3. Bölüm

“Unutan iyileşir dediler… ama ben seni unutmak istemiyorum ki.”
Evin kapısını açıp içeri girdiğim de fazla sessiz olduğunu fark ettim. Ama Işık’ın uyuyabileceğini düşündüğümden seslenmedim.
Üzerimdeki kabanı çıkartıp askılığa astım. Çizmelerimi de düzgünce yerine kaldırdım. Ellerimi yıkamak için odasının önünden geçerken içeriye bi göz attım ama kimseyi göremedim.
“Allah Allah gelmesi lazımdı.” Yönümü değiştirip salona baktım ama orada da yoktu. Bu sefer direkt telefonuma yöneldim.
Hızla aramalar kısmına girip çaldırmaya başladım. Çaldı çaldı… açan olmadı. Bir kez daha çaldırdım ama yine açan olmayınca kalbimdeki kara bulutlar daha da arttı sanki.
“Işık ya.” söylene söylene lavaboya girip ellerimi yıkadım. Makyajımı temizledim, lensimi de çıkartıp kabına koydum ve pijamalarımı giydim.
Odadan çıkıp mutfağa geçtim. Midem açlıktan kazınmaya başlamıştı ama içimdeki o huzursuzluk iştahımı tamamen kapatıyordu. Yine de bir şeyler atıştırmak amacıyla buzdolabının kapısını açtım.
Üç gün önce sardığım yaprak sarmasını bir tabağa koyup tezgahın kenarına iliştim. İstanbul’un dışarıdaki uğultusu mutfak penceresine vururken, lokmalar boğazıma diziliyordu. Gözüm sürekli masanın üzerindeki telefonuma kayıyordu. Işık neredeydi?
Telefondan sosyal medyaya girip gezerken kapı çalmaya başladı. “Geldi deli kız," diye mırıldandım rahatlamaya çalışarak. Kapının deliğinden bakmaya gerek bile duymadan kilidi çevirdim ve kapıyı ardına kadar açtım.
Işık, eşikte duruyordu.
Göz göze geldiğimiz an, üzerindeki bembeyaz ceketin kollarını sımsıkı tuttuğunu fark ettim. Saçları sabahki o kusursuz topuzundan kurtulmuş, birkaç tutamı yüzüne düşmüştü. Nefes nefeseydi, sanki merdivenleri koşarak çıkmış gibi bir hali vardı. Göğsü hızla inip kalkıyordu ama beni gördüğü an yüzüne aceleyle, dumanlı bir tebessüm yerleştirmeye çalıştı.
"Selam," dedi, sesinin titremesini engellemek için yapay bir neşeyle konuşarak. "Ay, anahtarımı çantanın dibinde bulamadım bir türlü, seni de böldüm."
"Işık, saat kaç oldu nerede kaldın sen?" dedim kenara çekilip geçmesi için yol açarken. "Telefonunu da açmıyorsun. Öldüm meraktan."
İçeri adımlarken adımları her zamankinden daha telaşlıydı. Ceketini çıkarıp askılığa asarken ellerinin hafifçe titrediğini gizlemek ister gibi arkasını döndü. "Sorma ya, holdingdeki o sunum uzadıkça uzadı," dedi, vestiyerin aynasından bana bakıp yalandan gözlerini devirerek. "Alparslan Kılıç her detaya takıldı yine. Telefonu da toplantı odasında sessizde unutmuşum.”
Cümleleri çok hızlı, adeta ezberlenmiş gibi dökülmüştü dudaklarından. Üzerindeki o beyaz elbiseye inat, ruhundan dışarı taşan o kapkara heyecanı ve korkuyu görebiliyordum. Beni geçiştirmeye çalışıyordu ama benim ikizimi tanımam için tek bir bakışı yeterdi.
“Yok yok senin bir şeyin var. Söyle bakalım.” dedim onu koluntan tutup kendime çevirerek.
Işık ise bir adım geriledi. “Yok işte Işıl. Uzatma.” saçını açıp direkt mutfağa yöneldi.
“Ellerini yıka ilk.” bazen kendimi anne gibi hissediyorum gerçekten. Işık ne kadar büyürse büyüsün hep benim gözümde çocuk olacaktı.
“Of.” söylene söylene ellerini yıkayıp mutfağa girdi ve sandalyeye oturdu. Ben de ona yemek koyarken sigarasını yakmıştı.
“Sigara mı?” normalde kullandığı bir şey değildi. Çok stresli olduğu zamanlar da içiyordu. “Işık.” tabağı bırakıp elini tuttum. “Bana her şeyi anlatabilirsin biliyorsun değil mi?”
Işık sigarasından derin bir nefes alıp kül tablasına iki kez vurdu. “Ben bir şey yaptım.”
“Ne yaptın, Işık?” dedim sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalışarak. Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başlamıştı bile. “Yine kiminle dalaştın şirkette?”
Işık, parmaklarının arasındaki sigaranın dumanı gözlerini yakıyormuş gibi başını hafifçe yana eğdi. Bakışlarını mutfak masasının ahşap dokusuna sabitlemişti. “Dalaşmak falan değil bu seferki...” diye mırıldandı, sesi kendi içine kaçar gibi kısıktı. “Çok daha büyük. Geri dönüşü olmayan bir şey.”
“Korkutuyorsun beni,” dedim tuttuğum elini biraz daha sıkarak. “Şirketten bir şey mi çaldın, biriyle kavga mı ettin? Alparslan Kılıç’la mı ilgili?”
Alparslan Kılıç’ın ismini duyduğu an Işık’ın omuzları gerildi. Bakışlarında az önce kor gibi yanan o korkunun yerini, ani ve karanlık bir nefret dalgası aldı. “O adam hak etti,” dedi dişlerinin arasından. “Herkes onu alt edilemez bir tanrı gibi görüyor. Adana’nın sert kanıymış, hata kabul etmezmiş... Kibir kulelerinde oturup insanları ezmenin bir bedeli olmalıydı.”
“Işık, sadede gel lütfen,” dedim sabrımın son raddesine gelerek. “Ne yaptın o adama?”
Kül tablasında tüten sigaraya uzandı, titreyen parmaklarıyla onu bastırarak söndürdü. O sırada mutfağın içindeki sessizlik o kadar ağırlaştı ki, dışarıdaki İstanbul trafiğinin uğultusu bile tamamen kesildi sandım. Başını kaldırdı ve doğrudan gözlerimin içine baktı. O an onun orman yeşili gözlerinde daha önce hiç görmediğim, ürkütücü bir kararlılık vardı.
“Şirketin can damarı olan bir tüzük açığı vardı, haftalardır üzerinde çalışıyordum,” dedi nefesini tek seferde vererek. “Bugün o yönetim kurulu toplantısı basılmadan hemen önce, holdingin en kritik yüzde onluk hissesini kendi üzerime geçirdim Işıl. O çok güvendiği finans ağını tek bir hamleyle çökerttim.”
Duyduklarımla donakaldım. Elim, onun elinin üzerinden kayıp masaya düştü. “Sen... Sen delirmişsin,” diye fısıldayabildim. “Holding hissesi mi? Işık bu hırsızlık! Seni hapse tıkarlar, Alparslan Kılıç seni bu şehirde sağ bırakmaz!”
“Beni bulamaz ki,” dedi Işık, dudaklarının kenarında titreyen o tekinsiz zafer gülümsemesiyle. “Çünkü o hisseleri paravan bir şirket üzerinden çoktan görünmez kıldım. Üstelik her şeyi öyle bir ayarladım ki... Şu an bütün sistem, o paranın bizzat Alparslan Kılıç tarafından zimmetine geçirildiğini gösteriyor. Kendi kazdığı kuyuya kendi düştü.”
Nefesim boğazıma tıkandı. Kardeşim sadece bir holdingi dolandırmakla kalmamış, İstanbul’un en tehlikeli adamının üzerine devasa bir vebal yıkmıştı. Ve bunu yaparken yüzünde en ufak bir pişmanlık kırıntısı bile yoktu.
Omuzlarından tutup onu sarstım. “Sen salak mısın?” diye yükseldim. “Rahatın mı battı? Neden yaptın Işık?!”
Benim bağırmama dayanamamak o da ayağa kalktı ve bir adım geri çekildi. Karşımda gördüğüm yeşil gözler sanki ona ait değilde bir canavara aitti. “Hak etti o! Herkesi aşağılamak ne demek görecek demiştim! Biz onun köleleei değiliz!”
“Kölesi değiliz diye kendini ateşe mi attın Işık?” diye haykırdım, sesim mutfağın duvarlarında yankılanırken. Öfkem ve korkum birbirine karışmıştı, ellerim tir tir titriyordu. “O adam Adana’nın en köklü, en tehlikeli ailesinin veliahdı! Sen onun sadece parasını almadın, gururunu aldın, itibarını lekeledin! Ne yapacağını sanıyorsun? Polise gidip şikayetçi olmasını mı bekliyorsun? Alparslan Kılıç hukukla iş çözmez, bilmiyor musun?”
Işık, ona ilk defa bu kadar sert yükseldiğim için bir an bocaladı. Yüzündeki o canavarca kararlılık hafifçe sarsıldı, yerini derin bir paniğe bıraktı. Göğsü hızla inip kalkarken masanın üzerindeki çantasına uzandı. “Biliyorum...” dedi, sesi bu kez titreyerek çıktı. “Bir süre bekleyeceğim. En fazla iki gün sonra fark eder zaten.”
Başımı iki yana salladım. “Gitmen lazım.” dedim direkt. “Gitmen lazım Işık. Seni göz göre göre kurtlar sofrasına atamam.”
Bu dediğimle öylece kaldı. “Ne gitmesinden bahsediyorsun?” dedi anlam veremeyerek.
“Babamın ölümünden sonra birbirimizden başka kimsemiz kalmadı bizim,” dedim, gözlerimden sızmak isteyen yaşları amansız bir öfkeyle geriye iterek. “Sen o adama sadece bir tuzak kurmadın, kendi ölüm fermanını imzaladın Işık.”
“Yapacak bir şey yok.” dedi pes eder gibi yeniden sandalyeye çökerek. “Yarın işe gitmem. Seninle gelirim.”
“Gitmen lazım.” dedim bir kez daha. “Çankırı’ya gideceksin. Babaannemlerden kalma bir ev var orada kalacaksın.”
Işık başını iki yana salladı. “Girmiyorum hiçbir yere.”
Sen hâlâ durumun ciddiyetini kavrayamıyorsun, değil mi?” diyerek üzerine yürüdüm, ellerimi hırsla masaya vurdum. “Işık, Alparslan Kılıç’tan bahsediyoruz! Adamın bir lafıyla adını bu şehirden silerler! Sen yarın işe gitmeyince ne olacak sanıyorsun?”
“Gelsinler!” diye bağırdı Işık, oturduğu sandalyeden fırlayarak. Gözlerindeki o canavarca dikbaşlılık yeniden alevlenmişti. “Korkmuyorum onlardan! Her şeyi usulüne göre yaptım diyorum sana. Polis gelse bile ellerinde tek bir somut delil olmayacak. Alparslan kendi derdine yansın, o lekeyi üzerinden temizleyene kadar canı çıkacak!”
“Polis gelse öpüp başına koy!” diye haykırdım, öfkeden gözlerim dönmüştü. “Adam ikimizi de dümdüz eder!”
“Gitmiyorum Işıl, gitmiyorum!” diyerek mutfak kapısına doğru bir adım attı, çenesini dikleştirdi. “Sırf o herif güçlü diye kuyruğumu kıstırıp kaçacak mıyım? Yarın da buradayım, öbür gün de! En azından şirketteki o çalkantıyı, hisselerin düşüşünü kendi gözlerimle görmek istiyorum. Bu zevki bana zehir etme!”
“Zevk mi?” İnanamayarak ellerimi saçlarımın arasından geçirdim. “Kendi ölüm fermanını izlemek mi senin zevkin? Sen delirmişsin. Gerçekten aklını yitirmişsin sen.”
Öfkem aniden yerini dipsiz bir yorgunluğa bıraktı. Yanına gidip omuzlarını sıktım, bu sefer bağırmadım, sesimi olabildiğince fısıltıya yakın bir tona çektim. “Sana yalvarıyorum Işık... Eğer yarın o holdinge gidersen, o adam senin gözlerinin içine baktığı an anlar. Bir gün... Sadece bir gün bana izin ver.”
Işık çenesini sıktı, gözlerini benden kaçırmak istedi ama izin vermedim. “Ne demek bir gün?” diye mırıldandı huysuzca.
“Yarın işe gitmiyorsun. Hastayım diye rapor alacağız, evde kalacaksın,” dedim aklıma gelen ilk planı masaya sürerek. “Ben de yarın stüdyodaki tüm işleri ertelerim. Diğer günün sabahı... İtiraz istemiyorum Işık, o günün sabahı gün doğmadan bu şehirden çıkacaksın.”
Işık bir süre yüzüme baktı. Aramızdaki o görünmez ikiz bağının getirdiği çaresizlik ikimizi de ele geçirmişti. En sonunda o dik başlı omuzları pes eder gibi düştü. “Tamam,” dedi, sesi ilk defa bu kadar kırılgan çıkmıştı. “Yarın evdeyim. Gitmiyorum holdinge. Ama diğer gün için söz vermiyorum, duruma bakacağız.”
“Bakarız,” dedim onu rahatlatmak için yalan söyleyerek. Kafamda onu o sabah zorla da olsa o arabaya bindirme fikri çoktan kesinleşmişti. “Hadi, git odana dinlen artık. Üzerindeki o gerginliği at.”
Daha fazla konuşmadı. Çantasını masadan alıp yavaş adımlarla mutfaktan çıktı ve odasının kapısını kapattı. Koridorun ortasında, mutfaktan sızan o ağır sigara dumanıyla baş başa kaldım. Derin bir nefes alıp salona geçtim, kendimi koltuğa bıraktım.
Başım yine deli gibi ağrımaya başlamıştı. Ne kadar ağrı kesici içsem de işe yaramayacağını biliyordum. Bu migren denilen lanet asla geçiyordu.
“Seni neden seveyim Işıl! Sen sadece lanetsin!” anne denilen o kadının sesi çınlamaya başladı beynimde. Yirmi altı senelik hayatımın sadece sekiz senesini onunla geçirmeme rağmen her bir sözü aklımdan çıkmıyordu.
Daha yedi yaşındayken okulun ilk gününden dönmüştüm. Ama o gün herkes gözüm yüzünden beni küçük düşürmüş zorbalamıştı. Okulda ışık üzülmesin diye kendimi tutsamda eve gelir gelmez odama geçip ağlamaya başlamıştım.
Daha sonra ise odama Emma Soylu yani anne girmişti. Anne aslında Taylan’da doğmuş büyümüş bir süre sonra Türkiye’ye gelmişti. Babam yani Taner Soylu ile tanışıp evlenmişti.
“Başımı ağrıtıyorsun Işıl!” diye bağırmıştı. Bense sessiz kaldığım oflayarak “Neyin var yine?” demişti.
“Herkes gözümle dalga geçti.” demiştim bende ağlayarak.
“Lanetlisin ondandır.” başka bir şey demeden çıkıp gitmişti.
O günden sonra gözlerimin bendeki yerini hep sorgulamıştım. Biri deniz mavisi, diğeri orman yeşili olan bu gözler insanlara büyüleyici gelebilirdi ama bana sadece lanetli olmamı hatırlatıyordu. Annemin dudaklarından dökülen o zehirli kelimeler, yirmi altı yaşına gelmiş olmama rağmen hâlâ her migren nöbetinde şakaklarımı birer çivi gibi zorluyordu.
Başımı koltuğun arkalığına yaslayıp gözlerimi sıkıca kapattım. Salondaki saatin tıkırtıları beynimin içinde yankılanıyordu. Işık odasında derin bir sessizliğe gömülmüştü. Evin içindeki hava o kadar ağırdı ki, sanki duvarlar üzerime doğru daralıyordu.
"Lanetliyim, öyle mi?" diye mırıldandım karanlığa doğru.
Eğer lanetli olmak, kardeşinin işlediği günahların bedelini ödemek için kendi hayatını hiçe saymak demekse, annem haklıydı. Ben bu hayatta sadece Işık'ın ikizi değil, onun koruyucu kalkanıydım. Babamın bana bıraktığı o en büyük mirastı ve ne olursa olsun o kalkanın kırılmasına izin vermeyecektim.
Oturduğum yerden zorlukla doğruldum. Mutfağa geçip kendime soğuk bir su doldurdum. Bardağı dudaklarıma götürürken gözüm masanın üzerindeki boş kül tablasına takıldı. Işık'ın söndürdüğü o tek sigaranın kokusu hâlâ sinmişti odaya. Yarın büyük bir gün olacaktı. Hem stüdyodaki işleri toparlamam hem de Işık'ı bu şehirden gönderecek hazırlıkları tamamlamam gerekiyordu.
Yatak odama geçip üzerimdeki pijama takımına daha sıkı sarındım. Yatağa uzandığımda İstanbul'un uğultusu pencereme vuruyordu. Gözlerimi tavana dikip derin bir nefes aldım. Yarın uyandığımda her şeyin bir kabustan ibaret olmasını dileyecek kadar çaresizdim ama biliyordum; kader bizim için ilk ilmeği çoktan atmıştı ve o ilmek, kaçınılmaz bir şekilde daralıyordu.