2. Bölüm

15 yıl önce“Evet çocuklar, dışarı çıkabilirsiniz.”Samet Hoca’nın bu sözleriyle hepimiz mutluluk çığlıkları atarak dışarı doğru koşmaya başladık. Arkadan gelen “Koşmayın!” uyarılarını ise kimse umursamıyordu.Ben yaşıma göre olgun bir çocuk olduğum için arkadaşlarım koşarken yavaş adımlarla merdivenlerden iniyordum. Samet Hoca, diğerlerinden geride kaldığımı görünce bana bakıp,“Sen neden koşmuyorsun?” diye sordu.Umursamaz bir tavırla ona dönüp,“Koşmamamızı söylediniz öğretmenim, ondan koşmuyorum.”dedim ve bahçeye çıktım.Arkamdan gelen hafif tebessümünü hissedebiliyordum.Bahçeye çıktığımda herkesin birbiriyle dalga geçip eğlendiğini gördüm. Kimseyle çok yakınlığım olmazdı. Hatta ismim Lalin olduğu için sınıftakiler bana “Lal kız” derdi.“Lal kız hiç konuşmuyor, o yüzden adı Lalin.”demelerine alışmıştım.Aslında sessizliğe alışmıştım.Hatta seviyordum sessizliği.Yine tek başıma oturacağım banka doğru ilerledim. Sanki bana göz kırpıyordu.“Beni özledin mi, Bank Bey?”deyip üzerine oturdum.Hep böyleydim.Arkadaşlarım oyun oynarken onları izleyen taraf olurdum.Yine onları izlerken dikkatimi, benim gibi yalnız ama benden farklı olarak ağlayan bir kız çekti.Birden yanına gitmeye karar verdim.Yanına yaklaştığımı bile fark etmemişti. Sessizce yanına oturdum.Garip bir şekilde yanıma oturmamla ağlamayı kesti ve hafif sümüklü hâliyle bana baktı.Bu biraz iğrenmeme sebep olsa da yüz ifademi bozmadım.İnsanlarla iletişim konusunda pek iyi değildim ama yine de ona,“Neden ağlıyorsun?”diye sordum.Sanki ilk defa konuşan bir insan görmüş gibi gözlerini kocaman açıp bana baktı.“Senin dilin var mıydı?”Çok garip bir soruydu.Ama pek konuşmadığım için sınıf arkadaşlarımın beni “Lal kız” olarak görmesine alışmıştım.Hiç şaşırmadan dilimi çıkarıp,“Maalesef Lal kızın dili var.”dedim.Kocaman bir kahkaha attı.“Çok komik kızsın.”Biri ilk defa bana komik olduğumu söylüyordu.Etrafımdakiler sürekli “Çok sıkıcı bir kızsın.” derken onun söylediği bu söz bana ilaç gibi gelmişti.Ona gülümseyerek,“Ben Lalin.”dedim.Elini bana uzattı.“Ben de Derin.”O gün Derin, beni hep yalnız kalan bir kız olmaktan kurtardı.Bana başka bir kişilik kazandırdı.Yıllar sonra bile onun bana söylediği bir söz aklımdan çıkmamıştı.“Ne olursa olsun, gel bana anlat. Dinlerim seni.”En çok ona anlatmıştım zaten.Şimdi yine beni dinleyebilecek miydi?Hem de beni kendisinin üzmüş olduğunu bile bile…“Hanımefendi…”“Hanımefendi!”Bir garsonun sesiyle maziden çıkıp kendime geldim.Şu an gördüklerim o kadar ağırdı ki kalbimin tam ortasına bir ağrı saplanmıştı.Tam o anda ela gözlerle göz göze geldim.Aras beni fark etmişti.“Lalin…”Adımı söyleyişi bile canımı daha çok yakmıştı.Beni burada görmeyi beklemiyordu.Aras’la birlikte Derin de bana bakınca bir an sendeledi.Galiba onlara büyük bir sürpriz yapmıştım.Onların bana yaptığı sürprizi bilmeden…Zaman durmuş gibiydi.Ona olan sevgimden geriye kalan öfke ve ihanetin buruk acısı yüreğimi yakıyordu.“Senin için dünyaları yakarım.”diyen adam gerçekten dünyayı yakmıştı.Ama benim dünyamı.Derin’le göz göze geldiğimde bana nefretle baktığını gördüm.Onlara doğru yürümeye başladım.Adımlarım yavaştı.Sonra birden hızlandım.Aras’ın yanına geldiğimde hiç düşünmeden ona sert bir tokat attım.Tokadın sesi bütün salonda yankılandı.Herkes susmuştu.Yanında duran, bir zamanlar “canım kardeşim” dediğim kadına döndüm.Ona bakışlarımda artık ne sevgi vardı ne de merhamet.Sadece kırgınlık vardı.İhanet vardı.Yanına yaklaşıp,“İhanetin sıcağı yaktı belki beni, ama unutma Derin… Bana yar olmayan, benleyken başka bir kadına yan gözle bakmış bir adamdan sana ne yar olur ne de hayırlı bir eş.”Bir an sustum.“Umarım mutlu olursun. Ama bil ki ahım üzerindedir.”deyip hızla arkamı döndüm.Tam gidecekken arkamdan Derin’in sesi geldi.“Bu sefer değil Lalin. Bu sefer ahın yok bende.”Duraksadım.“Çünkü benim olana sen kondun.”Ne demek istediğini anlamadan ona döndüm.“Ne demek bu?”Derin bana sinirli bir sırıtışla baktı.“Her şeyin senin olması kolay, değil mi Lalin?”Kaşlarımı çattım.“Sevdiğim adamı elimden alan sendin.”Bir an nefesim kesildi.“Sen ondan bahsederken benim kalbimin nasıl yandığını biliyor musun?”Sesi yükseldi.“Sen, sevdiğin adamın en yakın dostunla olan ilişkisini dinlemenin ne kadar zor olduğunu biliyor muydun, Lalin?”“Yeter!”Bu kez bağıran bendim.“Daha fazla duymak istemiyorum!”Gözlerimi Aras’a çevirdim.Yüzündeki o iğrenç gülümseme de neyin nesiydi?Sanki her şey tam olarak istediği gibi olmuştu.Sanki ikimizin birbirine düşmesini izlemekten zevk alıyordu.O an içimde tek bir soru vardı.Sen neyin peşindesin, Aras Karahan?