5. Bölüm

Bazen bir sabah, insanın geçmişinde unuttuğu kapıları yeniden aralardı.

Birbirine yabancı iki kalp, geçmişin sırlarıyla aynı kaderin içine hapsolmuştu.

***

Geçmiş Zaman Alara Koraldan:
Huzurlu bir sabaha gözlerimi aralamıştım. Güneş camdan odama yansıyordu. Yataktan kalkmak istemesem de bugün okul vardı. Üstelik okulun son günleriydi. Mahallemizden taşındığımızdan beri hiç okula gitmek istemiyordum. Oradaki okul buradaki okula göre daha kötü olabilirdi ama ben eski okulumu daha çok özlüyordum.

Yataktan kalktım ve banyoya doğru yürüdüm. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra okul kıyafetlerimi giyerek Efsun'u uyandırmak için odadan çıktım ve onun odasına girdim. Efsun benim gibi değildi, onun için burası daha iyi gelmişti. Üstünü giyinmiş beni bekliyordu. Onun yanına giderek "Çantanı da al çıkalım." dedim.

Kendi odama doğru yürüdüm ve çantamı aldım. Efsun da çantasını alınca evden çıkabilmiştik. Sokakta yürürken boş boş marketlere bakıyordum. Evden okula gitmek çok uzun sürüyordu. Biz evden ise geç çıkmıştık, geç kalacaktık. Efsun'un elinden tutarak ilerlemeye devam ettim.

Efsun bir anda "Abla ben susadım." diyince mecburen çantamı tek koluma alarak orta gözünü açtım. Bir yandan su bulmaya çalışıyordum bir yandan da yürümeye. Tam bulup çıkaracaktım ki biri bize çarptı. Kafamı kaldırdığımda sarışın bir oğlanla karşılaştım ama bize çarpan o değildi. Yanında telefonu ile meşgul olan siyah saçlı çocuktu.

"Ne yapıyorsun be!?" dedim. Onun ise hiç umurunda değildim. Tekrar ona seslendim "Hey sana sesleniyorum siyah saçlı çocuk." Tam o anda kafasını kaldırdı ve beni fark etti. Ağzının içinden bir şeyler dedi ama anlamadım. Yanındaki sarışın çocuğun kulağına bir şeyler dedikten sonra sarışın çocuk gitmişti.

"Affedersiniz." dedi çocuk son derece nazik bir ses tonuyla. "Benim hatamdı." dedi. Mahcup bir tonda bana baktı. Aslında tek suçlu o da değildi ben de önüme bakmıyordum. "Tek suç sizin de değil bende özür dilerim." dedim. Başını hafifçe salladı.

"Önemli değil. Adınız neydi?" dedi. O an fark ettim. Benimle yaşıt bir çocuktu ya da benden en fazla iki yaş büyük bir çocuktu. Bir an önce sohbet sonlansın diye "Alara Koral,siz?" dedim hiç uzatmadan. Eğer biraz daha vakit kaybedersek gerçekten geç kalacaktık. "Zülfikar Karahan" dedi.

Bu isim aklımın bir köşesinde var gibiydi. Hatta çok yakın zamanda tanıdığım birinin ismi gibiydi. "Sizi bir yerden tanıyor gibiyim." dedim. Çocuk heyecanla bana baktı. Sanki o beni gerçekten tanıyor gibiydi. Sonra kendi zihnimin bir oyunu olabileceğini düşündüm yoksa bu çocuğu nereden tanıyabilirdim ki? Bu mahallede arkadaşım yoktu. Eski mahalleden kimse buraya taşınmazdı.

"Beni tanıyor musunuz?" dedi çocuk heyecanla. Olumsuz anlamda kafamı iki yana salladım. "Hayır,hayır tanımıyorum." dedim. Çocuktaki heyecan sönüp gitti. Bir anda anlamadığım bir dilden bir şeyler söyledi bana. "Wie kannst du deinen Kindheitsfreund vergessen? Aber sieh mal, ich habe dich nicht vergessen." dedi ve yanımdan gitti. Ben de öylece kalakaldım. O zamanlar bilemezdim bir daha aynı sözü söyleyeceğini.

***

ŞİMDİKİ ZAMAN ALARA KORAL KARAHAN:
Sabah kalktığımda yanımda Zülfikar yoktu. Belki de aşağıdaydı. Yataktan kalktım ve uyku sersemi bir şekilde banyoya doğru sarsak sarsak yürüdüm. Uykumun olmasına rağmen erken kalkmak zorundaydım. Dün de evraklara bakamamıştım ve içime dert olmuşlardı. Onlara bakmazsam içim rahat etmeyecekti, o yüzden bir an önce kahvaltımı yapıp, şirkete geçmeliydim.

Elimi yüzümü yıkayarak aynadan kendime baktım. Dün Zülfikar'ın dediği sözü anlamamıştım ama Almanca olduğuna emindim. Fazla Almanca bilmesem de bir kaç kelimesini anlamıştım. Çocukluk ve erkek kelimeleri vardı içinde ama daha fazlasını bilmiyordum. Zülfikar çocukluk olarak neyden bahsediyordu? Bu yakınlığın çocuklukla ne alakası vardı?

Banyodan odaya girdiğimde odada kimse olmadığı için direkt üstümü giymiştim. Rahat pijamalar yerine dar siyah elbise beni zorluyordu. Dışarı çıkmayacak olsam kesinlikle rahat bir şeyler giyerdim ama şirkete giderken öyle gidemezdim. Ben kesinlikle rahat kadınıydım. Son kez boy aynasından kendime baktıktan sonra odadan çıkabilmiştim.

Aşağı indiğimde beni bekleyen Zülfikar'ı görmek benim için de şaşırtıcı olmuştu. "Beni mi bekliyorsun Karahan?" dedim kibar olmayan bir dille. Aramızda bir kan davası olmasa da onu düşmanım olarak görüyordum nedensizce. Belki de babası yüzünden böyle düşünüyordum ya da gerçekten benim düşmanım oydu.

"Evet." dedi. İşte bunu gerçekten beklemiyordum. Zülfikar Karahan beni mi bekliyordu? Bu kadar açık olmasını bende beklemiyordum. "Yani seni şirkete bırakayım diyorum, hem seninle şu yakınlık meselesini konuşuruz." Söylerken ses tonu can çekişir gibiydi. Eliyle ensesini ovuştuyordu. Stres anında belki de bunu yapıyordu. Onu henüz tanımadığım için bu hareketinin ne olduğunu anlamadım.

"Dün neden konuşmadın?" dedim. Konuşmak istiyorsa dünde konuşabilirdi. Zülfikar ilk defa nazik bir tonda konuşmuştu benimle. "Alara dün konuşmaya hazır değildim, daha doğrusu bunu söylemeyi doğru bulmuyordum." dedi. Ses tonu eskisinden daha yumuşaktı. Belli ki gece yatarken bir şeyler olmuştu buna.

Baygın bir ifadeyle ona baktım. "Bundan sonra aşk itirafı falan gelecekse kaldıramam. Bak şimdiden söylüyorum orta yere kusarım." dedim. Şakam olmadığını belli edercesine ona baktım. İlk defa stres olan kişi oydu. Ben ise son derece sakindim. Dünya da bir ilk daha yaşanıyordu sanırım.

"Bu asla olmayacak Alara. Her neyse geliyor musun?" derken bir cevap bekliyor gibiydi. Daha fazla onu çırpındırmadan yanına gittim. "Yürü gidelim" dedim. Önce sen dercesine kenara çekildi ve geçmem için yer verdi. Ben önden giderken o da arkamdan geliyordu. Sonunda arabaya varabilmiştik.

Tam elimi kapıya uzatıyordum ki Zülfikar buna engel oldu. "Kapıyı açmadan nasıl açmayı düşünüyorsun." dedi. Elimi kapıdan çekince o da düğmeye basmıştı. Kapıyı açarak içeri geçtim. O da arabanın etrafında dolanarak kendi koltuğuna oturabilmişti. Arabayı çalıştırmadan önce değişik kaş göz işaretleri yaptı, ne demek istediğini anlamadığımı belli edercesine ona baktım.

"Ne demeye çalışıyorsan, ağzınla söyle." dedim. O da lafı ikiletmeden "önündeki yeri aç." dedi sakince. Biz buraya konuşmaya geldik sanıyordum? Bölmeyi açarak içindeki küçük ayıcığı aldım. Elimdekini havaya kaldırarak salladım. "Bu ne ve şu an konumuzla ne alakası var?" dedim. Elimdeki ayıcık sorumun cevabı olamazdı.

Bana bakarken ilk defa bütün hisleriyle bakıyordu. Ona bakan herkes gözlerinde kederin olduğunu bilirdi. Çünkü ilk defa Zülfikar Karahan'ın gözleri ve dudakları gülmüyordu. "Yetmedi cevabım sanırım." dedi. Küçücük bir ayıcık nasıl cevap olabilirdi ki, aklım almıyordu? Biri bana burada neler olduğunu anlatabilir miydi?

Karmakarışık bir denklem çözüyormuşum gibi hissettim. Ayıcık eskiden beyaz olmalıydı. Çünkü şu an çamurdan gözükmüyordu. Üzerinde minik bir kalbi bulunan tatlış ve sade bir şeydi. Bunun benim olmasını isterdim. Bu ayıcıkla ne yapmamı bekliyordu?

Zülfikar bir anda konuşmaya başladı. "Ben sana ne göstersem boş, sen çoktan özel şeyleri unutmuşsun. Dünkü sözlerimi de boşver gitsin." dedi ve arabadan indi. Ne demekti şimdi bu? Gerçekten neyi hatırlamamı bekliyordu? Aklımda binlerce soru bırakarak eve girmişti ve bende cevabı almak için peşinden eve girmiştim. Ben ilk defa Zülfikar Karahan'ın ne demek istediğini merak ediyordum. (...)