1. Bölüm

Aras

Berlin'de yağmur yeni durmuştu.

Karşı apartmanın camlarında biriken su, sokak lambalarının sarı ışığını dağıtıyordu. Şehir hâlâ gürültülüydü ama Aras'ın dairesinin içi uzun süredir aynı sessizliği taşıyordu.

Bilgisayar ekranında yarım kalmış bir film sahnesi duruyordu. Açık proje dosyasının altında onlarca kayıt katmanı vardı. Yaylılar. Analog synthler. Geri vokaller.

Saatlerdir hiçbirine dokunmamıştı.

Masadaki kahve soğumuştu.

Aras gözlerini ekrandan çekip arkasına yaslandı. Boynunun arkasını ovuşturdu. Üç gündür neredeyse doğru düzgün uyumamıştı ama onu yoran şey uykusuzluk değildi.

Tekrardı.

Aynı şehirler.
Aynı stüdyolar.
Aynı deadline'lar.
Aynı yalnızlık.

Telefonu masanın üzerinde kısa bir titreşimle ışıklandı.

Yeni mail.

Normalde bakmazdı. Özellikle gece gelen maillere hiç bakmazdı.

Ama gönderen kısmını görünce eli birkaç saniye havada kaldı.

Levent Karaca

Aras kaşlarını hafifçe çattı.

Levent yıllardır ona doğrudan yazmıyordu.

Hatta grup dağıldıktan sonra hiçbiri birbirine gerçekten ulaşmamıştı.

Birkaç doğum günü mesajı.
Bir iki cenaze.
"İstanbul'a gelirsen haber ver."

O kadar.

Telefonu eline aldı.

Mailin konusu ekrana düştü.

Konu: 15. Yıl

Aras birkaç saniye sadece baktı.

Açmaması gerekiyordu.

Çünkü bazı şeyler açıldığı anda yeniden başlıyordu.

Yine de açtı.

Aras,

Sana bunu yazmanın üzerinden kaç kez vazgeçtim bilmiyorum.

Ama geçen hafta bir yerde sizin eski canlı kaydınızı duydum.

İnsan bazen geçmişin gerçekten geçtiğini sanıyor.

Geçmiyormuş.

Bu yıl YANKI'nın 15. yılı.

Tek gecelik Zorlu'da yapılacak bir konser teklifi var.

Hiçbir zorunluluk yok.

Kabul etmeyebilirsin.

Ama yıllardır ilk kez bir şeyi eksik duymadan hayal edebildim.

Belki sen de bir kere düşünürsün.

— Levent

Aras maili bitirdiğinde odadaki sessizlik değişmiş gibiydi.

Sanki yıllardır kapalı duran bir kapının altından yeniden ses sızıyordu.

Telefonu masaya bıraktı ama gözlerini ekrandan çekemedi.

"Eksik."

Levent'in özellikle o kelimeyi seçmiş olması sinirini bozmuştu.

Çünkü doğruydu.

Arkasını dönüp camın önüne yürüdü.

Berlin griydi.

Bir anlığına aklına İstanbul geldi.

Son konser gecesi.

Sahne ışıkları.

Kulaklarının içini dolduran bas titreşimi.

Ve Mira'nın, şarkının son nakaratında özellikle başka tarafa bakışı.

Bir zamanlar sahnede birbirlerinden gözlerini ayırmazlardı.

Şarkının hangi kısmında birbirlerine yaklaşacaklarını, hangi anda geri çekileceklerini düşünmezlerdi bile. Doğal olurdu.

Mira bazen nakaratın ortasında gelip omzuna yaslanırdı.
Aras gitar çalarken ona dönmeden sadece varlığını hissederdi.

Bir keresinde Antalya'daki festivalde yağmur başlamıştı.

Sahne kayıyordu.
Sarp arkada kahkahalarla bateri çalmaya devam ediyordu.
Deniz sürekli teknik ekibe bir şeyler anlatıyordu.

Mira ise şarkının ortasında dönüp Aras'a bakmıştı.

Gerçekten bakmıştı.

Sadece ikisinin bildiği küçük bir koreografi vardı. Nakarat düşerken Mira dizlerinin üstüne çöker, Aras gitarı aşağı indirirdi. Kalabalık her seferinde aynı anda bağırırdı.

O gece Mira gülüyordu.

Gerçekten gülüyordu.

Aras gözlerini kapattı.

O anı hatırlamak canını sıkmıştı.

Çünkü son zamanlarda hatırladığı Mira artık o Mira değildi.

Son bir yılda sahne değişmişti.

Önce küçük şeyler kaybolmuştu.

Göz temasları.

Sahne içi şakalar.

Bir şarkının ortasında birbirlerinin cümlesini tamamlayan bakışlar.

Sonra konuşmalar azalmıştı.

Sonra birlikte yazdıkları şarkılar.

En sonunda da birbirleri.

Aras tekrar masaya döndü.

Telefon yeniden titreşti.

Bu sefer mesajdı.

Deniz.

Sadece mailin ekran görüntüsünü atmıştı.

Altında tek cümle vardı:

"Levent kafayı yemiş olabilir."

Aras istemsizce kısa bir nefes verdi. Gülmeye benzeyen bir ses çıktı ağzından.

Yıllardır ilk defa.

Parmakları cevap yazmak için ekranda bekledi.

Yazmadı.

Telefonu ters çevirip masaya bıraktı.

Ama birkaç saniye sonra yeniden eline aldı.

Bu sefer mailin altındaki eki açtı.

YANKI_15YIL_Setlist_Draft

Dosya açıldı.

Şarkı isimleri ekrana düştü.

Sessiz Harita
Aynı Sokak
Anılar
Yarım
Camdan Dünya

Aras'ın gözleri son şarkıda durdu.

Camdan Dünya.

Mira o şarkıyı bir gecede yazmıştı.

Ama kimseye göstermemişti.

Aylarca.

Aras bunu en son fark eden kişi olmuştu.

BÖLÜM SONU...

Beğenip yorum yaparsanız çok sevinirim 🤗