GERİYE KALAN 100 YIL......

BÖLÜM 31. GERİYE KALAN 100 YIL
Polis ile orman evine giden Adrian ve Genma dursein yanına gitmiş, kucakladığı gibi Adrian durseki dışarı çıkmışlar. Dursek ağlıyormuş; Genma durseği sakinleştirmeye çalışıyormuş, ancak çığlıkları ormanın derinliklerinde yankılanıyormuş. Polis hemen olay yeri incelemeye haber vermiş, olay yeri inceleme ekipleri içeri girmiş ve evin kapısının önüne “girilmez” bantlarını çekmişler. Genma kucağında ki durseği sakinleştirmiş ve ne olduğunu sormuş.
Genma “Noldu burada Dursek?”
Dursek “Lütfen, gidelim buradan!”
Demiş ve Genma, Dursek ile geldikleri araç ile dağ orman evlerinden arabaya binip beklemeye koyulmuş. Adrian da evin içine girmiş.
Adrian “Ne olmuş burada memur bey?”
Polis “Efendim burada büyük ihtimalle bir zehirlenme vakası var. Yedikleri yemekten zehirlenmişler. İsterseniz siz de gidin, biz sonuçları size iletiriz efendim.”
Adrian “Tamam.”
Demiş ve arkasını dönüp evin dışına çıkarak arabaya binmiş, ardından orman evlerinden uzaklaşmışlar, kendi evlerine doğru yola koyulmuşlar.
Genma “Hahahahaha, sonunda istediğimiz oldu kocacım!”
Adrian“Evet, ve bugünkü en güzel olay bu.”
Genma “Değil mi ama?”
Dursek “Ne oluyor? Neden böyle korkunç konuşuyorsunuz?”
Genma“Kes sesini sümüklü böcek!”
Adrian “Ağla pislik seni!”
Genma “Ağlasa da artık bir dönüşü yok, değil mi kocacım?”
Adrian “Evet, evet.”
Dursek “Ben ne yaptım da bana böyle davranıyorsunuz?”
Genma“Ne mi yaptın? Senin yüzünden Mary öldü. Daha ne yapacaksın?”
Adrian “Sen lanetlisin. Bak, büyük babam ve annende öldü, hepsi senin suçun.”
Dursek (ağlamaklı ses): “Ben bir şey yapmadım, kalktığımda öyle buldum, benim suçum yok!”
Genma“Benim suçum yok mu? Eğer sen doğmasaydın, kızım hayatta olacaktı. Senin de ölmen lazım küçük domuz!”
Dursek (ağlamaklı ses): “Ben ölmek istemiyorum, ben bir şey yapmadım!”
Adrian “Bir sus lan, araba kullanamıyorum. Bizi de mi öldüreceksin?”
Genma “Hayatım, arabanın torpidosunda bant var. Şunu böcek gibi sarayım mı?”
Adrian “Sar.”
Demiş ve Adrian aracı sağa çekmiş. Genma, bandı almış, arka koltuğa geçmiş ve Dursek'i sarmış, ağzını sıkıca bantlamış ve arka koltuğa yatırmış. Araçtan inmiş, ön koltuğa geçmiş ve yola devam etmişler. Evlerine varmak üzereymişler. Evlerine varmışlar ve araçtan inmek için hazırlanmışlar. Adrian, araçtan inmiş ve Dursek'i omzuna almış ve evlerine doğru yürümüşler. İçeri gitmişler; Dursek'in gözünden yaş akıyormuş, bu kadar da beklemiyormuş. İçeri girmişler, Adrian omzundan Dursek'i havaya kaldırıp koltuğun üstüne atmış sert bir şekilde, ve Adrian ile Genma mutfağa gitmişler. Orada konuşmaya devam etmişler ve plan kurmaya başlamışlar.
Adrian“O iki bunaktan kurtulduk be, sonunda!”
Genma“Şimdi ne yapacağız? En büyük engel kalktı önümüzden.”
Adrian “Ne mi yapacağız? Dursek'e bir kaza süsü vermemiz ya da bir şekilde öldürmemiz lazım ya da bir imza attırıp üzerindeki parayı kendi rızasıyla almamız lazım ama nasıl?”
Genma“Ben 1200 yıl daha bekleyemem, ancak o zaman attığı imza geçerli oluyor. Bence delirtelim ya da okula gönderelim.”
Adrian “100 yıl diyorsun yani?”
Genma “Aynen. Bence müdür ile anlaşabilirsin; senin samimi olduğun bir arkadaşın.”
Adrian “Evet, ya bunu okula gönderelim. Müdüre söyledim mi, o direkt Kahraman Okulu'na yazar, beni kırmaz, iyi fikir.”
Genma“Evet, kırmaz seni. Onu Kahraman Okulu'na yazdığımız gibi orada ölür gider.”
Adrian “Evet.”
Genma “Bu sayede Dursek ölür ve biz de hastaneden kazandıkları milyonları cukkalamış oluruz.”
Adrian “Evet ya, enayi! Büyükbabası tüm parayı bu veledin üzerine yatırmış. Ne geri zekalı bir herif!”
Dursek “Aaaaaaaahhhhh! Beni bırakın, sizden korkuyorum, bırakın beni!”
Adrian “N'oluyor lan? Bu nasıl bağırdı?”
Demiş ve mutfaktan Dursek'in olduğu yere gitmişler hemen panik içinde.
Genma “Kızım, bizi çok korkuttun. Neden açtın bu veledin ağzını?”
Amelia “Anne, bunun burada ne işi var diye soracaktım, direkt bağırdı.”
Genma “Bantla, çabuk! Sesini duyunca cinlerin tepeme çıkıyor.”
Dursek“Beni bırakın, yalvarırım! Lütfen!”
Amelia “Sus be! Seni mi dinleyeceğiz?”
Demiş ve hemen ağzını tekrar bantlamış.
Amelia “Eeee baba, şimdi ne yapacağız?”
Adrian“Tabii ki bodruma kapatacağız. Gün yüzü göremeyecek. Orada arada aç bırakırız, arada döveriz; canımız ne istiyorsa onu yaparız.”
Genma“Evet, ben zincirleri ve kilitleri ayarlayayım o zaman, kocacım.”
Demiş ve Adrian, Dursek'i sırtladığı gibi bodruma inmiş. Arkasından Amelia da inmiş, annesi de zincirleri ve kilitleri getirmiş. Ardından Dursek'i zincirlemişler, yere de küçük bir sünger atmışlar. Yanınada küçük bir kap koymuşlar, köpek mama kabı ve bir de küçük bir leğen koymuşlar, içine sıçıp işesin diye. Ardından Bodrum'un lambasını kapatıp çıkmışlar.
Amelia“Baba, orada delirip gidecek. İyi oldu ona, ablam onun yüzünden öldü.”
Adrian“Evet, kızım. Kesinlikle ablanın ruhu huzura erecek.”
Demiş ve planları 100 yıl boyunca Dursek'i delirtip kafayı yemesini sağlamak, ardından okula göndermek ve ölmesi için müdürü ikna etmek ve üzerindeki milyonları cukkalamak üzere planlarına devam etmişler. Öyle böyle 100 yıl geçmiş, Dursek kafayı sıyırmış, garip garip hareketler yapmaya başlamış. O bodrumdan 100 yıl boyunca hiç çıkarılmamış, sadece köpek lapası verilmiş, dövülmüş, her gün hakaretlere uğramış, aç bırakılmış. Artık normal bir insan değilmiş. O küçük yaşta binlerce kez dayak yemiş, defalarca günlerce aç ve susuz bırakılmış; bazen açlıktan bokunu ve sidiklerini içip yemiş, psikolojisi yerle bir olmuş.
BÖLÜM SONU
Okuyucu “Ya harbi, ne pislik birisin küçük çocuğa yaptıklarına bak. Yazar, senden midem bulanmaya başladı!”
Yazar“Kanka ama...”
Okuyucu“Ne ama? Senin psikolojin bozuk, bence git bir doktora gözük. Hep kötü sonlu, bu ne oğlum? İçimiz baydı, artık mutlu çocuk yok mu?”
Yazar“Tamam, doktora gideceğim senin için.”
Okuyucu“Git git, hatta şimdi git bir psikiyatri uzmanına görün! İçinde gram iyilik kalmamış, yazık sana.”
Yazar"tamam"
DEVAM EDECEK PSİKİYATRİDEN SONRA...... :)
Yazar: “Tamam.” DEVAM EDECEK PSİKİYATRİDEN SONRA :)