5. Bölüm

Bar çok kalabalık değildi.

Eski müzik barlarından biriydi. Ahşap masalar, loş sarı ışıklar, duvarlarda solmuş konser afişleri... İstanbul'da hâlâ bazı yerler zamanı tamamen bırakmıyordu.

Cem bardan iki bira alıp masaya döndüğünde Levent telefonuna bakıyordu.

C— "Yine mi mail?"

Levent başını kaldırmadan güldü.
L— "Artık herkes genç müzisyen keşfediyor. Eskiden insanlar grup kuruyordu."

Cem birayı önüne bıraktı.

C— "Yaşlandın."

L— "Sende yerinde saymadın."

C— "Ben hala çıtırım."

İkisi de kısa süre güldü.

Bu rahatlık yılların alışkanlığıydı. Bazı insanlar uzun süre görüşmese bile aynı yerden devam edebiliyordu. Ama YANKI söz konusu olduğunda hiçbir konuşma gerçekten rahat kalmıyordu.

Barın içinde hafif bir uğultu vardı. Arkadaki insanlar konuşuyor, biri bilardo oynuyor, eski bir şarkı düşük seste çalıyordu.

Cem birasından bir yudum aldı.

L— "Berlin'deki çocuk nasılmış?"
C— "Aras mı?"

Levent omzunu silkti.

C— "Hâlâ geceleri çalışıyormuş."
L— "Şaşırtmadı."
L— "Mira'yı gördün mü geçen hafta?"

Cem başını hafifçe salladı.

C— "Konserine gittim."
Levent gözlerini kaldırdı.
L— "Nasılmış?"
Cem birkaç saniye cevap vermedi. Sonra bardağın kenarıyla oynarken konuştu.

C— "İyi."

Sessizlik.

Levent onu tanıyordu.

"İyi" hiçbir zaman sadece iyi demek değildi.

L— "Ama?"

Cem derin nefes verdi.

C— "Çok yalnız görünüyordu."

Levent bir şey söylemedi.

Tam o sırada arkadaki müzik değişti. İlk gitar sesi geldiğinde ikisi de konuşmaya devam etti önce.

Fark etmediler. Ama birkaç saniye sonra Cem sustu. Levent yavaşça başını çevirdi.

Barın hoparlörlerinden genç bir Mira'nın sesi yayılıyordu.

"Gece yine geç oldu
Eve dönmedik biz..."

Cem istemsizce gülümsedi.

— "Of..."

Şarkı devam etti.

"Bir şey olur sandık
Çok bekledik biz..."

Levent arkasına yaslandı.

İkisi de bir anda yıllar öncesine gitmişti.

Garajın içindeki sıcak hava.
Sabaha kadar süren provalar.
Mira'nın kahveyi taşırması.
Sarp'ın durmadan konuşması.
Deniz'in sürekli plan yapması.
Aras'ın bilgisayar başında sinirlenmesi.
Şarkılar o zamanlar daha küçüktü. Hayaller daha büyüktü. Nakarat geldi.

"Yarın değişir sandık
Hiç değişmedik biz..."

Levent hafifçe güldü.

L— "Ne kadar çocuklarmış."

Cem gözlerini sahte bir ciddiyetle kıstı.

C— "Hâlâ biraz öyleler."

Levent cevap vermedi. Çünkü haklıydı. Şarkı arkada devam ederken birkaç saniye sessiz kaldılar. Sonra Levent birasını masaya bıraktı.

L— "Zorlu aradı."

Cem bakışlarını kaldırdı.

C— "Ne için?"
L— "15. yıl konseri."

Barın uğultusu devam ediyordu ama masanın üstündeki hava değişmişti.
Cem kısa bir kahkaha attı.

C— "Aras seni engeller."

Levent güldü.

L— "Mira cevap vermez."
C— "Deniz her şeyi hesaplamaya çalışır."
L— "Sarp kesin gelir."

Cem bu sefer gerçekten güldü.

C— "Kesin kaos çıkarır ama gelir."

Kısa sessizlik. Şarkının son kısmı çalıyordu.

"Bir gün yine karşılaşsak
Sanki hiç gitmemiş gibi..."

Cem'in yüzündeki gülümseme yavaşça küçüldü. Birkaç saniye sadece şarkıyı dinledi. Sonra sessizce konuştu.

C— "Biz onları çok erken bıraktık bence."

Levent kaşlarını hafifçe çattı. Cem devam etti.

C— "Dağıldılar sandık."
kısa durdu.
C— "Halbuki sadece yorulmuşlardı."

Levent cevap vermedi.
Çünkü yıllar sonra ilk kez, bu ihtimal ona da gerçek gelmişti.