DURSEK 700 YIL ÖNCE.

BÖLÜM 30.DURSEK 700 YIL ÖNCE
Dursek doğmadan 700 yıl önce, ailesi 2000 yıldır bir çocuk hasretiyle yanıyordu. Aile, Dursek ana rahmine düşmeden önce oldukça mutsuzdu; anne ve babası, yıllar süren evlat hasretinin sıkıntıları içinde kavruluyordu. Nihayet, 2000 yılın ardından annesi Mary hamile kalmıştı ve ailenin mutluluğu kelimelere sığmıyordu. Mary, doğum yapmak için hastaneye kaldırıldığında baba Charles, acil doğum ameliyatının koridorunda heyecanla bekliyordu. Bir doktor, Mary'nin doğumhanesinden koridora yaklaşarak boynu bükük ve üzgün bir ifadeyle konuşmaya başladı.

Doktor "Beyefendi, size iyi bir haber vermek isterdim fakat yaşadığımız dünya buna müsaade etmiyor. Lafı uzatıp sizi daha çok üzmek istemiyorum."

Charles"Ne oldu, bebeğe bir şey mi oldu doktor?"

Doktor "Hayır, bebek sağlıklı ama anne doğum sırasında çok zorlandığı için kan kaybından onu kurtaramadık. Başınız sağ olsun efendim."

Charles bir an duraksadı; gözleri kararmaya başladı ve birden yere yığıldı, titremeye başladı. Düşerken başını sert bir şekilde yere çarptı, kafası kanamaya başladı ve yerde öylece titremeye devam etti. Doktorlar, ilk müdahaleyi yapmaya hazırlandı ve diğer doktorları çağırdı. Hemen adamın kafasından akan kanı durdurmayı başardılar ve onu yatağa yatırdılar, fakat titremenin asıl sebebi kalp krizi geçirmesiydi. Yatmaya boşuna yatırmışlardı; adam çoktan ölmüştü. Doktorlar bunu çok geç fark ettiler ve Charles ile Mary'i morga kaldırdılar. Aynı zamanda, ziynet eşyalarını da dolaba koymak üzereyken Charles'ın telefonu çaldı. Arayan, Charles'ın babası Arthur'du ve doktor telefonu açtı.

Arthur"Oğlum, o kadar aradım.
Neden açmadın?
Ne oldu?"

Doktor "Efendim, ben oğlunuz değilim, ben doktorum."

Arthur"Oğlum nerede?
Onu bana ver!"

Doktor "Oğlunuz maalesef vefat etti, başınız sağ olsun."

Arthur "Ne diyorsunuz? Yıl 99326, Asit İmparatorluğu bu çağda bu kadar geri mi kalmış?
Şaka yapıyorsunuz, değil mi?"

Doktor "Neden şaka yapalım?
Biz doktoruz."

Arthur "Uzaktan eğitimle mi ? doktor oldunuz?
Ne anlatıyorsunuz bana?"

Doktor"Beyefendi, düzgün konuşun lütfen.
Ben insan gibi konuşuyorum."

Arthur "Bu mu insan gibi konuşmak?"

Doktor "Beyefendi, ağzınızı bozmayın. Tamam, üzgünsünüz, anlıyorum."

Arthur"Ne anlıyorsunuz?
İnsan alıştıra alıştıra söyler.
Hem oğlum, ne alaka, lan oğlum mu doğum yaptı?"

Doktor "Hayır, efendim."

Arthur"Eee, o zaman ne oldu?
Oğluma ne oldu? Gelinim ve yeğenim nerede?"

Diktor "Gelininde vefat etti, hayatta kalan tek kişi yeğeninizdir."

Arthur"Sizi okutan mektebin damarını sikiyim...., hastaneye geliyorum.
Sizden ve hastaneden şikayetçi olacağım."

Arthur telefonu kapattı. Ardından eşi Elina ile hastaneye gittiler. Hastane koridorunda birbirleriyle konuşmaya başladılar.

Elina"Arthur, evden beri ağzından küfürden başka bir şey çıkmadı.
Bu öfke ve şiddet neden?"

Arthur"Kafayı yiyeceğim, inşallah duyduklarım şakadır."

Elina "Ne duydun?
Söyle de biz de bilelim; apar topar bizi buraya getirdin, ne oluyor?"

Arthur "Şu an konuşamam, doktoru bulmam lazım."

Doktorun odasını bulmak için koridorda koşmaya başladı. Nihayet doktorun odasına ulaştı ve içeri dalarak doktorun yanına gitti.

Arthur"Amına koyduuuğumunnn doktoru!"

Doktorun yakasına yapıştı.

Doktor "Küfür etmeyin lütfen, yakamı bırakın."

Arthur "Lan şakanızı sikerim...., nerde oğlum?!"

Doktor "Sakin olun, morga gidelim. Orada oğlunuz."

Arthur "Lan, halamı şaka sikerim bak...., üç gün sulu sıçarsın."

Doktor "Yeter! Hep altan aldım!"

Sonrasında Arthur'un yakasından tutarak onu kendine doğru çekti ve kafa attı. Arthur yere düştü ve burnu kanamaya başladı. Bağırmalar yüzünden odaya birkaç kişi, doktor ve hemşire girdi.

Elina"Neeeee, oğlum öldü mü? Oğlummmm!"

Ağlamaya başladı elina hemen kendini toparlayıp konuşmaya devam etti.

Elina "Arthur, sakin ol.
Yeğenimizi alıp gidelim buradan, lütfen."

Arthur ayağa kalktı ve konuşmaya başladı.

Arthur"Seninle işim bitmedi doktor. Bunun bedelini çok ağır ödeyeceksin."

Doktor "Defolun buradan, bizim bir suçumuz yok.
Her şey o bebeğin suçu, ters doğuyordu.
Bebeği kurtaracağız diye her şey böyle oldu."

Arthur "Ne anlatıyorsun, şimdi bebeğimi suçluyorsun, kansız!"

Odadan ayrıldılar, bebeği alıp hastaneden çıktılar. Yıllar hatta yüz yılar geçti odadan çıktıktan sonra

600 YIL SONRA..........
DurseK, 600 yaşına kadar el bebek gül bebek yetiştirildi. Arthur ve Elina, onun tüm ihtiyaçlarını sürekli karşılayarak sevgiyle büyüttü. Arthur, yiğenine Dursek ismini vermişti; çünkü oğlunu ve gelinini çok seviyordu. Bir gün Arthur, Elina ve Dursek orman dağ evlerinde tatile gittiler. İki üç gün kalıp evlerine döneceklerdi. Arthur ve Dursek ormanda mantar toplamaya başladılar.

Arthur"DurseK, oğlum bu ormanda çok lezzetli mantarlar var.
Elina çok güzel mantar sote yapar; yersen parmaklarını bile yersin, anlamazsın."

Dursek"Annem çok lezzetli yemekler yapıyor, baba.
Parmaklarımı yersem şaşırmam zaten."

Arthur"Evet oğlum, bak şurada da var; topla onları da, bunlar da çok lezzetli bir mantar."

Dursek"Tamam."

Mantarları topladı. Hava kararmadan dağ orman evlerine döndüler. Elina kapıda onları karşıladı ve ellerindeki mantar dolu torbayı aldı içeri girdiler. Dursek ormanda dolaşmaktan, çok yorulmuş ve yatmak için konuştu.

Dursek "Baba, ben çok yoruldum. Ben yatmak istiyorum."

Arthur"Tamam, bugün çok dolandık. Git dinlen, Sana mantar sote ayırırız."

Elina"Aynen tatlım, git yat.
Yorgun gözüküyorsun.
Ben seni yarın kaldırırım. İyi geceler."

Dursek"İyi geceler."

Odasına gitti, güzel bir uykuya daldı. Saat on gibi uyanınca karnı acıktı ve mutfağa gitti. Dolabı açtığında soğuk bir meyve suyu ve kurabiye gördü; yemeye başladı ve kendi kendine konuştu.

Dursek "Bu kurabiyeler de çok güzelmiş.
Annem de her şeyi çok lezzetli yapıyor, doyamıyorum."

Yemeğe devam etti. Salona doğru yürümeye başladığında, anne ve babası yani dedesi ve babaannesi, salondaki masanın üstüne kafalarını koymuşlar ve öylece duruyorlardı.

Dursek "Anne!"

Seslendi, ayağına dokundu ama ses gelmedi. Bu sefer babasına seslendi, ondan da ses gelmedi. Dursek panik yapmaya başladı ve ağlamaya devam etti; durmadan babasını dürtüklemeye çalıştı ama neden ses gelmediğini anlayamadı. Bir sandalye alarak masanın üstüne çıkmaya çalıştı. Yemek masasına çıkınca babasının başını kaldırdı ve karşılaştığı manzara karşısında şok oldu. Babasının başını kaldırdığında, yüzünden kan damlamaya başladı; gözünden, ağzından ve burnundan kan akıyordu. Kanı görünce ağlaması biraz daha şiddetlendi ve masadan inmek için hareket ettiğinde birden masadan düştü ve bayıldı. Bir iki saat sonra tekrar uyanınca, gördüklerinin bir rüya mı yoksa gerçek mi olduğunu anlamaya çalıştı. Rüya olmadığını anlayınca oturduğu yere diz çöktü ve ağlamaya başladı. Zor durumda ayağa kalktı, babasının cebinden telefonunu aldı ve rehberden dedesi Adrian'ı aradı defalarca.

Adrian "Ne var, Arthur?
Yoksa kazandığın mahkemeden paramı vereceksin?"

Dursek "Dede, korkuyorum. Yanıma gelir misin?"

Adrian"Yeğenim, sen misin?
Ne oldu?"

Dursek"BüyükBabam öldü. Büyük Annem de öylece masanın üstünde yatıyorlar.
Çok korkuyorum, orman evine gel!"

Adrian"Ağlamayı kes ve erkek ol, tamam mı?
Ben ananeni alıp geliyorum."

Dursek "Tamam."

Adrian, karısı Genma’yı ve polisi arayıp ormandaki dağ evine doğru yola çıktılar.

BÖLÜM SONU

Okuyucu"Napıyon lan sen?"
Yazar "Hiç."
Okuyucu "Nasıl hiç, bune amk?"
Yazar"Yok bir şey beya."
Okuyucu"Ne yapmaya çalışıyorsun sen? Ben bir şey anlamadım."
Yazar"Kafanızı çorba yapmaya çalışıyorum. Hatalarım gözükmesin diye, hahahaha."
Okuyucu "Gülme lan, komik değil bence. Bir dünya hata var zaten."
Yazar "Bulun o zaman, hehehehehe."

DEVAM EDECEK.......
DEVAM EDECEK