1. Bölüm

ADEM'İN HİKAYESİ
(BUĞDAY BAŞAĞI)

1

Oysa nefes almaktır zaten hayatı anlamlı kılan
İnsan bir aşk çekmeli içine
Nefes darlığı çektiren dünyadan
Ey birileriyle uğraşıp boğulmaya yüz tutan insan
Çıkar başını da nefesin tadına bak
Kimseye faydası olmayan nefret okyanusundan

“308 numaralı oda, 208 miydi, yok yok 308… Meryem’i koymuşlar içine. Ben, ben bilemedim ki… hiç de anlatmadı… Hangi oda hemşire hanım? Meryem’i koymuşlar içine”.

“Koridorun sonundaki merdivenden çık, karşıdaki ilk oda,” diye cevap verdi danışma tabelasının altında oturan görevli. Kendisine bir şey danışılmasından pek memnunmuş gibi görünmüyordu. Ama işi buydu. Hastahaneye gelenlere danışmanlık yapmak.

Koridorun sonunun hangi taraf olduğunu anlamaya çalıştı önce. Başı dönüyordu galiba. Belki de koşarak geldiği için ona öyle gelmişti. Kapıdan girerken çarptığı adamdan özür dileseydi keşke. Ama acelesi olduğunu anlamıştır herhalde. Bir yandan bunları düşünüyor, bir yandan da ikişer üçer basamakları tırmanıyordu. 308 numara mı o?

Koridorun sonunu nasıl bulduğunu, merdivenleri nasıl çıktığını, odaya girerken kapıyı çalıp çalmadığını hatırlamıyordu. Öbürleri neyse de kapıyı çalsaydı keşke. Çünkü kapısı çalınacak bir odası hiç olmamıştı Adem’in.