2.Bölüm

Mira

Kulisteki aynaların ışığı her şeyi olduğundan daha net gösteriyordu.

Mira bunu hiç sevmiyordu.

Makyajını silmiyor, kusurları kapatıyorlardı sadece. Yorulmuş gözleri daha derin, keskin yüz hatlarını daha güçlü gösteriyorlardı.

Eskiden sahne öncesi aynaya bakmazdı.

Artık bakıyordu.

Çünkü insanlar artık sadece sesini değil, nasıl göründüğünü de satın alıyordu.

Kulisin kapısının dışından uğultular geliyordu. Salon doluydu. Prodüksiyon ekibi sürekli koridorda yürüyordu. Birileri kulaklıkla bağırıyor, biri setlist değiştiriyor, biri son saniye ışık akışını konuşuyordu.

Mira aynadaki kendisine biraz daha yaklaştı.

Otuz dört yaşındaydı.

Ve yıllar önceki o kız hâlâ yüzünün bazı yerlerinde duruyordu.

Ama eskiden yüzünde taşıdığı şey meraktı.

Şimdi kontrol vardı.

Saçının yanından düşen bir tutamı düzeltti.

Sahne kostümü siyah ve parlaktı. Güçlü görünüyordu. İnsanların "Mira Aydın" dediğinde aklına gelecek kadına benziyordu.

Ama aynanın içindeki kadın bazen kendisine hiç benzemiyordu.

Kapı iki kere tıklandı.

— "İki dakika."

Mira derin nefes verdi.

Eskiden konserlerden önce yalnız olmazdı.

Sarp bir şeylere vururdu.
Deniz son dakika setlist değiştirirdi.
Aras ise sessiz görünürdü ama herkesi aynı anda dinliyor olurdu.

Ve Mira bütün o kaosun ortasında daha az yalnız hissederdi.

Şimdi her şey kusursuzdu.

Ve korkunç derecede sessizdi.

Sahne ışıkları açıldığında salon ayağa kalktı.

Telefon flaşları karanlığın içinde küçük yıldızlar gibi parlıyordu.

Mira yürüyüp mikrofonun önünde durdu.

Kalabalığın sesi vücudunun içinden geçiyordu artık. Yıllardır buna alışmıştı. Hangi anda gülümsemesi gerektiğini, hangi cümleden sonra duracağını, insanların hangi şarkıda bağıracağını biliyordu.

Bazen bu onu korkutuyordu.

İlk üç şarkı sorunsuz geçti.

Büyük ekranlarda adı dönüyordu.

MIRA AYDIN

Binlerce insan ona eşlik ediyordu.

Ama dördüncü şarkının sonunda salonun sol tarafından bir ses yükseldi.

"ANILAR!"

Mira durdu.

Sonra başka sesler geldi.

"YANKI!"

"ANILAR!"

"BİR KERE!"

Kalabalığın yarısı aynı anda bağırmaya başladı.

Mira birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sahne ışıkları gözlerini yakıyordu.

Normalde böyle anlarda gülümser, profesyonel bir cevap verip devam ederdi.

Ama bu sefer başka bir şey oldu.

Boğazının içinde eski bir his yükseldi.

Özlem gibi.

Yorgunluk gibi.

Yarım kalmış bir cümle gibi.

Mira hafifçe gülümsedi mikrofonu yavaşça kaldırdı.

Salon sessizleşti.

Ve hiçbir müzik başlamadan, çıplak sesiyle söyledi:

"Bir ses kalır bazen...
Giden herkesten sonra..."

Salon bir anda çığlık attı.

Ama Mira devam etmedi.

Çünkü o iki satır bile yeterince can yakmıştı...

Flashback

Antalya Açıkhava.

Yaz sıcağı hâlâ sahnenin üstünde duruyordu.

"Anılar"ın nakaratından hemen önceydi.

Kalabalık aynı anda telefon ışıklarını açmıştı. Deniz sahnenin diğer tarafında bas çalarken gülümsüyordu. Sarp ritmi hızlandırıp duruyordu sırf seyirci daha çok bağırılsın diye.

Ve Aras...

Aras tam karşısındaydı.

Gitarını çalarken gözlerini ondan ayırmıyordu.

Mira nakarata girmeden önce istemsizce gülmüştü.

Çünkü Aras da gülüyordu.

Sanki dünyada sadece onlar varmış gibi.

Şarkının sonunda Aras ona yaklaşmıştı.

Alınları birbirine değmişti.

Ve Mira o an, hayatının tam içinde olduğunu hissetmişti.

——————

"Mira?"

Kulaklıktan gelen sesle gerçek geri geldi.

Salon tekrar önündeydi.

Ama kalbi hâlâ geçmişteydi.

Mira gülümsemeye çalıştı.

Profesyonel olanı.

Öğrendiği olanı.

— "Devam edelim."

Gece bittiğinde İstanbul hâlâ canlıydı.

Ama Mira'nın evi sessizdi.

Kapıyı kapatır kapatmaz topuklularını çıkardı. Çantasını mutfak masasının üstüne bıraktı.

Bir süre hiçbir ışık açmadan mutfakta durdu.

Telefonu tezgâhta titreşti.

Yeni mail.

Mira bakmadan su içmeye devam etti.

Telefon yeniden titreşti.

Ekranı çevirdiği anda nefesi hafifçe durdu.

Levent Karaca

Mira birkaç saniye sadece baktı.

YANKI'yla ilgili hiçbir şeye yıllardır dokunmuyordu.

Eski röportajlar.
Etiketler.
Videolar.
Fan editleri.

Hiçbiri.

Baş parmağı ekranın üstünde hareketsiz kaldı.

Sonra maili açtı.

Mira,

Sana bunu yazmanın en zor kısmı hangi cümleyle başlayacağımı bilmemekti.

Çünkü bazı insanlara yıllar sonra bile yanlış kelimeyle gidemezsin.

Geçen ay bir kafede "Anılar" çaldı.

Şarkı bittiğinde herkes sustu.

Çok garip bir şey fark ettim.

İnsanlar hâlâ YANKI'yı özlüyor.

Ama sanırım siz birbirinizi özlememeye çalışıyorsunuz.

Bu yıl grubun 15. yılı.

Tek gecelik Zorlu'da yapılacak bir konser teklifi var.

Baskı yapmak istemiyorum.

Belki hiçbiriniz istemeyeceksiniz.

Ama bazı şarkılar sahneden indikten sonra bile bitmiyor.

Bunu en iyi sen anlarsın diye düşündüm.

— Levent

Mira mailin son satırında kaldı.

Çünkü bunu gerçekten anlayan tek kişi oydu.

Belki de Aras'tı.

Ve yıllardır ilk defa, Mira kendine itiraf etmek zorunda kaldı:

Bazı şarkılar gerçekten bitmiyordu.

BÖLÜM SONU...

Beğenip yorum yaparsanız çok sevinirim 🤗