Sözde Başlayan, Sessizlikte Biten

Bölüm 11 – Sözde Başlayan, Sessizlikte Biten
Şarkı: İkilem - Bu Saatten Sonra

15 Kasım 2024…
Onu rüyamda görmüştüm. Gerçekten iyi olup olmadığını merak ettim. Engelim kalkmıştı. Dayanamadım, yazdım.
Kısa bir “Merhaba, iyiyim. Sen nasılsın? Nasıl gördün rüyanda?” yanıtı…
Rüyamı anlattım. Lafı çevirdi, “Beni artık mekanlardagöremiyorsun,” dedi.
Konuşma kısa sürdü, sanki bunca olaylar hiç yaşanmamış gibi.

25 Kasım’da bu sefer o yazdı.
“Mekânda mıydın? Bir arkadaşını gördüm.”
Belli ki bahaneydi. Yazmak için bahane arıyordu. Ama konuşma yine kısa sürdü, sustu.

29 Kasım’da bir videoyla devam etti her şey…
O kavgalı geceye ait, elini yıkadığım o anlardan biri… Ablam beni videoya çekmişti, komik bir detay vardı. Ben de paylaştım.
Tayfun cevap verdi: “Sesini aç, paylaş bunu böyle.”
Boş bulundum, “Silmemişsin demek ki…” dedim.
Gülümsedi. Sessiz kaldık.
Her şey saklıydı hâlâ onda. Ben de her şeyi saklıyordum hâlâ…

10 Aralık’ta sarhoşken yine mesaj atıp geri çekmiştim. Sabahı mesaj attı:
“İstediğin zaman yazabilirsin.”
Böylece uzun zamandır ilk kez yeniden sohbet ettik.
İş yerinin çatısını su basmış, anlatıyor.
Beter oluyormuşsun, dedim.
Gülüştük.

Birlikte gittiğimiz kafeyi attı, “Anılar…”
Ben de bizim olduğumuz fotoğrafı gönderdim.
Hiçbir şey yaşamamış gibiydik.

18 Aralık’ta görüşecektik.
“Selamünaleyküm, kaçta geliyorsun?”
Cevap: “Gelemeyeceğim, çok kötüyüm. Anlatamam.”
Kelimeler boğazımda kaldı.
Bir kez daha hayal kırıklığı…

Bir hafta sonra:
“Geçen hafta için kusura bakma, çok kötüydüm.”
Umursamaz cevap verdim ama kalbim kırılmıştı yine.
İnanmadım. Gerçekten kötü olduğunu düşünmedim. Ama sorgulamadım.

30 Aralık’ta küpe…
Aylardır Tayfun’daydı.
Fotoğrafını gönderdi.
“Atmamışsın?” dedim.
“Atamıyorum,” dedi.
“Eğer bir gün atacaksan, getir bana,” dedim.
Gülüştük.
Ne tuhaf… Aylardır konuşmayan biz, şimdi gülümsüyorduk.

31 Aralık…
Yılbaşıydı.
Herkes kutlarken, biz sessizce iyi dileklerimizi paylaştık.
Ben onun, o benim iyi olmamı diledi.
“2025’e küs girmeyelim, temiz sayfa açalım,” dedi.
Şaşırdım. Ama hoşuma gitti.
Birden sevgili gibi davranmaya başladı.
Kısıtlamalar koydu.
Ben de kendimi ezerek ona uygun hale getirmeye başladım.
Evli olduğunu bile bile…
“Ben bu adamla bir yola çıkmak istiyorum,” dedim kendime.
Körkütük aşıktım.

Cumartesi kahve içecektik.
Ama o yazamıyordu, çünkü evindeydi.
İkinci hattı vardı.
Bunu kabullenmeye çalışıyordum ama çok zordu.
Yine de yazıyordum, anlatıyordum, izin alıyordum.
Benim evim bile sanki onun evine bağlıydı.

Ve 4 Ocak sabahı…
“Günaydın hayatım,” dedim.
O da aynı şekilde cevapladı.
Ama sonrası sessizlikti.
Ne aradı, ne sordu, ne merak etti.
Bir günaydınla hikâye bitiverdi.

Yıl biterken, biz de bittik.

Ben bu adamdan kaç kere vazgeçmeye çalıştım bilmiyorum ama her defasında aynı uçurumdan atladım.
Ve bu defa yere daha sert çakıldım.