GİZEMLİ CESET RUH LANETİ....

BÖLÜM 32. GİZEMLİ CESET RUH LANETİ
Tüm herkes koğuşlarda uyuyormuş ve sabah 8'e 15 dakika kala siren çalmaya başlamış. Bu siren sesi, tüm uyuyan herkesi kaldırmak ve koğuş kapısında bekleyen hocaların yanına gitmek içinmiş. Herkes uyanmış; bizimkiler de kalkmış ama Rez kalkmamış. En son nöbet Börn'e denk geldiği için, börn onu kaldırmamış ve Börn hocasının yanına gitmiş.
Börn“Hocam, Rez gelemeyecek; yatakta yatıyor, yüzü yara bere içinde. Gece boyunca zor uyudu, revire gitmesi lazım.”
Wilson hoca “N'oldu, gene Börn?”
Börn“Hocam, dursek diye bir çocukla kavga ettiler, benim yüzümden.”
Diğer hocalar, öğrencilerini alıp gitmişler tabi; gene bizim hoca yani Wilson Teniso sona kalmış.
Wilson hoca“Tamam, siz sınıfı biliyorsunuz. Siz gidin, ben gelene kadar bekleyin.”
Tüm öğrenciler“Tamam!”
Demişler ve sınıflarına gitmek için yola koyulmuşlar. Wilson da Rez'in yanına gitmiş. Rez'in yüzünü görünce çok şaşırmış. Bunu bu hale dursek nasıl getirdi diye baya düşünmüş; çünkü küçük bir çocuk nasıl bu kadar hasar verebilir ki? Baya suratını ezmiş, her yerini morartmış, burnunu kırmış, düzlemiş resmen. Wilson, kaptığı gibi Rez’i revire götürmüş ve doktora haber etmiş. Ardından sınıfına gitmek için yola koyulmuş ve sınıfına gitmiş; ilk derslerini söylemiş.
Wilson hoca “Çocuklar, ilk dersiniz iletişim. Birbiriniz ile kaynaşın, kavga etmeden.”
Tüm öğrenciler “Tamam hocam!”
Demiş hoca masasına oturmuş ve herkes birbiriyle konuşmaya başlamış. Tam o sırada öğretmenin telefonu çalmış; arayan müdürmüş.
Wilson hoca“Buyrun müdürüm.”
Müdür kaman“Acil, koğuşun önüne gelmen lazım.”
Wilson hoca “Tamam.”
Demiş ve sınıftan çıkarken:
Wilson hoca “Sakın kavga etmeyin, ben gelene kadar bekleyin.”
Tüm öğrenciler “Tamam!”
Demiş ve Wilson hoca sınıftan çıkmış, koğuşun önüne yani koğuş kapısının yanına gitmiş. Tüm hocalar oradaymış. Müdür kaman“Evet Wilson hoca da geldiğine göre olayı anlatayım. 258 numaralı dursek kimin sınıfındaydı?”
Hiçbir hocadan ses çıkmamış; hepsi birbirine bakmış şaşkın bakışlarla.
Müdür kaman“Ben başka bir yerdemiyim? Hangi sınıfta bu çocuk, anlamıyor musunuz?”
Wilson hoca“Benim sınıfımda değil ama benim sınıfımdan bir öğrenciyi hastanelik etmiş.”
Müdür kaman “Peki ne zaman oldu bu olay Wilson hocam?”
Wilson hoca “Dün akşam müdürüm.”
Müdür kaman“Alalalla, 2 gündür ölü olan bir ceset mi, bir öğrencini hastanelik etti? Çok garip Wilson hocam.”
Wilson hoca “Nasıl yani, dursek öldü mü?”
Müdür kaman“Evet. Siz sınıflara gider gitmez, arkanızdan temizlikçiler bulmuş cesedi, soyunma dolabının içinde. Ve sen de dün akşam bir öğrencimi hastanelik etti diyorsun.”
Wilson hoca “Müdürüm, bana da öğrencilerim öyle dedi. İsterseniz, Rez’in yanına gidelim; uyandıysa konuşalım.”
Müdür kaman“Tamam, gidelim bakalım. Diğer hocalar sınıflarına gidebilir.”
Demiş ve toplanan tüm hocalar sınıflarına gitmişler. Wilson hariç, müdür ve Wilson, Rez'in yanına gitmişler. Rez hala uyuyormuş; yüzü morluk içinde, burnunda da bir yara bandı varmış. Müdür tam seslenmek üzereyken doktor gelmiş.
Doktor “Müdürüm, uyandırmayın. Yüzü fena dağılmış, biraz daha dinlensin. Yarın gelin; çünkü baya kafasına sert bir cisimle vurulmuş gibi hatırlamaya bilir. Yaşadıklarını”
Müdür kaman“Tamam, yarın geliriz. Wilson, sen de sınıfına git; yarın öğrencilerini sınıfa bıraktığın gibi gel yanıma.”
Wilson hoca“Tamam.”
Demiş ve sınıfına gitmiş, müdür Kaman da oradan ayrılmış. İçinden konuşmaya başlamış odasına giderken.
Müdür kaman(iç sesi): “Lan durseği kim öldürdü? Daniyii öldürdüm yanlışlıkla. Kim öldürdüyse eline sağlık, gelsin paralar; kurtulacağım bu boktan okuldan. Oh be, sormaya da gerek yok. Dursek öldü, nasıl olsa kim hesap soracak ki? Zaten ailesi ölmesini istiyordu. Ailesine haber edeyim de paramı alayım.”
(sesli gülme)
HahahahhahahahahahA
Ve odasına girmiş ve kapısını hızlı bir şekilde kapatmış müdür.
GECE YARISI SAAT 3 CİVARI;
Bir ses “Uyan rezzzz,
HİHİHAHAHHAHA
Rezin kulağının dibinde garip bir şekilde gülerek bağırıyormuş. Ses çıkartıp duruyormuş.
Bir ses “Hadi uyansanaaaa, oyun oynayalım, hihihhihhahah! Hadi uyansanaaaa, hahhahhihi! Beni duysanaaa, hahahihihi! Hadi uyanda oyun oynayalım, hihihihhahaha! Rezzzzzz, hahhahhihi!”
Rez'in gözleri açılmaya başlamış ve birden gözlerini açmış. Yataktan ayağa dikilmiş ve bağırmış.
Rez“Benden uzak dur, Dursek!”
Dursek “Neden benimle oynamak istemiyorsun? Hihihhhaha!”
Rez“Neden mi? Şu halime bak, korkunçsun!”
Dursek “Ne, ben yapmadım! Hihhahahah!”
Rez“Ne? Dün akşam ağzıma sıçtın!”
Dursek “Hayır, ben yapmadım, ama şimdi kalbini sökeceğim! Hihihihhahah!”
Rez“Hayır, yapma!”
Demiş ve Dursek, Rez’in üzerine doğru atılmış; ellerini göğüs kafesine sokmuş.
AĞĞĞĞĞĞĞĞG
Diye bağırmış ve hiçbir şey hissetmemiş.
Hayalet Dursek“Hihihihhahah! Ben sana zarar veremem ki! Hihhahahah!”
Rez“Sen nesin?”
Hayalet Dursek “Hayaletim, görmüyor musun? Hihihihhahah! 2 gündür böyleyim ama nasıl oldum, hatırlamıyorum! Hihihihhahaha!”
Rez “Lütfen gülmeden anlat, psikolojimi bozuyorsun!”
Hayalet Dursek “Tek hatırladığım, karanlık bir silüet beni bacağından tutmuş ve sürükleyerek senin yanına getirmiş. Beni sana bağlamış ama başka bir şeyi hatırlamıyorum. Senden en fazla 13 metre uzağa gidebiliyorum; benim ruhum senin ruhuna zincirlenmiş. Sen görüyor musun zinciri? Artı, seni taşırken ben farklı bir yere gitmeye çalıştım ama zincir müsaade etmedi. Senin arkanda sürüklendim. Hihihihhahahihahahiha!” Rez“Ben kafayı yiyorum galiba! Çık kafamın içinden, lanet olası, git buradan!”
Demiş yanında bulunan su bardağını atmış, önce. Sonra yastığı atmış ama attığı tüm şeyler Dursek'in içinden geçmiş. Sonra sabaha kadar Dursek, Rezi rahatsız etmiş, uyutmamış; her yeri dağıtmış. Rez, artık baş edemiyeceğini anlayınca rez duvar kenarına geçmiş, oturmuş. Bacaklarının arasına kafasını koymuş ve öylece sabaha kadar. Beklemiş.
BÖLÜM SONU...
Okuyucu“Yok artık, Dursek öldü gene, kurtulamadı!”
Yazar“Spoiler vereyim mi ya?”
Okuyucu“hayır verme ama yokluk mu öldürdü Dursek’i, eminiz bundan değil mi?”
Yazar“Evet, Dursek’i yokluk öldürdü; onun kılığında Rezi dövdü.”
Okuyucu“Neyse, bir şey sormayayım; gerçekten de spoiler yedim. Ben beni ters köşe yaparsın sandım.”
Yazar“Arada bir vereyim dedim, hep kandırma olmasın.”
Okuyucu “Tamam, daha verme; bölümü okurken sanki olayları biliyormuşum gibi geldi. Tadı kaçtı yani.”
Yazar “Tamam, bir daha yok.”
DEVAM EDECK.....
DEVAM EDECEK