıktan sonra Ece'yle biraz daha yürüdük.

Sonra ayrıldık.

"Akşam ara." dedi.

"Ararım."

"Unutma."

"Unutmam."

Ece uzaklaştı.

Ben de hastaneye doğru geri döndüm.

Tam yolun karşısına geçerken karşıdan gelen birkaç üniformalı kişi gördüm.

Önce dikkat etmedim.

Sonra içlerinden birine gözüm takıldı.

Yürüyüşü tanıdık geldi.

Başımı biraz kaldırdım.

O da aynı anda bana baktı.

Tufan.

Beş yıl sonra ilk defa gerçekten karşı karşıyaydık.

Üsteğmen üniforması üzerindeydi.

Eskisinden daha olgundu.

Yüzü değişmişti.

Saçları daha düzenliydi.

Ama gözleri aynıydı.

O da beni tanımıştı.

Birkaç saniye ikimiz de konuşmadık.

Sanki beş yıl önce aynı okulda yan yana yürüyen iki insan değilmişiz gibi.

Sanki yıllar önce birbirimizin hayatında hiç yer almamışız gibi.

Tufan bana baktı.

Sonra başıyla selam verdi.

"Doktor."

Ben de başımı hafifçe eğdim.

"Üsteğmen."

Sesim sakindi.

Onunki de.

Ne "Nasılsın?" dedi.

Ne ben sordum.

Ne geçmişten bahsettik.

Sadece birbirimizin yanından geçtik.

Bir kaç adım attıktan sonra istemsizce arkamı dönmek istedim.

Ama dönmedim.

O da dönmedi.

Yürümeye devam ettim.

İçimde garip bi sessizlik vardı.

Ama acı yoktu.

Eskiden onunla ilgili en küçük şey bile içimi alt üst ederdi.

Şimdi ise sadece geçmişten tanıdığım bir insanı görmüş gibiydim.

Hastaneye geri döndüm.

Önlüğümü giyip koridora çıktım.

Bir hastanın odasına girdim.

İşime odaklandım.

O sırada Tufan aklıma gelmedi bile.

Bu beni şaşırttı.

Çünkü yıllar önce onun adını düşünmeden geçirdiğim bi gün bile yoktu.

Şimdi karşıma çıkmıştı.

Ve ben hayatıma devam edebilmiştim.

Akşam eve geldiğimde Ece aradı.

"Bugün Tufan'ı gördün mü?"

Bir an sustum.

"Evet."

"Nerede?"

"Hastanenin önünde."

"Konuşabildiniz mi?"

"Hayır."

"Hiç mi?"

"Selamlaştık."

Ece sessiz kaldı.

Sonra, "İyi misin?" diye sordu.

Gülümsedim.

"İyiyim."

"Gerçekten mi?"

"Ece, beş yıl geçti."

"Geçti."

"Artık eskisi gibi değil."

Bunu söylerken sesimde bi kırgınlık yoktu.

Çünkü gerçekten öyleydi.

Ben değişmiştim.

Tufan değişmişti.

Hayatlarımız değişmişti.

Ece avukat olmuştu.

Mert burada, Tufan'la aynı şehirde kendi hayatını kurmuştu.

Tufan üsteğmen olmuştu.

Ben doktordum.

Bir zamanlar aynı sınıfta oturan dört insan, yıllar sonra bambaşka hayatların içine dağılmıştı.

Ama nedense şehir bizi yine aynı yerde buluşturmuştu.

Telefonu kapattıktan sonra balkona çıktım.

Hava serindi.

Şehrin ışıkları uzaktan görünüyodu.

Bir süre sessizce onları izledim.

Tufan'ı düşündüm.

Bu kez geçmişteki Tufan'ı değil.

Bugün gördüğüm adamı.

Üsteğmeni.

Sonra kendi kendime gülümsedim.

"Demek gerçekten büyümüşüz."

Eskiden böyle bi karşılaşmanın beni günlerce düşündüreceğini sanırdım.

Ama şimdi sadece birkaç dakika aklımda kaldı.

Sonra hayat yine devam etti.

Sabah hastaneye gidicektim.

Ece işe gidicekti.

Mert kendi işine devam edicekti.

Tufan görevine dönecekti.

Ve biz dört kişi, aynı şehirde olsak bile birbirimizin hayatından habersiz yaşamaya devam edicektik.

Belki de bazı hikâyeler böyleydi.

İnsanlar birbirini çok severdi.

Sonra yollar ayrılırdı.

Yıllar geçerdi.

Bir gün aynı caddede karşılaşırlardı.

Ve artık birbirlerine yabancı bile sayılmazlardı.

Sadece...

Geçmişten kalan iki tanıdık olurlardı.

Ben o gece bunu düşündüm.

Sonra ışığı kapatıp yatağıma girdim.

Tufan'ı son kez düşündüm.

Ve yıllar önceki o kızın aksine, bu kez gözlerimi kapatırken ağlamadım.

Çünkü bazı şeyler gerçekten geride kalabiliyomuş.

Ben bunu beş yıl sonra öğrenmiştim.