3.Bölüm

Bazı hikâyeler bir sonla değil, geri dönüşü olmayan bir başlangıçla başlardı.

Kader bizi aynı hikâyeye hapsetmişti; ben yalanların ardına saklanırken o, gerçeklerin içinde beni bekliyordu.

***

Geçmiş zaman:
Efsun'u beklerken saat epey ilerlemişti. Okul çıkışında bu kadar geç kalmayı nasıl başarıyordu acaba? Dakikalardır aynı yerde onu bekliyordum. Güvenlik kulübesinin önündeydim. Burası bizim buluşma yerimizdi.

Sonunda yolun başında Efsun gözükmüştü. Yanındaki arkadaşına bir şeyler anlatıyordu. O kadar dalmıştı ki beni bile fark etmemişti. Tam kulübenin önüne gelince beni ancak fark edebilmişti. Arkadaşına veda ettikten sonra hemen yanıma gelmişti. Benim de bir arkadaşım olmasını her çocuk gibi istemiştim ama benimle kimse arkadaş olmaya yanaşmıyorlardı. Bir süre sonra tek dolaşmaya alışmıştım. Böylesinin daha güzel olduğunu kendime defalarca hatırlatmıştım.

Fazla arkadaş her zaman zarardır derdi annem. Haklıydı, fazla arkadaş her zaman zarardı. İleride bunu daha net anlayacaktım...

Efsun yanıma geldiğinde yüzünde güller açıyordu. Anlaşılan bugün onu mutlu eden şeyler olmuştu. Kardeşim her zaman gülen biriydi fakat ben ona tezat bir şekilde yeri geldiği zaman gülerdim. Genellikle soğuk bakışlarım yüzünden insanlar benden korkup, kaçardı.

Kardeşimle şefkatle bakarken yüzümde bir tebessüm oluştuğunu fark etmemiştim. Onun gülüşü bulaşıcıydı. "Eee anlat bakalım, bir şeyler olmuş belli" dedim. Efsun arkadaşına anlattığı gibi bana da heyecanla olanları anlatmaya başladı. Olanların pek de mutlu edici bir yanı yoktu ama kardeşim küçük şeylerden bile mutlu olabilen bir tipti.

Anlattığına göre öğretmeni onu tahtaya kaldırmıştı. Daha doğrusu sırayla herkesi çağırmış. Efsun kalktığında ise soruya doğru cevap vermiş. Soruya tek doğru cevap veren kişi de o olduğu için öğretmeni de çikolatayla onu ödüllendirmiş. Bu kadar mutlu olmasını sağlayan şey tek bir çikolataydı ama o buna bile sevinebiliyordu. Biz gerçekten birbirimize çok zıttık.

Okuldan eve gidiş yolu biraz uzundu. Çantamın ağır olduğu günler eve gelene kadar çok yorulurdum. Bunu kimseye de çaktırmazdım. Bugün iyi ki ağır değildi, çünkü sanki yol bugün daha uzundu. Efsun'un elini sıkı sıkıya tutuyordum. Tutmasam sanki kaybolacakmış gibi hissederdim. O yüzden her gün eve gelirken elini tutardım.

Tam eve çıkan yola dönüyorduk ki, karşımıza benim yaşlarımda bir erkek çocuğu çıkmıştı. Saçları hafif uzundu. Önüne gelen tutamları eliyle karıştırırken, bizi henüz fark etmemişti. Kahverengi saçının arasında azar azar sarı teller vardı. Henüz bize bakmadığı için göz rengini görememiştim. Asıl şaşırtan ise bu mahallenin hepsini tanımama rağmen bu çocuğu asla tanımamamdı. Serseri bir tipi vardı. Kardeşimin elini daha sıkı tuttum.

O da saçlarını düzeltmeyi bırakıp bizi fark etmişti. Ben ise son derece ifadesizliğimi koruyordum. Çocuğun yüzünde ise yarım bir sırıtış vardı. Mahallede kimse yoktu ve her an bir şey yapacakmış gibi bir tipi vardı. O an gözlerinin masmavi olduğunu fark ettim. Mavinin güzel bir tonuna sahipti gözleri. Hoş bir hava katmıştı ona.

İkimiz de aynı anda "Sen de kimsin?" dememiz ayrı bir dejavuydu. Soru soran bir ifadeyle bana bakıyordu. Sanki bu mahallenin yerlisiymiş de beni hiç görmemiş gibi bakıyordu. Asıl bu mahallenin yerlisi bendim ve ben onu buralarda hiç görmemiştim. Hâlâ bana bakmaya devam ettiğinden benden bir cevap bekliyor gibiydi.

"Alara Koral, sen kimsin?" dedim. İlk tanışma anı falan olmalıydı. O da benim gibi adını ve soyadını söylemişti. "Zülfikar Karahan! Buraya yeni taşındım ve bir çok kişiyi tanıyorum ama seni ilk defa gördüm." dedi.

"Bende buradaki herkesi tanırım. Yani aslında burası benim mahallem." elimle evin olduğu yeri gösterdim. "Orada oturuyoruz." dedim. Anlamsız bir şekilde çocuğa kanım ısınmıştı. Zülfikar, Efsun'la da tanıştıktan sonra biraz sohbet etmiştik. İyi bir çocuğa benziyordu. Başlangıçta ön yargılı davransam da, onunla konuştukça iyi biri olduğunu düşünmeye başlamıştım. İlk defa bir arkadaşım olmuştu. Üstelik ben değil, o benimle arkadaş olmak istemişti. Bende teklifini kabul etmiştim. Hatta aynı okulda okuyormuşuz.

Zaten bu mahallede oturan çoğu kişi o okula giderdi. Bundan sonra hep beraber gitme kararı almıştık. O zamanlar hiçbir şey bilmeden o çocuğun arkadaşı olmuştum. Arkadaşım dediğim kişiyle evleneceğimi tahmin bile edemezdim. Bu da kaderin hazin oyunlarındandı şüphesiz...

***

ŞİMDİKİ ZAMAN ALARA KORAL KARAHAN:

Kahvaltı masasında gerginlik hakimdi. Kesinlikle yalandan bile olsa onu sevdiğimi söylememem gerekiyordu. Zülfikar masaya oturduğunda, hâlâ rahattı. "Keşke beni sevdiğini önceden söyleseydin de evlilik sürecini en hızlı şekilde tamamlardım." dedi. Sanki onu gerçekten seviyormuşum gibi konuşuyordu, bunun bir yalan olduğunu bildiğine emindim. Masaya oturduğundan beri sürekli beni bununla vuruyordu. Hayır ben onu sevmiyordum.

Tek amacım kardeşimi buna ikna etmekti, o kadar. Ben de yüzüme her zamanki ifadesiz ve soğuk bakışlarımı yerleştirdim. Böyle yapınca ne düşündüğümü anlayamazdı. "Senin de beni bu denli sevdiğini bilseydim, hemen kabul ederdim teklifini." dedim. Aynı iğneleyici ses tonunu kullandım. Bu sözlerle elimi tutmasına ve beni sevdiğini söylemesine değinmiştim.

Zülfikar ise altta kalacak gibi değildi. "Karım beni sevdiğini söylerken onu yalnız bırakmak bana yakışmazdı." dedi. Sanki her şeyin suçlusu benmişim gibi konuşuyordu. Tüm yalanlarına ayak uydurmaya çalışıyordum. O bu yalanlara beni mecbur bırakmasaydı, belki de onu hiç tanımayacak olurdum.

Zaten bundan önceki hayatımda onun sadece ismini biliyordum o kadar. Bir de ailelerimizin eski yakın arkadaş olduğunu biliyordum. Ciddi bir tavır takınarak "Gerçekçi olalım Karahan!" dedim en ciddi ses tonumda. Artık birşeylerin farkına varıp, rahat tavrından kurtulmalıydı.

"Sende şunu çok iyi biliyorsun ki, ben eğer seninle evlenmeseydim seni tanımayacaktım bile. Benim için sadece gazetelerde ya da manşetlerde yayınlanan egolu biri olarak kalacaktın. Benim yalan söylememe sen sebep olmuşken beni suçlayamazsın Karahan!" dedim.

Zülfikar ise bana bakarken ilk defa pişkin pişkin sırıtmıyordu, gözleri kısılmış bana bakıyordu. Bir şeyleri kafasında oturtmak ister gibiydi. Sonra ise hiç konumuzla alakası olmayan, saçma sapan bir soru sordu. "Sen hangi mahallede büyüdün?" derken ilk defa ciddiydi ve konumuzla alakası olmaması umrunda değil gibiydi. Bu sefer şaşırma sırası bendeydi sanırım.

"Konumuzla ne alakası var şuan?" dedim. O ise sorusunu yeniledi. "Hangi mahallede büyüdün? Hem konumuzla çok alakası var." dedi. Konumuzla alakasız olmasına rağmen daha fazla sorgulamadan cevapladım. "Kuzgunova Mahallesi (Bu mahalle ismi tamamen sahtedir ve böyle bir mahalle ismi bulunmamaktadır. Varsa da ben bilmiyorum)" dedim.

O ise daha da gözlerini kıstı. Ne yapmaya çalışıyordu. Sağı solu belli olmuyordu ki...

Dirseklerimi masaya yaslayarak ona baktım. "Şimdi ne alaka?" dedim. O ise eski patavatsız haline bürünerek "Hiç. Karımın nerede büyüdüğünü merak edemez miyim?" dedi. Zülfikar Karahan gerçekten değişik bir kişilikti, onu anlamakta zorlanıyordum.

***

Mahalle sorusundan sonra ikimizin de ağzını bıçak açmamıştı. Zülfikar ilk defa derin bir sessizlik içine gömülmüştü. Bense umursamazca yemeğimi yemeye devam etmiştim. Kahvaltı bittikten sonra ise yukarı çıkmış, hızla bir duş almıştım. Hızlı almıştım, çünkü birkaç gündür işleri evlilik yalanı yüzünden erteliyordum. Masamda bir sürü evrağın biriktiğini tahmin etmek zor değildi.

Saçımı kurularken kendi kendime söylendim. Gerçekten o kadar evrağı okumak zor olacaktı. Yoğun bir iş günü bekliyordu. Tam saçlarımı kurulamışken içeri bir anda Zülfikar Karahan girdi. 'Ne var?' dercesine ona baktım. Benim bakışlarımla ilgilenmeden, gömleğin üstüne ceketini geçirdi. Sonra ise açıklama yapmak için arkasını döndü. "Biraz holding de işlerim var eve geç gelebilirim, haberin olsun." dedi.

İyi de ben bunu ne yapayım? Normalde işe gideceği zaman beni umursamadan çeker giderdi. Bir anda ne değişmişti? Fazla sorgulamadım. "Tamam. Zaten benim de işim var. Kaç gündür işi ekiyorum, evraklar birikmiştir." dedim. Ağır ağır kafasını salladı. Sonra ise hiçbir şey olmamış gibi çıktı,gitti.

***

Holdinge gelene kadar yoğun bir trafik vardı. İstanbul trafiği gerçekten çekilmezdi. Trafiği atlattıktan sonra holdinge gelebilmiştim ve vakit kaybetmeden ofisime geçtim. Tahmin ettiğim gibi evraklar birikmişti ve bunların hepsini okuyacak olduğumu hatırladığım için sıkıntıyla ofladım.

Aslında tüm evrakları asistanım İpek Hanım okuyordu ancak kendim okumayınca rahatça imza atamıyordum. Bunun güvenmemekle alakası yoktu, tamamen içgüdüsel bir dürtüydü. İlk evrağı açtığımda tam okumaya başlayacakken kapının tıklatılma sesiyle evrağı geri yerine koydum.

Gelen asistanım İpek'ti. İpek benim çok önceden tanıdığım ve çok sevdiğim bir arkadaşımdı. Zaten tek arkadaşım oydu. Kesinlikle çok güzel bir arkadaştı. Yıllarca çabalamış, didinmiş hukuk fakültesini kazanmıştı ancak ne yazık ki kaç yıldır beklemesine rağmen atanamamıştı. Bende atanana kadar yanımda çalışmasını uzun uğraşlar sonucunda kabul ettirmiştim. Bir kaç aydır asistanımdı.

"Efendim İpek." dedim. Normalde İpek der ve soyadı eklerdim ama resmiyette olmadığımızı göstermek için soyadını kullanmamıştım. O da bunu anlamış olacak ki hemen rahatça sandalyeye oturdu. "Alara önce iş ile ilgili önemli bir şey diyeceğim, sonra sana bir şey sormam gerek." dedi.

Ona söylemesi için işaret verdiğimde o da hemen konuşmaya başladı. "Sen gelmediğin o birkaç günde Sancarlar seninle uygun bir vakitte konuşmak istediğini söyledi. Bir de Karahanların başı Rauf Karahan da seninle uygun bir vakitte konuşmak ve görüşmek istediğini söyledi." dedi. Sancarları anlamıştım da Karahanlar ne alakaydı? Onlarla meselemizin kapandığını sanıyordum. Gelecekleri varsa görecekleri de vardı, onların gelini olabilirdim ama işte soyad değil itibar önemliydi.

Sancarlar ile yıllardır süregelen bir iç savaşımız vardı. Bir türlü yakamı bırakmamışlardı. "İyi o zaman her ikisini de yarın farklı saatlerde ofisimde bekliyorum." dedim. İpek bunları unutmamak için küçük bir not kağıdına yazdı. Fazla unutkan bir kızdı. Bugün söyleneni yarın unuturdu. İpek sesini düzelttikten sonra normal arkadaş mooduna girdi.

"Kız sen evlenmişsin!" dedi heyecanla. Neden bu kadar heyecanlandığını anlamadım ama onun yüzündeki tebessümün benzerini yüzüme kondurdum. Baygın bir bakış attım. "İpek sende oradaydın ve iki saat mutluluklar dileyip, orada bile bana Zülfikar'ı anlattın ya. Neyin heyecanı bu?" dedim. Klasik İpek'ti. Asla değişmiyordu, nerede olursak olalım dedikodu yapabiliyordu.

Aynı heyecanını sürdürdü "Kız çürüyüp gidecektin fena mı oldu? Hem adam yakışıklı. Gerçi senin gibi bir güzelliğe de ancak o yakışırdı." dedi. İpek heyecanla bana yakışıklılığından bahsederken ciddiyetle ona bakıyordum. Her bahsettiği şeyi bilmem, hatta onu bu denli tanımam benim için de sürpriz olmuştu. Sahi ben bunları ne ara aklıma kazımıştım?

İpek'i susturarak "İpek başka bir şey var." dedim. İpek anında ciddileşerek bana baktı. Artık bu sırrı daha fazla içimde tutamayacaktım, en azından dostumun bunu bilmeye hakkı vardı.(...)