4.Bölüm

Bazı gerçekler, dile getirildiği an her şeyi geri dönülmez biçimde değiştirirdi.

Bazen kader, birbirine düşman iki kalbi aynı hikâyenin mahkûmu yapardı.

***

İpek'in gözlerinin tam içine baktım. Beni görebilsin, içimde ne fırtınalar koptuğunu bilsin diye. Çünkü biliyordum beni en iyi o anlardı. Her derdimde hemen koşan, bana iyi gelen tek kişiydi o. Benim ne hissettiğimi gözlerimden anlardı. Üzüldüğümü, kırıldığımı, yalan söylediğim zamanı ya da doğru söylediğimi hemen anlardı.

Bazı yaşadıklarımı kardeşime bile anlatmazdım ama İpek tüm dertlerimi bilirdi. O hep bilirdi zaten. Belki de kan bağı olmadan, yürek bağı olan kardeşlik bu olmalıydı. Sonunda kaybettiğimi sesimi tekrar bulabilmiştim. "İpek bu evlilik..." dedim. Bir süre durduktan sonra hemen devam ettim. "Senin düşündüğün gibi değil." dedim.

İpek şaşkın bir şekilde bana bakarken, ciddi bir pozisyon almıştı. Önemli bir şey diyeceğimi biliyordu.

Sesini toparlayarak çok nezih bir soru sordu. "Ne!?" Nasıl olduğunu anlamaya çalışıyor gibiydi. Zülfikar'ı sevmediğimi anlamıştı. Her zamanki gibi şimdi de anlamıştı.

"Evliliğimiz yalan üzerine kurulu İpek. Ne o ne de ben onu sevmiyorum." dedim. İçimdekileri dökmenin rahatlığı vardı üzerimde. En azından biri beni anlayabilirdi artık. Birinin bana teselli sözcüklerini, yalandan da olsa geçecek demesini istiyordum. İpek ise çok saçma bir soru sordu. "O zaman görücü usulü mü evlendiniz?" Yok ebesinin nikahı!

Bu kız gerçekten aynı Zülfikar Karahan gibiydi. Sağı solu belli olmayan, ne soracağı belirsiz biriydi. "Yok artık İpek! Koskoca Karahan veliadı benimle görücü usulü mü evlenecek? Yok daha neler!?" dedim. İpek ise imalı bir şekilde baktı. Anlaşılan o ve beni kafasında çok fazla yakıştırmıştı. Ne gördüyse Zülfikar'ın beni sevdiğine emin gibiydi.

"Nasıl evlendiniz o zaman?" dedi. Tam ona cevap verecektim ki kapı çaldı.

İpek'i sorularıyla baş başa bırakarak, "gir!" dedim. Tam o sırada içeriye lacivert şık takımıyla ve ona uyumlu altın saatiyle içeriye şık bir adam girdi. Kahretsin, Zülfikar gelmişti! Tek temennim konuşmalarımızı duymamasından yanaydı. İçeri girdiğinde elinde bir belge tutuyordu.

Belge yüksek ihtimalle Karahan ve Koral holding ile alakalıydı. Buraya neden geldiğini merak ediyordum. Bir belge için buraya geleceğini düşünmüyordum. İçeri Zülfikar'ın girdiğini gören İpek önce buz kesmişti fakat bir süre sonra normal haline dönmüştü. Ben ise aynı soğuk bakışlarımı koruyarak Zülfikar'a baktım.

"Ne var Karahan?" dedim. O da elindeki belge ile biraz daha yürüyerek, boş olan deri sandalyeye oturdu. Burası benim ofisimken benden izinsiz nasıl oturabilirdi!?

"Ben sana izin verdiğimi hatırlamıyorum." dedim. Rahatlığını bozmadan oturmaya devam etti. Yüzündeki sırıtış her zamanki yerindeydi. Saçlarını arkaya doğru taramıştı. Mavi gözleri artık bana bakarken bir farklı bakıyor gibiydi. Anlamadığım bir şekilde samimi ve içten gelen bir şekilde bakıyordu.

"Vermedin zaten, canım istediği için oturuyorum." dedi. Ona doğru sert bir şekilde baktım ama bana mısın,demiyordu

"Kocam olman benden izinsiz oturabileceğin anlamına gelmiyor minik Karahan!" dedim. Dirseklerimi masaya dayayarak, ona bakmayı sürdürdüm.

"Birincisi sondaki lakap hiç hoşuma gitti. İkincisi canım oturmak istiyorsa bunu sana sormayacağım!" dedi.
Zülfikar elindeki belgeyi kaldırarak İpek'e baktı. "Rica etsem dışarı çıkar mısınız?" dedi. Zülfikar Karahan rica mı etmişti? Yok artık! İpek lafı ikiletmeden dışarı çıkmıştı. Zülfikarla baş başa kalmıştık.

Artık resmiyete geçmiştik. İş ile alakalı önemli bir gelişme olmuş olmalıydı yoksa Zülfikar değil Rauf Karahan gelirdi. Belgeyi önüme doğru koyduğunda "Alara Hanım bunu babam bizzat size iletmemi istedi. İçinde ne yazdığını ben de bilmiyorum." dedi. Ne vardı bu belgenin içinde? Karahanlar gerçekten şansını zorluyordu.

Belgeyi elime aldığım zaman belgeyi dikkatle okumaya başladım. Belgeden anladığım kadarıyla bizim şirketle Karahan şirket müttefik olmak istiyordu. Rauf Karahan babama ihanet edip tekrar onunla müttefik olacağımı nasıl düşünürdü? Babam onunla müttefik olduktan bir kaç ay sonra iflas eşiğine kadar gelmiştik. Zar zor şirketi eski haline getirmiştim.

Rauf Karahan'ın elimden çekeceği vardı. "Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz!? Bunu kabul edeceğimi nasıl düşünürsünüz?" Zülfikar ise gerçekten hiçbir şey bilmiyor gibiydi. Şaşkınlıkla bana bakıyordu. "Ne yazıyor ki orada?" dedi son derece alık bir ifadeyle.

Sinirle ona bakmaya devam ettim. "Baban benimle müttefik olmak istediğini söylemiş!" Sinirden zangır zangır titriyordum. Rauf Karahan gerçekten bir dersi hakketmişti. İstedikleri dersi onlara bir güzel verecektim. Zülfikar'ın ağzının içinden "Hassiktir!" dediğini duydum. Daha sonra elimden belgeyi hızla alarak "Bunu görmeden varsay, çünkü babamın yaptığı patavatsızlıklardan biri bu da. Gerçekten onun adına üzgünüm." dediğini işittim. Zülfikar Karahan üzgün müydü? Sanırım Dünya da bir ilk daha yaşanıyordu...

***

Rauf Karahan'ın teklifinden sonra sinirlerim biraz bozulmuştu. Sinirlerim yatışana kadar Zülfikar yanımda durmuştu. Hâlâ deri sandalye de oturuyordu. Anlaşılan sadece belge için gelmemişti, başka bir şey daha olmalıydı. Zülfikar tekrardan konuşmaya başladı. "İyi misin?" dedi. Evlendiğimizden bu yana bana soğuk olan bu adam bir anda değişmişti. Nedensizce daha sıcak davranıyordu bana.

Neden böyle davranıyordu ki? Neden bu kadar sıcaktı bana? Kendi içimde sorgulamayı bir kenara bıraktım, daha uygun bir zamanda bunu ona sorabilirdim. Şimdi değil. Hafifçe yutkunarak kuru boğazımın ıslanmasını sağladım. "İyiyim, sağol." dedim. Zülfikar ise hafifçe başını salladı.

"İstersen yarın devam et, beraber eve gidelim." dedi. Eve gidemezdim. Çünkü masamda bir sürü evrak birikmişti ama şu an bu evraklara kafa yorabilecek bir halde değildim. O yüzden bu teklifini hafifçe başımı sallayarak kabul ettim. Ben ayağa kalkınca o da ayağa kalkmıştı. Ofisimden beraber sessizce çıkmıştık, zaten fazla kişi kalmamıştı. Herkesin mesaisi bitmiş olmalıydı.

Otoparka geldiğimizde ben kendi arabama bindim, o da kendi arabasına. Yol boyunca ben önden o da arkamdan gelmişti. Zülfikar Karahan çok değişmişti ve anlamadığım bir şekilde bu yakınlık beni rahatsız etmiyordu. Her şey karmakarışık bir hâl almıştı. Onun bu tavırlarına hiçbir anlam yükleyemiyordum.

Eve geldiğimizde akşam yemeği hazırlanmıştı ama onu es geçerek yukarı çıktım. Saat epey geç olmuştu ve benim de uykum vardı. Arkamdan Zülfikar'ın da odaya çıktığını işittim ancak arkama bile bakmadan yürümeye devam ettim. Odaya girdiğimde üzerime rahat bir pijama takımı giydim. Zülfikar gelmeden bunu halledebilmiştim. Daha sonra Zülfikar da banyoya geçerek üzerine pijamalarını geçirmişti.

Mavi çizgili beyaz pijamasıyla komik dursa da gülebilecek bir halde değildim. Yatağın üzerine oturarak bir süredir anlam veremediğim durum hakkında Zülfikar'a sordum. "Karahan, sana bir şey soracağım ve dürüst olacaksın." dedim. O sor der gibi kafasını salladı.

"Kahvaltıdan sonra neden bir anda bana yakın olmaya başladın?" dedim. O ise anlamadığım bir dilde bir cevap verdi. "Wie kannst du deinen Kindheitsfreund vergessen? Aber sieh mal, ich habe dich nicht vergessen. ( "Çocukluk arkadaşını nasıl unutursun ama bak ben seni unutmadım.")
Sonra ise yatağa yattı ve beni umursamadan gözlerini kapattı. Gerçekten onu anlayamıyordum, neydi bu kadar önemli olan şey?