Yaralı Kalbin Vedası

8. Bölüm – Gerçeğin Sessiz Çığlığı
Şarkı: Cem Adrian- Sana Bunları Hiç Bilmediğin YerdenYazıyorum

1 Eylül 2024, sabahın ilk saatleri.

İçime bir şüphe düştü. Sebebini bilmiyorum ama kalbim, o gün uyanır uyanmaz bir gerçeğin peşine düşmek istedi. Belki de içgüdülerim, bana hâlâ gizlenen bir şeyler olduğunu fısıldıyordu. Tayfun’un “eşimden ayrıyım” cümlesi o an o kadar uzaktı ki gerçeğe… Telefonumu elime aldım ve başladım aramaya. Sosyal medyada, satır aralarında, etiketlerin altında, albümlerde… Sonunda buldum.

Onun ve eşinin birlikte olduğu, gelinlikli-damatlıklı fotoğrafları…

O an içimden geçen şey sadece “ihanet” değil, saf bir kandırılmışlık duygusuydu. Kalbimin ortasına koskoca bir boşluk düştü. Her kelimenin, her dokunuşun, her sarılmanın arkasında duran o büyük yalanla göz göze geldim. Pınar’a yazdım:

“Pınar, çok kötüyüm. Tayfun’un karısıyla olan fotoğraflarını buldum…”

Zaten biliyormuş gibi bir cümle kurdu:

“Ben sana söylemiştim, neden hâlâ inanmak istemiyorsun?”

Ama gerçek ne kadar önceden sezilirse sezilsin, bir insan sadece kendi gözleriyle görünce yıkılıyor. Ve ben yıkıldım. En çok da kendime kızdım. Körü körüne bir aşka inandığım, defalarca affettiğim, kendimi savunduğum için…

Ve sonra ona bir mesaj yazdım. Sitem yoktu. Sadece kalbimle yazılmış, yorgun bir veda:

“Geçen sene evli olduğunu söyledin, senden vazgeçtim.
Bu sene ayrı olduğunu söyledin, bir şeyler olsun istedim…
Ama beni kandırmışsın.
Ne güzel fotoğraflarınız varmış sosyal medyada… damatlık, gelinlik…
Keşke bana bunu yapmasaydın.
Ben düşmanın değildim, sadece sana aşık biriydim.
Lütfen uzak kalalım birbirimizden. Ötesi olmaz artık.”

Ve hiçbir cevap gelmedi…

Ne bir özür, ne bir açıklama…
Sadece sessizlik.
Koca bir hiçliğin içinde kaldım.
Bu hikâyenin en acı kısmı, benim bile kendime yetemeyişimdi.
Çünkü aşk, bazen sadece seni susturup diğerini savunmak olabiliyordu.

Ama bitti.
Bu sefer gerçekten bitti.