4. Bölüm

Sarp

İstanbul.
Saat gece ikiyi geçmişti. Sarp otelin balkonunda oturuyordu.

Elindeki bageti parmaklarının arasında çevirirken aşağıdaki trafiği izliyordu. Şehir hâlâ ayaktaydı. Kornalar, uzaktan gelen motor sesi, bir yerlerde hâlâ açık olan barların uğultusu...

Normalde bu sesleri severdi. Sessizlikten hiçbir zaman hoşlanmamıştı zaten.
O yüzden hayatı boyunca hep hareketin içinde kalmıştı.
Turneler.
Kalabalık ekipler.
Yeni insanlar.
Kısa ilişkiler.
Sabah başka şehirler.

Bir yere uzun süre ait hissetmek zor geliyordu artık. Telefonu sehpanın üzerinde titreşti. Sarp bakmadan önce birkaç saniye bekledi.

Sonra ekranı gördü.

Levent Karaca

Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

"Vay anasını..."

Telefonu eline aldı. Maili açmadan önce istemsizce güldü. Çünkü yıllardır biri ona tam adıyla mail atmıyordu. Herkes mesaj atıyordu artık.

Kısa kısa.

Hızlı hızlı.

Levent ise hâlâ eski kafaydı.

Maili açtı.

Sarp,

Sana "ciddi konuşmamız lazım" diye başlayan bir mail atmayacağım.

Çünkü en son ciddi konuşmaya çalıştığımızda sen bira şişesiyle ritim tutup ortamı dağıtmıştın.

Ama bir şey söyleyeceğim.

YANKI'nın 15. yılı geliyor.

Ve galiba yıllardır ilk kez hepiniz aynı anda sustunuz.

Bu biraz korkutucu.

Zorlu'dan tek gecelik konser teklifi geldi.

Kabul eder misiniz bilmiyorum.

Ama yıllar önce siz dağılırken en çok sen sinirlenmiştin.

Çünkü herkes giderken hâlâ "bir şekilde düzelir" diye düşünen tek kişi sendin.

Belki hâlâ öylesindir.

— Levent

Sarp maili bitirince uzun süre ekrana baktı. Sonra başını geriye yasladı.
İstanbul gecesi yüzüne vuruyordu.

"Bir şekilde düzelir."

Komik olan şey, yıllarca gerçekten buna inanmış olmasıydı.

Grup dağıldığında bile.

Aras Berlin'e giderken.
Deniz Londra'ya taşınırken.
Mira röportajlarda artık YANKI hakkında konuşmazken bile.

Bir noktada yeniden bir araya geleceklerini düşünmüştü.Çünkü başka türlüsünü aklı almıyordu.Bazı insanlar arkadaş değilmiş gibi davranabilirdi belki.Ama aile gibi hissettiren şey tamamen bitebilir miydi?

Telefonu elinde çevirdi. Sonra istemsizce galeriye girdi.

Eski videolar.
Eski konserler.
Saçma backstage kayıtları.
Deniz'in bir röportaj öncesi uyuyakalması.
Mira'nın bir ödül töreninde topuklusunu çıkarıp yalın ayak dolaşması.
Aras'ın ses kontrolünde herkese sinirlenmesi.
Sarp videolara bakarken istemsizce gülüyordu.

Sonra bir videoda durdu.

Selin.

Video bir festival sonrası çekilmişti. Selin kameraya bakıp:

— "Sarp şu an üçüncü enerji içeceğini içiyor. Bir saat sonra ya çok eğlenecek ya da biriyle kavga edecek."

Arka plandan Sarp'ın sesi gelmişti:

— "İkisi birden olabilir."

Videodaki herkes gülmüştü.

Sarp'ın gülümsemesi yavaşça küçüldü. Çünkü yıllardır ilk kez Selin'i görünce kaçmak istememişti.

Aksine...

Bir şeyin eksikliğini hissetmişti.

Belki de sorun hiçbir zaman ilişkilerin kısa sürmesi değildi. Belki sorun, onun hiç durmamasıydı. İnsanlara gerçekten kalacak kadar yaklaşmamasıydı.

Başını balkon korkuluğuna yasladı. Sonra bir anda başka bir görüntü geldi aklına.

Son konser gecesi.
Kuliste herkes aynı anda konuşuyordu. Yorgunluk herkesin sesine işlemişti.

Deniz bir şey anlatıyordu.
Aras sinirliydi.
Mira susuyordu.

Ve Sarp o gece ilk kez şunu hissetmişti. Herkes birbirini duymaya çalışıyordu. Ama kimse gerçekten dinlemiyordu.

Son Konser Kulis (2019)