Beni böyle sevme 💔

6. Bölüm – Bir Yanım Kızgın, Diğer Yanım Hâlâ Aşık
Şarkı: Kenan Doğulu – “Tutamıyorum Zamanı”

13 Temmuz 2024, Cumartesi

Kızlarla yine ayrı bir yere gitmiştik. İçimde tuhaf bir his vardı: Hem onu görmekten korkuyordum hem de onu deli gibi görmek istiyordum.
Mekana girdiğimde ortalık sakindi, o yoktu. Gelmeyecek diye düşündüm… Ve bu düşünce keyfimi kaçırmaya yetti.
Derken arkadaşım beni kolumdan tutup zorla lavaboya götürdü. Gözlerimin içine bakıp “Geldi…” dedi.
O an kalbim karnıma indi. Ben görmemiştim ama görmek için her şeyimi verecek kadar özlemiştim onu.

Üst kattaymış. Hemen, o beni görmeden, ben onu görmek istedim.
Ve… gördüm.
İyi görünüyordu.
Ben de öyle…

Aşağıya indim, masama geçtim. Bir mesaj, bir sebep… ve ben yine bir saçmalık yapıp onu engellemiştim.
Ama çok geçmeden sırtımda tanıdık bir el…
“Aşağıya gel, konuşacağız,” dedi.

Kızlar gitme dese de duramadım. Gittim.
Konuşmalarından, olan bitenden haberi olmadığını anladım.
Ve ben… hiç saklamadan her şeyi anlattım.
Hatalarımı, pişmanlıklarımı, en çok da artık “biz” diye bir şeyin mümkün olmayacağını…
Anlamaya çalıştı ama kabullenemedi. Bana yakıştıramadı. “Nasıl yaptın?” diye tekrar tekrar sordu.
Benim de cevabım yoktu. Aşktı belki… ya da zayıflıktı.

Kızlarla aşağıya indim, taksi bekliyoruz.
O ise arabasıyla yanımızdan geçti, hâlâ beni eve bırakmak istiyordu.
Kabul etmedim.
Utanmıştım… hem de çok.

Arkadaşım yalnız kalmamam için beni başka bir mekana götürdü.
Tam içeri girecekken telefonum çaldı.
“Şu engeli kaldır,” dedi.

Kaldırdım.
Çünkü araması bile içimi yumuşatmıştı.
İçeri girdiğimde ondan gelen mesaj:
“Az önce önümden geçtin.”

Uzaktan uzağa baktık birbirimize.
Yetmedi.
Kapıya çıktık ve konuşmaya başladık.
Yaklaşık bir saat…

Neden yaptığımı anlamaya çalıştı.
Kızgındı ama kıyamıyordu.
Vedaya benzer bir cümle kurarken…
Birden sarıldı.

Donup kaldım.
Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim.
Ben de sarıldım.
Sonra arkamı dönüp, gözyaşları içinde merdivenleri indim.
Taksiye binip eve gittim.

Gece görüntülü konuştuk.
Ben bir süre sonra uyuyakaldım.
Sabah uyandığımda mesajları okudum:

“Aklıma geldikçe sinirim bozuluyor.
Sen ya… sen!
Sana yakıştıramıyorum.
Nasıl yaptın bana bunu… Uyuyamıyorum, senin yüzünden.”

Haklıydı.
Gözlerinde uykusuzluğun izini gördüm.
Kendime öfkelendim.

Sonra ne mi oldu?

Bir şekilde konuyu kapattık.
Ve biz… yeniden barıştık.
Üstelik o, “Sevgiliyiz artık,” dedi.
Ben de kabul ettim.

Çünkü ona öyle bağlanmıştım ki,
Ne dese olurdu artık.
Ne dese… razıydım.