3.bölüm

O şoku hâlâ üzerimden atamamıştım.Nefes almak bile zor geliyordu.Hiç düşünmeden kırmızı arabama bindim. Ellerim direksiyonu kavrarken aklımdan tek bir düşünce bile geçmiyordu. Sarhoş bile değildim ama sanki ne yaptığımın farkında değildim.Arabayı çalıştırdım.Gaza bastım.Sonra biraz daha…Ve biraz daha.Hızlandıkça hızlandım.Arabanın ne kadar hızlı gittiğinin farkında bile değildim. Ayağımı gazdan çekmiyor, adeta gaza kökleniyordum.Bir an…Ölmeyi diledim.O kadar canım yanıyordu ki artık hiçbir şey düşünmek istemiyordum.Ne Aras’ı…Ne Derin’i…Ne de o düğünü.Sadece her şeyin bitmesini istiyordum.Tam o sırada karşımdan hızla gelen bir araba gördüm.Her şey bir anda oldu.Bana çarpmamak için gelen araba son anda sollamaya çalıştı ve kontrolünü kaybederek yolun kenarındaki ağaca çarptı.“Hayır!”Bir anda kendime geldim.Ayağımı frene bastım ve arabayı güçlükle durdurabildim.Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.Kapıyı açıp arabadan fırladım.Topuklularla koşmak imkânsızdı. Ayakkabılarımı çıkarıp bir kenara fırlattım ve çıplak ayaklarımla kazaya uğrayan arabaya doğru koştum.“İyi misiniz?!”Cevap yoktu.Arabanın içinde yarı baygın bir adam vardı.Kapıyı açmaya çalıştım ama kapı sıkışmıştı.“Lütfen…”Etrafıma bakındım.Camı kırmam gerekiyordu.Yerden büyükçe bir taş buldum ve camı kırmaya çalıştım.İlk darbede olmadı.Bir kez daha vurdum.Sonra bir kez daha…Sonunda cam kırıldı.Elimi uzatıp içeriden kapıyı açmayı başardım.Kapı açılır açılmaz adamı gördüm.Siyah saçları alnına yapışmıştı. Hafif sakalları vardı. Alnında oluşmuş bir yara kanıyordu. Heybetli bir adamdı.Onu nasıl çıkaracağımı düşündüm.Adam hafif baygın hâlde başını kaldırmaya çalıştı.“İyi misiniz?”Cevap vermedi.“İyisiniz… Sizi şimdi kurtaracağım.”Adama yaklaştım.Tam o sırada gözlerini açtı.Ela gözleriyle göz göze geldim.Bir an…Olduğum yerde kaldım.O ela gözler bana Aras’ı hatırlatmıştı.Kalbim bir kez daha sıkıştı.Ama hemen kendime geldim.Hayır.Bu adam Aras değildi.Ve benim yüzümden bu hâle gelmişti.Onu oradan çıkarmalıydım.Kollarından tuttum ve kendime doğru çekmeye çalıştım. Daha sonra onu omzuma koydum.Bir an onu taşıyamayacağımı düşündüm.“Bu ne heybet be adam…”diye söylendim.Zar zor da olsa onu arabadan çıkarmayı başardım.Tam o sırada arabanın içinden gelen sesi duydum.Bir şeylerin ters gittiğini fark ettim.Araba patlayacaktı.“Lanet olsun!”Büyük bir refleksle adamı da beraberimde yanımızdaki uçuruma doğru attım.Sonrasında ne olduğunu anlayamadan ikimiz de yuvarlanmaya başladık.Her yer karanlıktı.Canımın her yeri yanıyordu.Ama hâlâ yaşıyordum.Bir süre sonra hareket edemeyecek hâle geldim.Yanımda yatan adama baktım.O da hareketsizdi.Gökyüzüne çevirdim gözlerimi.Yıldızlar…Hiç olmadığı kadar güzeldiler.Gözlerimi kapatmadan önce içimden geçirdim.“Bu kadar erken öleceğimi tahmin etmiyordum…”Belki de daha yaşayacak çok şeyim vardı.Ama artık bunu düşünemeyecek kadar yorgundum.Gözlerim yavaşça kapandı.Ve her yer karardı.