YANLIZLIK

İnci için saatler asır gibi geçmişti; ayaklarındaki ağır elbiseler ve zihnindeki bitmek bilmeyen strateji savaşları onu tamamen tüketmişti. Artık tek istediği bu gürültülü saraydan uzaklaşıp sessiz odasına, o tanıdık yalnızlığına dönmekti. Gözleri salonun neşeli kalabalığında gezerken, kız kardeşi Işıl’ın beş kişilik bir grubun merkezinde, kahkahalar atarak konuştuğunu fark etti. Grupta iki kız ve üç erkek vardı; hepsi de krallığın en soylu ve dikkat çekici gençleriydi.
İnci, kenara çekilip bu grubu kitapta okuduğu sahnelerle eşleştirmeye çalıştı. Işıl’ın hemen sağında duran, keskin bakışlı ve mağrur çocuk kesinlikle Karan’dı; kitabın en stratejik zihinlerinden biri olarak biliniyordu. Diğer tarafta, daha yapılı ve her an kılıcına davranacakmış gibi duran ise Kurt’tu. Grubun en sessiz ama bakışlarıyla her şeyi tartan üçüncü erkek üyesi ise Sencer olmalıydı. Işıl, bu devasa hikayenin başkarakteri olarak etrafına ışık saçıyor, herkesin hayranlığını üzerinde topluyordu.
Işıl’ın kendisini bir kez bile fark etmemesi, hatta varlığını tamamen unutmuş gibi görünmesi İnci’yi derin bir düşünce denizine sürükledi. Kitabı okurken Işıl’ın başarılarına sevinir, onun yaşadığı zorluklara üzülürdü. Ama şimdi, o parıltılı dünyanın dışındaki "yan karakter" olmanın ne demek olduğunu iliklerine kadar hissediyordu. Başkarakterin ışığı o kadar güçlüydü ki, hemen yanındaki Gökçe’nin çektiği acılar, hissettiği yalnızlık ya da verdiği hayatta kalma mücadelesi kimsenin umurunda değildi. "Demek böyle hissettiriyor," diye düşündü İnci. "Dünya senin etrafında dönmediğinde, sadece bir dekor gibi durduğunda aslında ne kadar canın yanıyormuş."
Bu farkındalık onda bir hüzne değil, ani bir kararlılığa dönüştü. Artık gölgelerin arasında sessizce eve gitmeyi bekleyen o çaresiz kız olmayacaktı. Madem bu hikaye başkarakterlerin hikayesiydi, o zaman yan karakterin de söyleyecek bir çift sözü olmalıydı
Işıl’ın o kahkahalarla çınlayan masasına doğru yürürken, her adımımda kalbimin ritminin değiştiğini hissediyordum. Salonun geri kalanı benim için bir uğultudan ibaretti; tüm odağım, o parıltılı çemberin tam ortasında bir güneş gibi ışık saçan kız kardeşimdeydi. Masaya yaklaştıkça, orada oturanların kim olduğunu bir bir zihnimde netleştirdim.
Işıl’ın sağında, o her zamanki mağrur ve stratejik duruşuyla Karan oturuyordu. Solunda ise daha sert, her an bir savaşa hazır gibi duran Kurt vardı. Grubun en sessiz ama en gizemli üyesi Sencer ise köşeden her şeyi izliyordu. Ve tabii ki, Işıl’ın en yakınındaki o iki kız; Melis ve Hale... Onlar bu hikayenin vazgeçilmezleriydi. Hepsi bir bütünün parçası gibi o kadar uyumlu, o kadar mükemmel görünüyorlardı ki, benim o çembere dahil olmam bir tablonun üzerine mürekkep sıçratmak gibi kalacaktı.
Masaya vardığımda ve o boş sandalyeyi gürültüyle çektiğimde, masadaki o kusursuz senfoni aniden kesildi. Karan’ın keskin bakışları üzerime dikildiğinde, Kurt’un rahatsızlıkla yerinde kıpırdandığını gördüm. Işıl, bana o her zamanki "merhamet dolu" ve biraz da küçümseyici gülümsemesiyle baktı. O an, göğsümün tam ortasında yan karakter olmanın o soğuk ve keskin sancısını hissettim.
Bu duygu, fiziksel bir acıdan çok daha ağırdı; orada olsan da aslında yoksundur. Sen sadece başkarakterin ne kadar "iyi" ya da ne kadar "sabırlı" olduğunu kanıtlamak için oraya fırlatılmış bir gölgesindir. Işıl’ın parlaması için senin kararmış olman gerekir. Karan’ın bana bakarken gözlerinde gördüğüm o "yine ne sorun çıkaracak" ifadesi, aslında benim bu dünyadaki tek kimliğimdi: Sorun çıkaran, istenmeyen, fazlalık olan benmiydim masaya yaklaşınça Işıl, nazik bir sesle, "Gökçe? Bir şey mi isteyeceksin ablacığım?" dediğinde, sesindeki o gizli mesafe ruhumu tırmaladı. Masadaki diğerleri, sanki bir dilenciye bakıyormuş gibi bekliyorlardı. O an, bu dünyanın ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Kitabı okurken Işıl’ın başarılarına sevinirdim ama şimdi o pırıltının ardındaki karanlığı görüyordum.
Birden tuhaf bir fikir kafamı kurcalamaya başladı. Acaba bu yüzden mi devamı gelmedi? diye düşündüm. Bu yüzden mi bu hikaye bir noktada tıkandı ve ben buraya savruldum? Yan karakterlerin bu sessiz çığlıkları, bu haksız yalnızlıkları hikayenin ruhunu mu kuruttu?
Işıl’ın ve arkadaşlarının o birbirini onaylayan, birbirini yücelten dünyasına bakarken, kendi içimdeki o devasa kimsesizliği kabullendim. Bir yan karakter, başkarakterin mutluluğu için kurban edilen kişidir. Ama o an, masadaki o sessizliği bozarak dik bir duruş sergiledim. Gözlerimi Karan’ın, Kurt’un ve en sonunda Işıl’ın üzerinde gezdirdim.
"İstemek mi?" dedim, sesimdeki o titremeyi bastırıp tamamen yabancı ve vakur bir tınıyla. "Hayır Işıl, hiçbir şey istemiyorum. Sadece bu masadaki o kör edici ışığın altında kimlerin gölgede kaldığını görmeye geldim. Ve görüyorum ki, gölgeler sandığınızdan çok daha kalabalık."
dediğimde masadaki o sahte neşe saniyeler içinde dondu. Işıl’ın o her zaman parlayan, "kusursuz" gözlerinde ilk kez bir korku pırıltısı, bir tereddüt yakaladım. Karan ve Kurt birbirlerine bakarken, ben masaya doğru bir adım daha yaklaşıp ellerimi masanın kenarına yasladım. Artık bu hikayenin figüranı değil, bizzat anlatıcısıydım.
"Ablacığım, yine mi o karanlık düşüncelerin?" dedi Işıl, sesi titrese de hala o mağdur rolünü bırakmamaya çalışıyordu. "Buradaki herkes senin iyiliğini isterken, senin bu saldırganlığın neden?"
Kurt, alaycı bir kahkaha atarak araya girdi. "Neden olacak? Yine peşinden koşup yüzünü bile alamadığı o adamın acısını bizden çıkarıyor. Sevilmemenin hırsını başkalarından almak ne kolay, değil mi Gökçe?"
İçimdeki o sızı, bu sefer bir kor gibi parladı. Hayır, bu sefer susmayacaktım. Işıl’ın o masumiyet maskesinin altına gizlediği zehri herkesin görmesini sağlayacaktım.
"Sevilmemek mi Kurt?" dedim, sesim masadaki gürültüyü bıçak gibi kesti. "Yoksa sevilecek her yolun, tam da önünde duran bu 'ışık saçan' kız tarafından sinsice kapatılması mı? Sen daha iyi bilirsin Işıl... Sevdiğim o adamın gözünde beni nasıl bir canavara, nasıl bir akıl hastasına dönüştürdüğünü en iyi sen bilirsin."
Işıl’ın dudakları büzüldü, gözleri doldu. Tam o her zamanki ağlama numarasını yapacakken devam ettim:
"Ağlama Işıl, bu sefer o gözyaşları gerçeği örtmeye yetmez. Tam mutlu olacağım, hayallerimi kurduğum o adamla bir gelecek inşa edeceğim zaman, arkamdan fısıldadığın o yalanları, beni ona nasıl rezil ettiğini unuttun mu? Sırf ben mutlu olmayayım, sırf her şeyin en iyisi senin olsun diye o adamın kalbini bana karşı zehirledin. Kendi mutluluğunu, benim hayatımı ve en büyük aşkımı mahvetmek üzerine kurdun."
Masadaki sessizlik artık bir mezarlık kadar derindi. Karan’ın şüphe dolu bakışları Işıl’ın üzerine çivilenmişti. Işıl, ilk kez bir savunma yapamadı; sadece elleriyle masanın altındaki elbisesini sıktığını görebiliyordum.
"Şimdi söyle bakalım Kurt," dedim, bakışlarımı ona çevirerek. "Hayatı mahvolmuş bir kadının öfkesi mi daha korkunçtur, yoksa bir kadının hayatını mahvedip hiçbir şey olmamış gibi gülümsediği o sahte ışık mı?"
Cevap beklemiyordum. Arkamı döndüm ve salonun o boğucu ihtişamından çıkışa doğru yürümeye başladım. Ayaklarım sızlıyordu, kalbim yorgundu ama ilk kez gölgelerin içinden başım dik çıkıyordum. Arkamda bıraktığım o masa, artık Işıl’ın parıltısıyla değil, benim gerçeğimin karanlığıyla sarsılıyordu.