4 bölüm


GİZEMLİ ADAMIN AĞZINDAN
Yılmaz’ın elime verdiği fotoğrafa bakıyordum.“Patron, bu Aras İtti. Yine neyin peşindedir, bilmiyorum. Daha üç ay önce yanında başka bir kadın vardı, şimdi başka bir kızla evleniyor.”Fotoğraftaki kırmızı benekli elbiseyi giymiş, kameraya gülümseyerek bakan kıza takıldı gözlerim.Gülüşünde garip bir şey vardı.Beni etkisi altına almıştı.Fotoğrafa bakmayı bırakıp Yılmaz’a döndüm.“E, gidip öğrenelim Yılmaz’ım.”Yılmaz’a arabamı hazırlamasını söyledim.Araba hazır olduğunda Yılmaz da benimle gelmek için hareketlendi ama elimi kaldırıp onu durdurdum.“Senin gelmene gerek yok.”Arabaya binip yola çıktım.Aras Karahan ile ezeli bir düşmanlığımız vardı. Onun bana yaptığı şeyler az olmadığı gibi benim de ona yaptığım şeyler az değildi. Buna rağmen beni düğününe davet etmişti.Bunun altında ne vardı, bilmiyordum.Ama öğrenmeye niyetliydim.Yolda ilerlerken telefonum çaldı.Ekranda annemin adı yazıyordu.Nermin annem…Aramayı açtım.“Efendim, gülüm?”Bana sitemli bir ses tonuyla cevap verdi.“Ne zaman eve geliyorsun oğlum? Özlettirdin kendini.”Uzun zaman olmuştu yanına uğramayalı.“Geleceğim anacım. İşim hallolsun, geleceğim.”Kısa bir sessizlik oldu.Sonra annemin sesi yeniden duyuldu.“Baban bu aralar iyi değil, biliyorsun. Artık yaşlandı. Eskisi gibi işler de iyi değil.”Ne demek istediğini anlamıştım.“Anneciğim, o işleri sen boş ver. Gelince konuşuruz.”Cümlemi tamamlayamadan karşımdan hızla gelen arabayı gördüm.“Lanet olsun!”Direksiyonu son anda sola doğru kırdım.Yaşanacak faciayı engellemeye çalışıyordum ama her şey bir anda oldu.Aracım kontrolden çıktı ve büyük bir gürültüyle yol kenarındaki ağaca çarptı.O anda annemin telefondan yükselen çığlığını duydum.“Oğlum!!”Telefon elimden fırladı.Ardından gelen sesle ekran paramparça oldu.Hâlâ ne olduğunu idrak edemiyordum.Başım dönüyordu.Vücudumun her yeri ağrıyordu.Sonra bir kadın sesi duydum.“İyi misiniz?!”İyi miydim lan ben?Demek istedim.Ama konuşmaya hâlim bile yoktu.Gözlerimi açmaya çalıştım.Camı kırıp kapıyı açmayı başaran kadını bulanık bir şekilde görebiliyordum. Kim olduğunu hâlâ anlayamamıştım.Ama onu görsem sanki tanıyacaktım.Kadın bana doğru yaklaştı.Beni kollarının arasına almaya çalışırken göz göze geldik.Kahve gözleri…Gerçekten güzeldi.Çok derindi.Bana bakarken bir an duraksadı.Sonra tekrar kendine geldi.Beni omzuna alıp arabadan çıkarmaya çalıştı.O an, zorlanan bir ses ile“Bu ne heybet be adam…”dedi.Bu benim acıma rağmen gülmek istedim.Tam o sırada arabanın içinden gelen sesi duydu.Kadın bir anda panikledi.“Lanet olsun!”Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı.Beni de beraberinde yanındaki uçuruma doğru fırlattı.O an öleceğimi sandım.Bu kadın ya manyaktı ya da zır deli biriydi!Düşmeye başladığımızda bilincimi kaybetmemek için direnmeye çalıştım.Ama aşağı doğru yuvarlandıkça bedenimde sağlam kalan yerleri bile artık hissedemiyordum.Kafamı yana çevirdim.Kadın da ağır yaralanmış olmalıydı.Hemen bayılmıştı.Ben ise zar zor bilincimi açık tutuyordum.Bütün vücudumdaki ağrıya rağmen ayağa kalkmaya çalıştım.Kadına doğru ilerlemeye çalışırken telefonumun parçalandığını hatırladım.Ambulans çağıramazdım.Tam o sırada kadının üzerindeki paltonun içinde yanan bir ekran gördüm.İçimden şükrettim.Telefonu güçlükle elime aldım.Karanlıktan kadının yüzünü hâlâ net göremiyordum. Zaten gözlerim de doğru düzgün görmüyordu.Ekrandan 112’yi tuşladım.“Yardım… Ambulans gönderin.”Konumu tam olarak bilmiyordum.Ama bulunduğumuz yerin nasıl bir yer olduğunu tarif etmeye çalıştım.Karşımdaki görevli söylediklerimi anlayınca kısa süre içinde konumumuzu bulup geleceklerini söyledi.Telefon elimden kaydı.Artık son direncimi de kaybetmiştim.Gözlerim kapanmaya başladı.Başım yavaşça yana düştü.Ve farkında olmadan kadının omuzlarının üzerine yaslandı.Son duyduğum şey, uzaktan gelen siren sesiydi.