Tanıdık bir göz, unutulmamış bir kalp

Bölüm 3: Bir Daha Görmem Diyordum Ya…

Şarkı: Kalben – Sadece

22 Haziran 2024 – Cumartesi

Tam on bir ay…
O geceyi yaşadığım o mekâna, on bir koca ay boyunca hiç adım atmadım.
Ve gerçekçi olmak gerekirse, aklıma bile gelmiyordu artık. Hayat devam etmişti. O süreçte kalbime başka birini aldım, umutlandım, olmadı… yolun sonu yine yalnızlıktı.

O cumartesi günü Melike’yle birlikte dolu dolu bir gün geçirdik.
Akşam üzeri, sosyal medyada rastgele gezinirken bir anda o eski mekân karşıma çıktı.
Ekranda beliren o kare, içimde çoktan unuttuğumu sandığım bir yerlere dokundu.
Melike’ye dönüp “Hadi gel, rakı içelim,” dedim.
Güzelce hazırlandık ve o mekâna doğru yola koyulduk.

Masamıza oturduk, tanıdık simalar, ayaküstü tebessümler, yıllar sonra gelen o tanıdık kadeh sesleri…
Her şey sıradan gidiyordu.
Ta ki başımı çevirip kalabalığın içine baktığım o ana kadar.

İki masa arkamdaydı.
“O.”
Bir an kalbim sıkıştı.
Aslında daha önce bir kez daha karşılaşmıştık. O zaman bana baktığında içimde biriken öfkeyle “Ne bakıyorsun?” demiştim.
Çünkü o sırada kalbim başkasına aitti.
Üstelik numaram da değişmişti, geçmişin ona açılan kapısı kapanmıştı.

Ama işte şimdi, oradaydı.
Göz göze bile gelmeden içimde bir şeyler çözüldü.
Melike’yle sohbet ederken bir anda onu anlatmaya başladım.
Duygum yoktu belki ama bir şey… içimde bir şey kalmıştı.

Derken bir çocuk bana çiçek yollamak istedi.
Reddettim.
Ama bizimki görmüş.
Kıskanmış.
Ve oturduğu yerden, gözümün içine bakarak kendi çiçeğini yolladı.
“Alır mısın?” diye sordu.
Aldım.

Birkaç saat geçti, başka bir mekânda sözümüz vardı, kalktık.
Merdivenlerden inerken arkamdan bir ses yükseldi:
“Büşraaa…”

O an içim titredi.
Avuç içlerim terledi, ama yüzüme yine o tanıdık soğukkanlı tebessüm yerleşti.
“Efendim?” dedim.

Klasik birkaç hal-hatır sorusu…
Sonra numaramın değiştiğini fark ettiğini söyledi.
Ve ben istemediğimi belirtsem de bir anda telefonumu aldı, kendi numarasını çaldırarak rehberine kaydetti.
Yine… yine yenik düşmüştüm bu çocuğa.

Taksi çağırmıştım.
Yanımda yürüdü, kapımı açtı, uğurladı.
Ve sonra… mesaj attı.

Birkaç yazışmadan sonra konu geçmişe geldi.
Ve itiraf etti:
“Eşimden boşanmadım. Ama ayrı yaşıyoruz.”

Sakin kaldım.
Sadece, “Bu beni ilgilendirmez,” dedim.
Ama içimden de geçirdim…
“Acaba… bu sefer biz olur muyuz?”

Sesini özlemişim.
Gözlerini, gülüşünü…
Ben bu adama yeniden tutulmuştum.
Oysa olmayacağını bile bile…
Bile bile.

Birkaç gün boyunca sabah-akşam mesajlaştık.
Gülümsedik, şakalaştık…
Nasıl tekrar bağlandım, ne zaman tekrar düştüm bilmiyorum.
Ama aşk dediğin zaten böyle değil midir?
Ya kavuşamazsın…
Ya da imkânsıza tutulursun.

Ve öğrendim ki… imkânsız olan daha tatlı gelirmiş insana.
Ne büyük yalan.
Ne büyük acı.

Bir buluşma planladık.
Evimden almaya geldi, birlikte kahve içtik.
Saatler süren bir sohbetin içinde kayboldum.
Güldüm, eğlendim…
Karşımda sanki yıllardır tanıdığım biri oturuyordu.
O gece dünyayı dışladım.
O ne söylese inanasım vardı.
Yanında kendimi öyle iyi hissediyordum ki…

“Başka bir şey yapmak ister misin, yoksa eve mi bırakayım?” diye sorduğunda
içimdeki o tanıdık çocuk “Bir bira içebiliriz,” dedi.
Bir pub’a gittik.
Ama orası dar geldi, bastı.
Kısa sürdü.

Sonunda eve geldim…
Yatağa başımı koyduğumda, beynimde yankılanan tek bir kelime vardı:

Neden.
Neden.
Neden.
Neden!

Niye yaptım bunu kendime yine?
Gece boyunca içimdeki savaşı izledim.
Ama çok geçti artık.
Çünkü ben yine ona hapsolmuştum.

Kaçamadım.
Umut ettim.
“Belki bu sefer farklı olur,” dedim.
Ve o gece de bitti…

Ama içimde yeni bir hikâye çoktan başlamıştı.