3. Bölüm: Yeni Bir Arkadaş

Bir süredir yürüyorduk ki ona nereye gittiğiyle alakalı hiç soru sormadığım aklıma geldi. “Nereye yolculuk yapıyorsun Zora?” Yüzünü bana çevirdi, bakışlarında bir gariplik vardı, bu soruyu sormamış olmamı mı tercih ederdi? Bir anda bunu sorduğuma pişman oldum çünkü ona nereye gittiğimi söyleyemezdim. Mecburen yalan söyleyecektim. Tekrar.

“Önce sen söyle.” dedi. İşte bu çok kötü olmuştu.

“Solara’ya gidiyorum, orada bir yakınımın yanında kalacağım.” dedim. Yalan söylemekten gerçekten nefret ediyordum.

“Ben de Val Büyücülük Okulu’na gidiyorum, ikinci sınıfa başlayacağım.” Zora büyücü müydü? Şaşkınlıktan donakalmıştım. Hayatımda ilk defa bir büyücüyle karşı karşıyaydım. Yani, cadıyı saymazsak.

“Demek bir büyücüsün.” dedim fazla şaşırmamış gibi görünmeye çalışarak. Büyücülerin parlak ciltleri, sivri kulakları, olağan dışı kıyafetleri falan olmaz mıydı? Hiçbir fikrim yoktu. Çok utanç verici olacağı için bunu sormamaya karar verdim.

“Ah, evet, peki sen?” Bu soruya nasıl cevap vermeliydim? Büyücü olduğumu söylersem muhtemelen okula gidip gitmediğimi soracaktı, bu yüzden gerçeği söylemenin daha mantıklı olacağına karar verdim. “Hayır, değilim.”

“Vay be, senin için bir büyücüyle tanışmak ilginç olmalı.”

Sonra aklıma bir soru geldi. “Ayıyı büyüyle mi kaçırdın?” Başını salladı. “Kısmen evet.”

Bir anda aslında yanımda bir büyücüyle dolaşmanın çok tehlikeli olabileceği aklıma geldi. Zora endişemi hissetmiş olacak ki, “Lütfen sana zarar vereceğimden endişelenme. Büyünün doğasında kötülük yoktur. O yüzden kafama estiğinde istediğim büyüyü yapabilme gücüm yok. Zaten her büyücünün yeteneği farklı olduğu için o alanın dışına pek fazla çıkamazlar.” Durgunlaştı. “Yine de herkesin bunu iyiye kullandığı söylenemez ama o kişilerin hayatları boyunca bir daha tam olarak mutluluğu veya diğer olumlu duyguları hissedemeyecekleri söylenir.”

Cadılar. Bilmediğim çok fazla şey vardı, yine de söylediklerinden yola çıkarak Zora’nın cadıları kastettiğini tahmin ediyordum. Gerçi cadıların tümüyle kötü oldukları da söylenemezdi belki de, bilmiyordum.

Düşüncelere dalmış bir şekilde bir süre daha yürüdük. Sonra Zora, “Böyle sadece yürüyünce canım sıkılıyor, bana biraz kendinden bahset, neler yapmaktan hoşlanırsın mesela?” diye sordu. O benim aksime uzun süre sessizliğe gömülüp düşünceleriyle baş başa kalmayı pek sevmiyordu anlaşılan, gerçi ben de bazen bunu boğucu bulabiliyordum.

“Resim yapmayı çok severim, sanat genel olarak hep ilgimi çekmiştir, buraya gelmeden önce bir dokumacıda çalışıyordum, halı dokumayı da dolayısıyla seviyorum, peki sen?”

“Hayvanlarla birlikte olmayı, doğayı gözlemlemeyi çok seviyorum, ayrıca yemek yapmak, özellikle de tatlı yapmak çok hoşuma gidiyor.” Yürümeye devam ederken yanımızdan bir tavşan geçti. Zora yakındayken hayvanların sayısı bir artmıştı sanki. Görünüşe göre onun hayvanlara olan sevgisi karşılıksız değildi.

“Okulu seviyor musun?” diye sordum.

“Tabii ki, okul olmasa güçlerimde bu kadar ustalaşamazdım.” dedi. Nasıl bir yer olduğunu ben de çok merak ediyordum ve yakında görebilmeyi umuyordum.

Bir nehrin kenarına ulaştığımızda mataralarımızı doldurduk. Zora, kıyafetlerini yıkaması gerektiğini söyledi, ben de ilerideki bir çalının oraya giderek onu bekledim. Sonra kendi kendime, “Ne yapıyorum ben?” diye düşündüm. Sadece hayatımda hiç görmediğim bir yere gitmekle kalmıyor, aynı zamanda yanımda neredeyse yabancı sayılabilecek biriyle bunu yapıyordum. Daha sonra bundan dolayı pişman olmayacağımı ummaktan başka elimden hiçbir şey gelmedi.

🐇