Tanıtım Bölümü

Selam kurgumda bana destek olmanızı ve bu yolda yanımda bulunmanızı istiyorum. Hazırsanız kurguya geçiş yapıyoruz

***
1-Bölümler kısa gelebilir. Önceki kurgumda da bildiğiniz gibi kısa kısa yazarıyorum ve bence böylesi daha iyi olur diye umuyorum. Bölümleri fazla uzatmayı sevmiyorum.

2-Betimleme yapmayı hem sevmiyorum hem de fazla beceremiyorum. Sade bir yazım dilim olabilir.

3-Arada sırada bazı watpadd kitapları ile ilgili alıntı bırakabilirim ancak hemen altına nereden aldığımı ve kimin kitabı olduğunu belirtirim. Unuttuğum zaman lütfen hatırlatın.

4-evet belki kitapta alıntılar olacak fakat alıntı kısımdaki yorum bölümü harici diğer yorum bölümlerinde başka watpadd kitabından bahsetmeyin. Bu benim için en önemli kuraldır.

5-Tüm bölümlere elinden geldiğinizce yorum bırakıp, oy verirseniz çok mutlu olurum.

6-İlk kısımlarda geçmiş zaman dilimi bulunabilir ancak bölümler ilerledikçe azalacaktır.

7-Eğer belirli bir kitleye ulaşabilirsem bu kurguyu kitap yapmak istiyorum.

8-Son olarak şunu söylemek istiyorum eğer kitap hoşunuza giderse arkadaşlarınıza önerirsiniz hem mutlu olurum hem de istediğim kitleye ulaşmamda yardımcı olursunuz. 🫰🏻
***
Kendimden bazı parçalar yok olmuş gibi hissediyorum. Bazen tamamıyla yok olmak, bu Dünya'dan göçüp gitmek istiyordum. Arkamda bırakacak kimsem olmadığını bilsem bunu bir saniye olsun düşünmeden yapardım. Arkamda bırakacağım kardeşimi düşünüyordum. Bu koridorda yürürken de sadece onu düşünüyordum.

Şimdiki yapacağım şeyin hepsini sırf kardeşim için yapacak ona güzel bir gelecek bahşedecektim. Belki benim kariyerim,geleceğim yok olacaktı fakat kardeşime benim yaşayamadığım her şeyi yaşatacaktım. Zaten benim geleceğimin,kariyerimin ne önemi vardı artık? Bu yaptığımdan sonra geleceğimin,kariyerimin yanması umrumda değildi.

Sessizce yürürken yüzümde sahte ve yapmacık bir gülümseme vardı. Sanki bunu yapacağım için çok mutluymuşum gibi göstermekten nefret etsem de yapmak zorundaydım. Çünkü hangi insan kendi nikahında ağlardı ki? Ben ağlamak istiyordum,hem de hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum.

Kardeşime sarılıp özür dilemek istiyordum,benden nefret etmemesi gerektiğini bağırmak istiyordum. Her şeyi onun için yaptığımı bilmesini istiyordum. Koridorda yürürken tanıdık simalar görüyordum. Hepsine gülümseyerek yürüyordum. Sanki ölümümü imzalamayacakmışım gibi davranmaya devam ettim.

Yolun sonuna geldiğimde üzerimdeki gelinlik bir kefen kadar ağırlık veriyordu. Beni bekleyen damada bakarken nefretle bakamamak beni kahretse de sanki ona bayılıyormuşum gibi gülümsedim. Üzerindeki şık takıma uymayan bir sima soğuk bir şekilde bana bakıyordu. Zülfikar Karahan.

Büyük ve zengin bir ailenin veliadıydı. Karahan ailesi Türkiye'de tanınan ve bilinen en önemli sayılı şirketlerdendi.Saygın bir aileydi. Eskiden babamla bir ortaklığı olduğunu hatırlıyordum ancak babam belirli sebeplerden dolayı ortaklığı fes ettiğini söylemişti. O dönemler aralarında ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu fakat babam ortaklığı kolay kolay fes edecek biri değildi. Altında önemli bir sebep olduğuna emindim.

Karahan ailesinin başındaki Rauf Karahan saygın ve seçili kişilerdendi. Babamla aralarında eskiden bir dostluk bulunuyordu. Daha sonrasında babamla düşman oluvermişlerdi. Bunun altındaki sebeple babamın ortaklığının fes etmesiyle bir bağlantısı olabilirdi. Belki de gerçek tamamen farklıydı. Bir süre sonra bende kafa yormayı bırakmıştım.

Karşımdaki Zülfikar Karahan eskiden babamın dostu olan adamın oğluydu ancak babamın artık düşmanı olan bir aile ile evleniyordum. Bu bizim Koral ailesinin itibarını zedeleyecekti. İtibarımız kardeşimden önemli değildi. Eminim babam şuan yaşıyor olsaydı benimle aynı fikirde olur ve bana bu konuda yardımcı olurdu.

Şuan birinin yardımına o kadar çok ihtiyacım vardı ki. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum,sadece amacım kardeşimi korumaktı. Yanımda bana soğuk ve mesafeli bir şekilde bakan adama güler yüzle bakmak ne kadar doğruydu emin değildim. Sadece gerçek gibi algılansın istiyordum. Sahte bir evlilik olduğu anlaşılırsa neden sahte olduğu sorgulanacaktı. Bunu istemiyordum.

Kolunu bana doğru uzattı ve bende onun koluna girerek nikah salonuna giriş yapmıştık. Salondan tufanlı bir alkış koptu. Öyle ki salonu yıkabilecek derecedeydi. Gerçekçi olması adına bir kaç yakınımızı çağırmıştık. Fazla kalabalık değildi. Salonda en fazla 20 kişi vardı.

Bir düğün yapmayacaktık. İlk defa evleniyordum ve bir düğünümün bile olmayacağı beni üzse de umursamadan yürüdüm. Ben de her kadın gibi bu kadar önemli bir şey için gelinliğimle bir düğün yapıp,eğlenmek isterdim. Bu benim için imkansız bir istekti. Evlenenler severek evleniyordu ancak ben bazı sebepler yüzünden evleniyordum.

Hayallerim çok uçuk bir seviyedeydi. Masaya geldiğimiz de alkışlar da susmuştu. Bir sandalyeye ben oturdum hemen yanımda ki yere de o oturmuştu. Nikah şahitlerimiz ise çalışanlarımızdan en güvendiğimiz adamı seçmiştik. Her şey usulüne uygun bir şekilde gerçekleşiyordu. Hiçbir eksiğimiz yoktu.

Nikah memuru bizi gördüğünde hafifçe tebessüm etti. Nikah memurunu seçen Zülfikar Karahan'dı. Hiçbir şeyi atlamamıştı. Masa da çiçekler bile vardı. Nikah memuru o meşhur söze giriş yapmadan önce herkese hoşgeldin demişti. Salondan gene bir alkış tufanı kopmuştu. Alkışları susturmak adına nikah memuru elini kaldırmıştı ve salondakiler dikkatle onu dinlemeye koyulmuştu.

Ezbere bilinen o sözleri söylemeye başladı. "Siz sayın Alara Koral hiçbir baskı altında kalmadan kendi hür iradenizle Rauf Karahan'ın oğlu Zülfikar Karahan'la evlenmeyi kabul ediyor musunuz?" Hiçbir baskı altında kalmadan diyordu oysaki baskı altındaydım. Bu evlilik zorunluydu. Salondakiler benim cevabımı meraklı bir şekilde ses çıkarmadan bekliyordu. Hafifçe yutkunarak boğazımı ıslatma gereksiniminde bulunmuştum.

"Evet" dedim cılız bir sesle. Kendi sesimi ben bile duyamamıştım ama salondan şiddetli alkış sesleri yükseldiğine göre hepsi beni duymuştu. Kabul etmiştim,ben kesinlikle delirmiş olmalıydım. Şuan neden kıyamet kopmuyordu ki? Nikah memuru yeniden küçük bir tebessümle bakarak Zülfikar Karahan'a dönmüştü.

Ona da aynı sözleri söylerken artık sesler benim için susmuş durumdaydı. Hiçbir şey duyamıyordum. Nefes aldığımdan bile şüpheliydim. Onun "Evet" diyen tok sesiyle Dünya'ya dönebilmiştim. Nikah memuru ona da kısaca bir tebessüm gönderdikten sonra şahitlerimize dönerek "sizde şahitlik ediyor musunuz?" diye sordu.

İkiside aynı anda "Evet" demişti. Nikah memuru gür bir sesle mikrofona bağırarak "O zaman ben de sizleri karı koca ilan ediyorum" demişti. Biz gerçekten evlenmiş miydik? Bunu kendime yapmış mıydım gerçekten? Her şey bu kadar basit olmamalıydı. Bir evetle bitmemeliydi her şey.

Güçlü durmaya çalışarak omuzlarımı dik tutmaya devam ettim. Gözyaşlarımı da gerisin geri teptim. Sanki ruhum ölmeyecekmiş gibi önümdeki kağıda imzamı atarak yanımdaki adama verdim. Oraya imzamı atarak ruhumun bir ömür boyu ölmesini sağlamıştım. Artık kendimi satılık bir mal gibi hissediyordum.

Şahitler de imza attıktan sonra nikah memuru elime kırmızı evlilik cüzdanını bana uzattı. Evet artık resmiyette Karahan ailesinin geliniydim. Ne kadar acı olsa da bu bir gerçekti. Ben artık bir Karahan geliniydim! Evlilik cüzdanındaki resimlerimize bakarken buruk bir şekilde tebessüm ettim.

Burada belki de sevdiğim adamla beraber fotoğrafım olabilirdi. Şuan ise Zülfikar ve benim resmim yan yanaydı. Resme baktıkça ağlamak istiyordum. Kendime bunu nasıl yaptığımı sormak istiyordum. Kardeşimi düşündüm. Bunu yapmak zorundaydım,onu incitse de Zülfikar Karahan'la evlenmek zorundaydım. Kardeşim her ne kadar onu
***
Aklımda karakterleri henüz tam oturabilmiş değilim ancak kurgunun taslağı kafamda ve güzel bir kurgu olacağına inancım tam. Umarım da öyle olur. Oy ve yorumlarınızı aksatmayınız lütfen🩷

Diğer bölümde görüşmek üzere canlar🩵🫶🏻
Allah'a emanet olun🫰🏻