VEFASIZLIĞA BOĞULAN YUVA 😱

Mekanı öğrenen Paşa hemen yola çıkar. Daha sonra kuyumcuyu da hapse atarlar. Paşa, Yüzünü tanımayacak şekilde örterek buluşma yerinde beklemektedir. Ardından buluşma yerine bir araç gelir. İçinden paşanın eşi çıkar. Paşa şaşımamıştır. Zaten onun geleceğini tahmin etmiştir. Eşi yavaşça yaklaşır, Paşanın yanına ve uçsuz bucaksız tenha bir ormanın sonunda, denizin yanında ki, bir uçurumun kenarında buluşurlar./ Eşi iyice yaklaştığında, Paşa hemen eşinin belindeki silahı alıp, ona doğrultur ve sorar:

-Neden bize bunu yaptın he! Bize karşı bu kinin niye? Neden kendini ölü diye gösterip, ortadan kayboldun? Yuvanı yıktın, gittin. Neden? Neden? Neden? ... Paşa aklına gelen bütün soruları soruyor. Eşi ise bu durumdan nasıl kurtulabileceğini düşünüyor. İçinden "Hele ben bir kurtulayım, sana ne yapacağımı biliyorum" der. Tam o sırada, Rasim Bey, tekerlekli sandalye ile buluşma yerine gelir. Paşa oğlunu burada görünce şaşırır. "Neden geldin, burayı nereden öğrendin" diye sorular sorar. Paşanın bu dalgınlığından yararlanan, eşi, hemen Paşanın elindeki silahı almaya çalışır. Rasim de babasına yardım etmek ister ve yanlarına gelir. Paşa ile eşi boğuşurlarken silah uçurumdan aşağı düşer. Paşanın eşi, Paşayı yere düşürür ve Rasim'i de tekerlekli sandalyesinden tutup uçuruma doğru iter. Bunu gören paşa eşini unutup, Rasim'in peşine, onu kurtarmaya gider. Eşi de, arabaya doğru koşar. Biner ve arabanın kırmızı benekli torpido gözünden bir silah daha çıkarır. Paşa Rasim'i kurtarmıştır. Ama şimdi eşi arabayı onların üzerine doğru sürer. Paşa oradan ayrılmaz ve şöyle düşünür:

-Hiç mi beni sevmedin? Senelerce aynı yastığa baş koyduk. Ne oldu da gözünü böyle kararttın? Vefasızlığın böylesini göreceğim, aklımın ucundan geçmezdi. Bizi öldürebilecek kadar, bizden nefret ediyorsun demek.

Bütün her şey onun yüzünden başlamış, her şeye o sebep olmuştur. Paşa, onun yüzünden, önceden oğluyla kavga edip ayrılmıştır. Ama şimdi bu kadar değersiz biri için, kavga ettiklerini düşününce, kahrolur. Ve bu vefasızlık karşısında, kaçmayı hiç düşünmez. Çünkü onu hala çok seviyor ve oğlu Rasim'in bu haliyle kaçamayacağını biliyor. Bütün bu olanlara rağmen paşa, oğlunu bırakmaz. Sinirlenir ve eşine içinden "Sen beni bıraktın, oğlum da zamanında beni bırakmıştı. Ama ben sizi bırakmayacağım" der. Annesi üzerlerine arabayı sürmeye devam eder ve bir yandan da kaçamasınlar diye silahıyla ateş eder. Paşa oğlunun önüne geçer, siper eder gövdesini. Paşanın adeta vücudu delik deşik olur. Arabayı süren eşi, durmak ister, frene basar ama bir an da frenler tutmaz ve çarpar. Üçü birlikte denize doğru uçarlar. Rasim Bey, tam bu düşme esnasında, annesinin gözünün, rüyasında gördüğü kopyasının gözü gibi, parlayarak alev aldığını görür. sonra suya düşerler. Paşa, her yerinden kurşun yediği için ölür. Eşi ise arabaya sıkışmıştır. Çıkamaz ve boğulur. Rasim Bey ise yüzerek karaya doğru gelmiştir. Fakat bacağını kaybettiği için, yürüyemez. Kimseye sesini duyuramaz. Kayalıkların dibinde ölümü beklerken, denizden; rüyasında gördüğü kopyasının, yok olduğu zaman çıktığı duman gibi, bir kara dumanın çıktığını müşahede eder. Ve hayatının bu son demlerinde, dudaklarından şu anlamlı nağmeler dökülür:

Vefayı alsan, parayla değil

Vefasızlık! Bir kara duman

Sekerat vaktinde, vefa kolay değil

Bir yuvayı, heder ettin, vefasız anam!

*** SON ~ Müellifi: Enes ÖZDEMİR ***

Belki 6. Bölüm ile 7. Bölüm arasındaki geçişi düzenleyerek yeni bir bölüm ekleyebilirim. (Taksimle ayrılan bölüm) Önceden yazdığım bir hikayeyi kopyala yapıştır yaptığımı itiraf ediyorum :) Her bölümü tek tek kontrol edeceğim. İleride hikayeye ekleme ve çıkarmalar yaparak yeniden düzenleyebilirim. Hikayeyi biraz daha uzatmayı ve senaryoya uygun bir hale getirmeyi planlıyorum çünkü ileride aynı hikayenin bir de senaryosunu yazacağım... Okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Sizde hikayem hakkında ki düşüncelerinizi yorumlar kısmında benimle paylaşırsanız beni çok mutlu edersiniz ve kendimi geliştirmeme faydası olur.