1.Bölüm

"Bazen bir imza bizi sonsuz bir düşmanlığa ya da aşka çekebiliyordu ama bizim imzamız başkaydı. Bizim imzamız gerçeklere atılan ilk imzaydı"

İkimizde mahkumduk,farklı olsa da mahkumduk. Sen yalanlara ben de sana
***

Bazen bazı gerçeklere inanmak zorunda kalıyordunuz, bazen de o gerçekler seni bir anda çepeçevre sarıyordu. Bana kanıtsız bir şekilde kardeşim katil denilseydi asla inanmazdım,hatta inkar eder ve bağırır çağırırdım ama bana bir video gösterilmişti. Gerçekler bir tokat misali yüzüme vuruluyordu.

Gerçekten kardeşim katil miydi? Nasıl yapabilmişti? Bu zamana kadar bembeyaz olan ellerini nasıl kana bulamıştı? Bunu yaparken hiç mi arkasındakileri düşünmemişti ya da demir parmaklıklar arasına hapsedileceğini düşünmemiş miydi hiç? Bu kadar kolay mıydı bir insanın canını almak? Sadece 3 dakika 20 saniye kadar kısa mıydı?

Kayıtlar karşımdaydı. Her ne kadar Zülfikar Karahan'la kağıt üzerinde evlenmiş olsak da kayıtları silmemişti. Onu boşarım diye kayıtları elinde tutacağını söylemiş,sadece polise vermeyeceğini söylemişti. Ona güvenmekten başka çarem yoktu. Her ne kadar asla güvenmesem de...

Nikahtan sonra Zülfikar Karahan'ın evine gelmiştik. Buraya geldiğimde boğuluyormuş gibi hissetmiştim. Evi bile basıktı. Büyük bir eve sahip olsa da benim için kötü bir evdi. Burası birçok kızın hayalini süsleyen o şatavatlı evlerdendi ama bu ev yerine minik bir evi tercih ederdim.

Sessizce merdivenleri çıkmaya devam ettim. Ev fazla sessizdi. Büyük ihtimalle çalışanlar uyumuş olmalıydı. Üstümdeki gelinlik fazla sade ve aşırı ağır olmamasına rağmen bana çok ağır geliyordu. Bir an önce üstümdekini çıkarmak istiyordum. Merdivenleri bitirdiğimde karşımda Zülfikar Karahan'ı görmeyi beklemiyordum.

Tam karşımda sanki beni bekliyor gibiydi. Ona en ters halimle bakarak "Ne var?" dedim. Sanki bir yabancıymış gibi davrandım,öyle ya o bana çok yabancı birisiydi. Sadece adını biliyordum. Onun hakkında bildiğim şeyler sayılıydı. Gerçi umrumda da değildi. Onunla ilgili bilgiler beni ilgilendirmiyordu.

"Sonunda gelebildiniz Alara Koral Karahan" dedi. Sanki bir süredir beni bekliyormuş gibiydi. Demek ki önemli bir şeydi yoksa neden beklesindi ki? Aynı tersliğimi sürdürerek bakmaya devam ettim.

"Ne var!?" dedim aynı şekilde. Bir an önce ondan kurtulmak istiyordum. Tanımadığım adamla daha fazla yan yana bulunmak istemiyordum. Onunla aynı soyadını taşımak bile zulümdü. Ne olduğuyla pek ilgilenmiyordum açıkcası. Gerçi benim umursadığım kişi o değil kardeşimdi sadece.

"Ben geleneklere önem veren biriyim,bu yüzden sadece şunu bilmeni istiyorum. İster kabul et ister etme bu gece ve diğer geceler benimle yatacaksın." derken ne kadar da sakindi böyle. Gerçekten saçmalıyordu. Ben ve onunla yatmak mı? Allah'ım sen beni ne ile sınıyorsun böyle. Düşmanımla aynı yatakta yatma fikri hiç hoş değildi. O ise bunu önemsemiyor gibi boş gözlerle bana bakıyordu.

Aynı umursamaz bakışı kendi gözüme yerleştirdim ve kollarımı göğsümde bağladım. "Seninle yapacağımı düşünmen ne kadar da komik farkındasındır umarım" dedim. Eğer bu şaka falansa bir an önce son bulmalıydı. Bu kesinlikle saçma bir şakadan ibaret olmalıydı. Çünkü bunun mantıklı bir açıklaması olamazdı. Tüm bunlar rüya olmalıydı.

O ise sanki önemsiz bir konudan bahsediyoruz gibi soğuk bir şekilde bakıyordu. "İster kabul et ister etme benimle yatacaksın Alara KARAHAN!" dedi. Sesi evde yankılanmıştı. Neye bu kadar sinirlendiğini anlamasam da şuan önemli olan bu değildi,önemli olan onunla yatacak olmamdı. Soyadımı bastırarak söylerken bir Karahan olduğum bir kez daha hatırlamıştım.Normalde hiçbir güç beni onla aynı yatağa yatıramazdı fakat o video onun elindeyken hiçbir şeyi riske atamazdım. Tek yanlışımda elindeki o kayıdı polise verebilirdi.

Hayatımın onun elinde olmasından nefret ediyordum. Sanki onun kuklası gibi hareket etmek o kadar acizceydi ki. Onu orada bırakıp gitmek isterdim ama evin hiçbir odasını bilmiyordum. Yalnızca bir kaç defa babamla buraya geldiğimizi hatırlıyordum o kadar. Odaları ezberimde yoktu. Zaten babam vefat edeli beş yıl oluyordu ve babam ölmeden iki sene önce Karahan ailesi ile düşman olmuştu. Bir anda dostumuz olan Karahan ailesiyle neden düşman olduğumuzu anlamasam da o zamanlar fazla üzerinde durmamıştım.

Şimdi ise merak etmeden edemiyordum. Karahan ailesini düşmanım olarak görsem de neden düşman olduğumuzu hiç sorgulamamıştım. Bir süredir kafamı kurcalayan sorulardan biri Karahan ailesiydi. "Tamam ama şunu bilmeni isterim Zülfikar Karahan, bunu sen istediğin için değil kardeşim için yapacağım. Bunu sakın unutma!" dedim.

Onun isteği üzerine kabul ettiğimi düşünmemeliydi. Bu soğuk savaş bir gün bitecekti ve ben kazanmak için her şeyi yapacaktım. "Beni takip et o zaman" dedi. Evi tanımadığım ve bilmediğim için peşi sıra yürümeye başladım. Bilinmez bir evde bilinmez bir odada yatmak benim için zor olacaktı. Bu gece benim için en uzun gece olacaktı. Zülfikar Karahan ile ilk gecem için epey uzun bir zamanım vardı. Tek isteğim bu sürenin kısalmasıydı.

***

Zülfikar Karahan'ın odasının banyosundaydım. Üzerimdeki kefen gibi ağır gelen gelinliği çıkarmak için buraya gelmiştim. Odada çıkaramazdım çünkü o da odadaydı. Üzerimdeki gelinlik her ne kadar sade olsa bile bana kefen gibi geliyordu. Üzerimde ağırlık yapıyordu. Daha fazla yük kaldırmak istemiyordum ve bu yüzden bir an önce üstumdeki bu elbiseyi çıkarmalıydım.

Arkamı göremediğim için bir süre fermuarını bulmak için uğraşsam da sonunda bulmuş ve açmıştım. Elbiseyi omuzumdan çıkardıktan sonra, bacaklarımı havaya kaldırarak tamamen çıkmasını sağlamıştım. Artık üzerimde elbisem yoktu. İç çamaşırlarım ile kalınca rahatlamıştım.

Kefen kadar ağır gelen elbisem ise yerdeydi. Aynadan baktığım kendimde gözlerimden yorgunluk akıyordu. Bugün zor bir gün olmuştu benim için. Tanımadığım biriyle kağıt üzerinde dahi olsa bile evlenmek benim için zordu. Sahte bir evliliğimin ilk günü benim için epey zorlu geçiyordu. Üzerime rahat bir pijama takımı geçirdim ve açık saçımı yalandan toplayarak,bir kez daha aynaya bakmadan banyodan çıktım.

Banyodan çıktığımda üzerindeki şık elbiselerden kurtulmuş,pahalı saatini bir kenara bırakarak çoktan yatağa girmiş Zülfikar Karahan karşılamıştı. Bu adam hiçbir şey olmamış gibi her zaman rahat mıydı böyle? Gerçekten sinirlerimi bozuyordu. Ondaki rahatlığın yüzde birini dahi olsa kendimde olmasını çok isterdim. Ne varki ben tanımadığım bir odada tanımadığım bir adamla yatarken rahat olamıyordum. Fazlasıyla rahatsızdım.

Sessiz adımlarla yatağa doğru adımladım. Kendimi rahatlatmak adına derin bir nefes alıp geri vermem gerekmişti. Yatağa girmeden önce onun dolabını açtım ve içinde bulduğum yastıkları bir bir yatağın üstüne dizdim. "Ne yapıyorsun?" derken alık bir şekilde bana bakıyordu.

Ne yaptığıma anlam veremeyen ifadesine son kez bakarak onu kapatacak şekilde son yastığı da koydum. "Sınırımızı çiziyorum Karahan! Bu çizgi dışına ne olursa olsun çıkmak yasak!" Sesim odada yankılanmıştı. Zülfikar Karahan ise gene rahatlığını konuşturacak derece de bir anda kahkaha atmaya başlamıştı. Bildiğiniz bu halime gülüyordu.

"Cidden sana yaklaşacağımı mı düşündün. Komikmiş!" derken gülüşünü bastırmaya çalışıyordu. En sonunda gülüşünü bastırarak ciddi bir ses tonunda konuşmaya başlamıştı. "Bence sen kendini fazla önemsiyorsun Alara Karahan!" dediğinde gür sesi odada büyük bir yankı yaratmıştı.

"Alara KORAL!" Koral derken harflerin üstüne basa basa söylemiştim. Umarım bu cevap ona yetmiştir. Sanırım doğru düşünmüştüm, bu cevap ona yetmiş olacak ki tekrardan sessizliğine gömülmüştü. Bende onun gibi yaparak onu umursamayarak yatağa girdim. Bir an önce uyumak ve bugünü bitirmek istiyordum.

***

Gecenin ilerleyen saatlerinde uyku tutmamıştı. Bir türlü uyuyamamıştım. Bilmediğim yatakta,tanımadığım bir adamla yatmak benim için zorlu bir süreçti. Benim aksime Zülfikar Karahan mışıl mışıl uyuyordu. Yapacak hiçbir şey olmadığı için telefonumla ilgileniyordum. Hiç adetim olmasa da telefonumda sosyal medya da geziniyordum.

Fazla telefona bakan biri değildim. Zorunlu olmadığı sürece telefonun şarjının bittiğinin dahi farkına varmazdım. Uzun zamandır elime almadığım telefonda tek bir bildirim dahi yoktu. Zaten kimsenin beni merak etmesini beklemiyordum. Bu zamana merak etmeyen kişiler şimdi beni merak edecek değildi. Zaten fazla insan sevmezdim,o yüzden umursamadan boş bildirim kutusunu kapattım.

Tam kapatacakken ekrana bir bildirim düşmesiyle şaşırmıştım. Daha az önce kimsenin beni merak etmeyeceğine emindim oysaki. Mesaj Efsun Koral yani kardeşimdendi. Kaşlarımı çatarak ekrana baktım,bu saatte ne yazmış olabilirdi ki? Gelen mesaja tıkladığımda kısa bir mesaj beni karşılamıştı.

"Yarın Karahan malikanesine geliyorum abla,seni ziyaret edeceğim." İşte bunu beklemiyordum. Zorlu bir sabah daha beni bekliyordu. Tüm her şey üst üste gelmişti. Kardeşimin buraya gelmesi her şeyi alt üst edebilirdi(...)

🤗

Arkadaşlar bir bölümün sonuna geldik. Lütfen oy vermeyi ve bol bol yorum yazmayı unutmayın. Şimdilik görüşmek üzere🫰🏻🫶🏻🩵