6. Bölüm

Sarp üçüncü setin sonunda ağırlığı yere bıraktığında salon neredeyse boşalmıştı.

Gece bire yaklaşıyordu.

Spor salonunun camlarında İstanbul'un ışıkları yansıyordu. İçeride sadece birkaç kişi kalmıştı. Koşu bandı sesi, uzaktan gelen metal müzik ve ağırlıkların zemine çarpma sesi birbirine karışıyordu.

Sarp havluyla yüzünü silip aynaya baktı. Saçlarını kestireli birkaç yıl olmuştu hâlâ alışamamıştı. Eskiden insanlar onu girdiği her yerde fark ederdi. Şimdi daha normal görünüyordu.

Bu hoşuna gidiyordu. Ya da kendine öyle söylüyordu.

Telefonu bench'in üstünde yeniden titreşti.

Levent'in maili hâlâ açıktı.

Sarp telefonu eline aldı. Tekrar okumadı. Zaten bütün gün aklından çıkmamıştı. Antrenman boyunca bile.

Set aralarında.
Su içerken.
Aynaya bakarken.

YANKI kelimesi yıllar sonra ilk kez kafasının içinde bu kadar yüksek ses çıkarıyordu. Sarp derin nefes verip soyunma odasına geçti.

Dolapların olduğu bölüm sessizdi. Banklardan birine oturup telefonu yeniden açtı. Refleks gibi Instagram'a girdi.

Sonra kendine sövdü.

— "Harikasın abi. Otuz dört yaşına geldin, stalk yapıyorsun."

YouTube'u açtı. Arama kısmına yazmadan önce birkaç saniye durdu.

Sonra yazdı:

YANKI canlı

Ekran eski konserlerle doldu.

Festival kayıtları.
Telefon videoları.
Eski röportajlar.

Sarp istemsizce gülümsedi.

Bir videoyu açtı.

Açıkhava konseri.

Bir ayar için toplanmışlardı tam o sırada
Mira koşarak sahnenin diğer tarafına gitti.
Ve grubun geri kalanı ona arkadan gülüyordu

Sarp videoyu durdurdu.

Sonra aşağı kaydı.

Yorumlar.

"Keşke tekrar birleşseler."

"Bu grup dağıldıktan sonra hiçbir şey aynı hissettirmedi."

"17 yaşımı özledim."

"Hâlâ dinliyoruz be."

Sarp yorumlara bakarken yüzündeki ifade yavaşça değişti. Çünkü yıllardır ilk kez şunu düşündü: YANKI sadece onların değildi. İnsanlar gerçekten hayatlarının bir kısmını o şarkıların içine koymuştu.

Telefonu dizinin üstüne bıraktı.

Uzun süre tavana baktı. Sonra refleks gibi WhatsApp'ı açtı.

Mira'nın adı hâlâ duruyordu. Son konuşmaları üç yıl önceydi.
Bir konser sonrası attığı kısa bir mesaj.

"İyi söyledin bugün."

Mira sadece kalp atmıştı. Sarp yazı alanını açtı.

Kapattı.

Tekrar açtı.

Bir şey yazdı.

Sildi.

Telefonu kilitleyip başını geriye yasladı.
— "Yok abi."

Kendi kendine güldü.

Sonra başka bir sohbet açtı.

Deniz.

En son birkaç ay önce konuşmuşlardı. Bir futbol maçı hakkında. O kadar.
Sarp birkaç saniye düşündü.

Sonra yazdı.

"Levent sana da mı yazdı?"

Mesaj iletildi. Cevap gelmedi. Sarp telefonu cebine attı. Ayağa kalkıp su almaya gitti. Otomatın önünde beklerken telefon titreşti.

Hemen açmadı. Nedense gerilmişti. Sonra ekranı gördü.

"Bana değil hepimize yazmış."

Sarp istemsizce gülümsedi.

Aynı Deniz.

Aynı ton.

Parmakları hızlıca ekrana gitti.

"Aras cevap verdi mi?"

Uzun süre typing çıktı.

Kayboldu.
Tekrar çıktı.
Sonra cevap geldi.

"Hayır."

Sarp birkaç saniye ekrana baktı. Bu nedense düşündüğünden daha fazla gerdi onu.

Çünkü Aras'ın sessiz kalması...
işi gerçek yapıyordu.

Sarp duvara yaslandı.

Sonra yazdı.

"Mira?"

Bu sefer cevap daha hızlı geldi.

"Bilmiyorum.
Uzun zamandır bilmiyorum."

Sarp mesajı okurken yüzündeki enerji ilk kez düştü. Çünkü grubun gerçekten koptuğu yer hep orasıydı.

Mira gidince,
diğer herkes biraz daha sessizleşmişti.

Telefonu yeniden eline aldı.

Refleks gibi Instagram'a girdi. Storylerde dolaşırken bir anda durdu.

Bir konser videosu.

Mira.

Kalabalık "ANILAR! ANILAR!" diye bağırıyordu.

Sarp istemsizce sesi açtı.

Videoda Mira gülümsüyordu . Sonra mikrofona eğildi. Kalabalık çığlık attı.

Mira birkaç saniye sustu.

Müzik yoktu.

Sadece Mira'nın sesi vardı.

"Yarın değişir sandık
Hiç değişmedik biz..."

Salon bir anda tamamen sustu. Sarp'ın yüzündeki ifade yavaşça değişti.

Çünkü Mira şarkıyı söylerken,
birkaç saniyeliğine gerçekten eski Mira gibi görünmüştü.

Sarp videoyu tekrar oynattı.

Sonra bir daha.

Sonra düşünmeden paylaş tuşuna bastı.

Aras.
Deniz.

Link gönderildi.

Altına hiçbir şey yazmadı. Yaklaşık otuz saniye boyunca cevap gelmedi.

Sonra ilk cevap geldi.

Aras.

"Nakaratı değiştirmiş."

Sarp istemsizce güldü.

Tabii ki bunu fark eden ilk kişi Aras olurdu.

Birkaç saniye sonra Deniz typing'e girdi.

Uzun süre silindi.
Tekrar yazıldı.

Sonra mesaj geldi.

"Yıllardır o şarkıyı söylemiyordu."

Bir mesaj daha geldi.

"Ve insanlar hâlâ her kelimesini biliyor."

Sarp videoya bir kez daha baktı. Kalabalık gerçekten Mira'yla birlikte söylüyordu.

Yıllar geçmişti.

Ama hiçbir şey tamamen kaybolmamıştı.

Telefon ekranındaki sessizlik birkaç saniye daha sürdü.

Sonra Aras tekrar yazdı.

"Hâlâ aynı yerde nefes alıyor."

Sarp mesajı okuyunca durdu.

Çünkü bunun şarkıyla ilgili olmadığını hepsi anlamıştı.

Mira'yla ilgiliydi.

Sarp birkaç saniye düşündü.

Sonra başka bir sohbet açtı.

Levent.

Yazı alanı boştu.

Bu sefer çok düşünmedi.

"Bu çok kötü fikir.
Muhtemelen geleceğim."

Mesaj gönderildi.

Sarp telefonu kilitledi.

Ve yıllar sonra ilk kez,
gerçekten geri dönme ihtimali onu korkuttu.