5. Bölüm

Sanki üzerime ölü bir toprak atılmıştı. Tüm bedenim ağırlaşmış, üzerimde taşıyamayacağım kadar büyük bir yük varmış gibi hissediyordum.Üstümdeki doktorun sesiyle irkildim.— Çabuk! Kalp masajı yapın, derhal!Ardından başka bir ses yükseldi.— Hastayı kaybediyoruz!Başımı güçlükle sol tarafa çevirdiğimde onu gördüm.O adam…Koca bedeni yatağın üzerinde hareketsiz yatıyor, doktorlar ise canla başla onu hayata döndürmeye çalışıyordu. Bir doktor kalp masajı yaparken diğeri hazırlık yapıyor, hemşireler telaş içinde bir şeyler taşıyordu.Ama hiçbir şey işe yaramıyordu.Şok cihazını hazırladılar. Doktor cihazı adamın göğsüne bastırdı.Bir an…Sonra yalnızca o keskin, soğuk ses duyuldu.Dıtttt…Dönmemişti.Gözlerim istemsizce doldu.Benim yüzümden bu hale gelmişti.İçimde yükselen vicdan azabı göğsümü sıkıştırıyordu. Yeniden denediler.Yine olmadı.O acıyla ayağa kalkmaya çalıştım fakat karnımdaki ağrı buna izin vermedi. Yatağa tutunarak doğrulmaya çalışırken doktorun sesi yeniden duyuldu.— Son kez deniyoruz.Çaresizce doktora baktım.Hayır…Katil olamazdım.Bu vicdan azabıyla yaşayamazdım.Doktor şok cihazını yeniden uyguladı.Ama yine o korkunç sessizlik…Dıtttt…Doktor saate baktı. Dudakları aralanmıştı.— Ölüm saati…— NOLUR!Sesim bütün odada yankılandı.— Tekrar deneyin!Kimse hareket etmedi.— Nolur… Son bir kez daha deneyin!Sesim titriyordu. Gözyaşlarım artık durmuyordu.— Lütfen! Bir kez daha!Doktor birkaç saniye bana baktı. Halimi görünce yüzündeki kararsızlık kayboldu.Bir anda hemşireye döndü.— 360 joule yap!Hemşire şaşkınlıkla baktı.— Ama hocam…— Dediğimi yap!Hemşire hemen emrine uydu.Cihaz hazırlandı.O an gözlerimi adamdan ayıramıyordum.Doktor cihazı son kez uygulamadan önce adama baktı ve alçak bir sesle konuştu.— Sevdiğini yarı yolda bırakmamalısın…Sevdiğini yarı yolda bırakmamalısın demişti halbuki benim zaten bir sevdiğim vardı ama onun beni sevdiğine inanan saf salak biriydimSon kez bastırdı.Bir saniye…İki saniye…Sonra monitörden gelen ses değişti.Bip…Bip…Bip…Kalp atışları yeniden başlamıştı.Doktorun gözleri büyüdü.— Bu… Bir mucize resmen!Ardından gururla bana baktı.— Eğer ısrar etmeseydiniz, belki şu anda ölmüştü.Sonra hemşirelere döndü.— Hemen yoğun bakıma alın! Durumu hâlâ kritik.İçimdeki düğüm biraz olsun çözüldü.Neyse ki…Yaşıyordu.Ama bedenim artık daha fazlasını taşıyamıyordu. Yaşadığım adrenalinin ardından bütün gücüm tükenmişti.Gözlerim ağırlaştı.Son hatırladığım şey, onun yeniden atan kalbiydi.Sonra gözlerimi kapattım.Ne kadar derin uyuduğumu bilmiyordum.