2.Bölüm

Bir imza bin pişmanlık...

Kader bizi birbirimize mahkum etmişti ne ben ne de o bu mahkumiyetten kurtulabiliyorduk:)
***

Sabah Alara ve Zülfikar ikisi de uyuyakalmıştı. Alara gece uyumamak için dirense de uyku onu içine çekmişti. Bir süre sonra o da uyumuştu. Saat epey bir geç olmuştu ve Efsun Koral eve gelmişti. İçeriye girdiğinde ablasını göremeyince endişelenmişti. Her ne kadar ablasına şuan kırgın olsa da ona bir şey olabilme ihtimali Efsun'u tedirgin ediyordu.

Çalışanlardan biri onu salona davet etmişti. El mecbur salona geçmişti ve rahat bir şekilde oturmuştu. Sonuçta tek başınaydı,kimse ona karışamazdı. Çalışan "Bir şey ister misin Efsun Hanım?" diye sorduğunda kendine gelmişti. Bir kahve istediğini belirterek onu göndermişti. Ablasını merak ediyordu ama yatak odasına girerse ayıp olur diye korkuyordu.

Kahvesi gelmiş,hatta içmişti. Saat yaklaşık on iki olmuştu ve kimse yukarıdan aşağıya inmiyordu. Fincanı önündeki masaya bırakarak,yukarı çıkmaya başlamıştı. Daha fazla merakta kalmaktansa yukarı çıkmak daha mantıklıydı. Zülfikar'ın odası olduğuna emin olduğu odanın kapısını açtı ve gördükleriyle bir adım geriye gitmesi gerekmişti.

Yatak darmadağınıktı ve yastıkların hepsi yere saçılmıştı. Efsun Koral'ın aklına türlü türlü senaryolar gelmişti. Bir adım geriye doğru sendeledi ama dengesini sağlayarak ayakta kalmaya devam etti. Yüzünde anlamsız bir ifade oluşmuştu. Efsun Koral önce farklı şeyler düşünmüştü fakat ablası öyle bir insan değildi. Yapmazdı. Yapamazdı değil mi?

İçinde büyük bir yıkım oluşmuştu, ağlayarak Zülfikar Karahan'ı anlattığı zamanlar aklına düştü bir anda. Ona aşık olduğu zamanları anlatırken ne kadar mutlu olduğunu hatırladı. Zihninde anılar belirdikçe sinirden zangır zangır titredi. Elindeki fincanda yere düşerek kırılmıştı ama Efsun Koral bunu bile duyamıyordu. Cam kırıkları etrafa saçılmıştı. Efsun Koral'ın kalbi o cam parçacıklarından daha çok kırılmış, parçalara ayrılmıştı.

Fincanın kırılma sesinden Zülfikar Karahan irkilerek uyanmıştı. Önce yastıkların yere düşmesine şaşırmıştı, sonra ise Efsun'un kapıda dikilmesine şaşırmıştı. Onun burada ne işi vardı? Onu davet ettiğini anımsamıyordu. Yanında yatan kadını görünce onun davet etmiş olabileceği aklına düştü. Sonuçta kardeşiydi ve burası da bir nevi onun evi sayılırdı,kardeşini davet etmesi normaldi.

Umursamayarak yataktan kalktı ve biraz ayılmak için banyoya doğru yavaşça adımladı. "Neler oluyor burada?" diyen kadının sesiyle banyoya gitmekten vazgeçmişti. Ondan habersiz malikanesine gelip, ondan hesap mı soruyordu bir de? Yüzünde alaycı bir ifade oluştu. Nasıl da ablasına benziyordu böyle? Bunlarda sinir genetik olsa gerek diye düşündü Zülfikar Karahan.

Alaycılığını sürdürerek "Bunu bence ben sormalıydım ama sorunu değiştiriyorum. Ne işin var burada?" dedi. Umursamaz tavırlarıyla Efsun'un siniri kat be kat artıyordu. Zülfikar ise bunu bilerek yaparcasına sakinliğini koruyordu.

"Ablamı görmeye geldim,şimdi sen soruma cevap ver Karahan! Neler oluyor burada?" dedi. Sinirden köpürmesine rağmen sakinliğini korudu Efsun Koral. Ağırlığını tek ayağına vererek, omzunu kapıya dayadı.

Zülfikar kollarını göğsünde bağlayarak meydan okurcasına baktı. "Evliliğin ilk gününde ne yapıldığını bilmiyor musun Koral?" dediğinde sesini sabit tutmaya çalışıyordu. Alara'yı uyandırmak istemiyordu, en azından şu an uyanmamalıydı. Bu dediklerini duysa onu öldüreceğine emindi. Onun sinirli halini hatırlayınca dudağının kenarı kıvrıldı.

"Karahan sinirlerimle oynama benim, ablam öyle bir şey yapmaz!" derken buna inanmak için büyük bir çaba sarf ediyordu. Efsun Koral bunu söylerken biraz bağırmıştı ve Alara homurdanarak uyanmaya başlamıştı.

Alara sesler yüzünden uykusunun bölünmesine sinir olmasına rağmen yastıkların yerde olmasına şaşırdı önce, daha sonra ise Efsun'u burada görmesine şaşırdı. Nereye baksa daha şaşırtıcı bir detayla karşılaşıyordu. Burada tam olarak neler oluyordu?

Saate baktığında çok geç uyandığını fark etti ve panikle yataktan kalktı. Efsun yerine önce Zülfikar'a baktı. Yastıkları işaret ederek "Sen mi yaptın bunları böyle?" derken yastıkları toplamaya çalışıyordu. Bu yastıklar ne zaman yere düşmüştü ya da ne zaman uyumuştu hiçbir fikri yoktu. Uyuşuk uyuşuk adımlamaya devam etti, henüz ayılabilmiş değildi.

Yerdeki son yastığı alırken, Zülfikar Karahan'dan cevap bekliyordu. Zülfikar kollarını göğsünden ayırarak Alara'ya cevap verdi. "Ne biliyim ben, belki de sen bir şey yaptın. Ben soruyor muyum?" derken kendi kendine homurdanıyordu. Gelen giden ona hesap soruyordu. "Ayrıca geceleri yastıkları dağıtma gibi bir fantezim yok" dedi.

Rahatlığını koruyarak banyoya doğru yürüdü. Onluk bir iş kalmamıştı. Banyoya girdiğinde kapıyı kapattı.

Efsun Koral neler olduğunu merak etse de sesini çıkarmadan ablasını izlemeyi sürdürüyordu. Düşündüğü gibi bir şey olmadığına artık emindi yoksa neden gelip Zülfikar'a hesap sorsundu ki?

Alara tüm yastıkları dolaba koyduktan sonra Efsun'a döndü. Uyku halinden çıkarak normal bir şekilde baktı. "Hoş geldin kardeşim, ne zamandır böyle buluşmuyorduk. Özlemişim valla." dedi ve kardeşini kollarının arasına aldı. Efsun tüm her şeyi unutarak ablasına sarıldı. O da ablasını özlemişti.

"Ben de seni özledim abla." dediğinde sesindeki özlem fark edilmeyecek gibi değildi. Bir süre daha böyle sarılmaya devam ettikten sonra ilk ayrılan Efsun olmuştu. Hâlâ bir yanı ona karşı kırgındı. Zülfikar Karahan'ı sevdiğini bile bile evlenmişti onunla. Efsun Koral hem de kızgındı ona...

***

ALARA KORAL KARAHAN:
Sabah uyandığımda bir anda Efsun'u karşımda görmeyi beklemiyordum. Gece asla uyuyamamışken bir anda ondan mesaj geldiğini hatırlıyordum. Daha sonra uykuya yenilerek, kendimi uykunun kollarına teslim etmiştim. Bu kadar fazla uyumayı beklemiyordum. Daha uykum da vardı.

Bir anda gözlerim yerdeki yastıkları buldu. Bu yastıklar buraya nasıl düşmüştü? Kesinlikle uyumam bir hataydı. Uyurken etrafı dağıtmış olmalıydım. Kendi içimde bunu kabul etsem de Zülfikar'a sert bir şekilde bakarak hesap sormuştum. Sanki ne olduğunu tahmin etmiyormuş gibi.

Sonra Efsun'la sarılmıştım. Kardeşimi gerçekten özlemiştim. Her ne kadar bir katil olsa da o benim kardeşimdi. Hiçbir güç beni ondan ayıramazdı. Efsun kollarımın arasından ayrıldığında bir boşluk içimi kaplasa da umursamadım. Efsun buraya öylesine gelmiş olamazdı. Muhtemelen hesap soracaktı ve bir yanının bana kırgın olduğuna emindim. Tüm olayların suçlusu olarak beni seçmiş olmalıydı. Oysa ki bir düzene kurban giden kişiydim ben...

Efsun kollarımdan ayrıldıktan sonra aramıza belli bir mesafe koydu. Sanki aramızda artık geçilmez bir mesafe olduğunu belli etmeye çalışıyordu. O mesafe artık bizim için bir sınırdı. Zor dakikalar beni bekliyordu. Buraya öylesine beni ziyarete gelmediğine emindim. Benden hesap sormaya gelmişti bundan emindim.

Efsun sesini düzelterek, yere bakmaya başladı. Genellikle bana soru sormaktan çekinirdi. Soru sormak hoşuna gitmiyordu. "Buraya neden geldiğimi söylememe gerek yok diye düşünüyorum, çünkü bence açıkça belli." Bir anda yerden başını kaldırdı ve dik bir duruşa geçti. İşte benim kardeşim dönmüştü. Kimsenin karşısında eğilmemesi gerektiğini her zaman hatırlatırdım fakat bu gibi durumlarda pek başarılı olamazdı. İlk defa dik bir şekilde duruyordu.

O an gözlerindeki nefreti daha net gördüm. Gerçekten benden nefret ediyordu. Kardeşim benden nefret ediyordu. Bu tarifi olunmaz bir duyguydu. "Abla onunla neden evlendin?" dedi. Bana bakarken o kadar rahattı ki, bu rahatlık beni bile ürkütmüştü. Efsun Koral ilk defa birine kin tutmuştu ve bu kişi bendim. Kendimden o an nefret ettim. İlk defa evlenmemem gerektiğini bu kadar net hatırladım. Bunların olacağını bilsem de, hazırlıklıyım sanmıştım ama yanılmışım. Onun nefretine hazır değildim.

Tam cevap verecekken banyodan Zülfikar Karahan çıktı. Sadece elini yüzünü yıkamıştı ve üstüne rahat bir takım geçirmişti. Efsun'a yalan söylemek ve yalan söylememek arasında kaldım. Zülfikar'a baktığım da yüzünden hiçbir ifade okunmuyordu. İfadesizce bize odaklanmıştı. Her ne kadar bir şey yapmayacak gibi dursa da her an o görüntüleri polise verebilirdi. O zaman evlenmemizin bir anlamı kalmazdı. İşimi riske atamazdım

Dudaklarımdan kelimeler istemsizce dökülüverdi. Gerçeklerle alakası olmayan bir cümle çıkmıştı ağzımdan. Ben bile şaşkındım. Harflerin üstüne basa basa, sanki inanmasını istercesine, konuştum. "Çünkü onu seviyorum Efsun Koral!" dedim ve ilk defa Zülfikar da şaşırdı. Gerçekten bunu söylemiş miydim!?

Konudan bağımsız olan Zülfikar bir anda araya karışmıştı. Konuşmadan önce yanıma gelerek elimi tutmuştu. 'Ne yapıyorsun?' dercesine ona baktığımda, o bana değil Efsun'a bakıyordu. Kalın ve tok bir sesle "O haklı ve inan ben de onu çok seviyorum." dedi. Sonra kulağına eğildi ve Efsun'a bir şeyler dedi. Ne dediğini bu mesafeden duyamamıştım.

Sonra ise hiçbir şey olmamış gibi umursamazca "Haydi kahvaltıya!" demişti. Gerçekten Zülfikar Karahan'ın ani duygu değişimleri belli olmuyordu. Her an değişebilen bir ruhu vardı. Olayların şokunu üzerinden atamayan Efsun ise teşekkür ederek yanımızdan ayrıldı. Zülfikar da sanki elektrik çarpmışcasına elimi bıraktı. Elimdeki sıcaklık bir anda yok olduğu için içimi biraz boşluk kaplasa da hemen geçmişti.

Efsun'un gittiğini anladığında hesap sorma sırası ondaydı sanırım. Durmadan sorguya çekiliyordum. Gerçekten tüm hayat enerjim sönmüştü. O daha ağzını açamadan ani bir hareketle dışarı çıktım. Aşağı inen merdivenlerde bana yetişemesin diye hızla aşağı inerek, masaya oturdum. Belki çalışanların yanında beni rahat bırakır diye düşünmüştüm ama yanılmıştım. Zülfikar Karahan rahatlığı aktifti yani. Anlaşılan yeniden zor dakikalar beni bekliyordu. (...)