2. Bölüm

“Birbirimize denk geldik, birbirimize iyi gelemedik.”
Sabah gözlerimi açtığımda, şakaklarıma saplanan o tanıdık ağrı yüzünden kirpiklerimi yeniden kapatmak zorunda kaldım. Anne denen o kadından bana miras kalan tek şey, sanırım bu lanet migrendi.
Zorlukla da olsa yataktan kalkıp üzerimdeki sersemliği attım. Bugün stüdyoya erkenden geçmem gerekiyordu. Hızla banyoya gidip yüzüme soğuk su çarptım ve odama dönerek dolabımın karşısına geçtim.
Bu hayatta en çok zaaf duyduğum üç şey vardı: Işık, topuklu ayakkabılar ve mini etekler. Kendimi bildim bileli bu üçünden vazgeçemiyordum. Tarzımdan ödün vermeye niyetim olmadığından, dolaptan bordo rengindeki içi şortlu mini eteğimi ve üzerine çok sevdiğim siyah kazağımı çıkardım. İstanbul’un sabah ayazında üşümemek için de bacaklarıma ten rengi kalın çoraplarımı geçirdim.
Tam makyaj masamın sandalyesine yerleşip elime nemlendiricimi almıştım ki kapı tıkırdatıldı. Aynadan gözlerimi ayırmadan, “Gel,” diye seslendim.
Işık, kapıyı aralayıp içeri süzüldüğünde ellerini beline yerleştirdi. Yüzünde heyecanlı bir tebessümle, “Nasıl olmuşum?” diye sordu.
Üzerinde, hatlarını tamamen saran beyaz, uzun kollu şık bir elbise vardı. Siyah saçlarını ensesinde zarif bir topuz yapmış, omuzlarına da elbisesiyle aynı renkte beyaz bir ceket atmıştı.
Aynadaki yansımasından ona bakıp gülümsedim. “Harikasın,” dedim içtenlikle. “Ama bugün erkencisin sanki?”
Bir yandan da lensimi takıyordum. Göz rengimin farklılığından dolayı dışarıda hep lensle gezerdim. Ardından makyajımın ilk adımlarına başladım. Normalde iddialı ve ağır makyajları severdim ama stüdyoda yorulacağımı bildiğimden bu sabah olabildiğince sade tutmaya kararlıydım.
Ben yanağıma allığı sürerken Işık arkamdaki yatağın ucuna ilişti. “Sorma, büyük bir toplantı var bugün,” dedi, sesindeki heyecanın arkasına gizlenmiş o tanıdık, gergin tınıyı yakalamıştım.
"Şu meşhur holding toplantılarından biri mi?" diye sordum, gözlerimi hafifçe kısarak. "Dün gece o nefret ettiğin patrondan bahsederken yüzünde tuhaf bir ifade vardı Işık. Bir şeyler mi karıştırıyorsun sen?"
Bakışlarını hızla benden kaçırıp beyaz ceketinin kollarını düzeltti. "Ne karıştıracağım Işıl, alt tarafı altı aylık rapor sunumu işte," dedi ama sesindeki o ani savunma mekanizması beni yanıltmazdı. "Alparslan Kılıç’ın karşısına çıkmak öyle kolay değil. Adamın Adana’dan getirdiği o sert, kurallı havası tüm holdingi geriyor zaten. Hata kabul etmiyor."
"Yine de dikkat et," dedim fırçayı masaya bırakırken. "Sert insanlarla uğraşmak zordur. Hele ki her şeyi bu kadar kişisel algılıyorken."
"Merak etme, sadece işimi yapıp döneceğim," diyerek konuyu kapatmak ister gibi ayağa kalktı.
Önümdeki rujumu da sürüp makyajımı tamamen bitirdim. Masanın üzerindeki tarağı alarak kalın dalgalı siyah saçlarımı taramaya başladım. Aynadan kendime son bir kez bakıp saçlarımı omuzlarımdan geriye doğru attım. Topuklı çizmelerimi de ayağıma geçirdiğimde nihayet hazırdım.
"Hadi," dedim ayağa kalkarak. "Aç karnına toplantıya girmene izin veremem. Hızlıca bir şeyler atıştıralım."
Birlikte odadan çıkıp mutfağa geçtik. İstanbul’un o serin sabah güneşi mutfak pencerelerinden içeri sızıyordu. Ben buzdolabından peynir ve zeytini çıkarırken Işık da ekmekleri dilimlemeye başladı. Masayı hızlıca donatıp karşılıklı oturduk.
"Ee," dedi Işık çayından bir yudum alarak. "Bugün stüdyoda kaç dersin var?"
"Üç dersim var, akşamı bulur bitmesi," dedim önümdeki tabağa uzanırken. "Yeni kayıtlar da gelecekti, onlarla ilgileneceğim."
"İyi bari, yoğun bir gün seni bekliyor," dedi ama gözleri tabağındaydı, dalgındı. Çatalıyla peyniri eziyor, sanki aklı tamamen başka bir yerdeymiş gibi görünüyordu.
“Işık.” Dedim bir an aklıma gelenle. “Benim gri kabanım sende mi? Bulamıyorum iki haftadır.”
Bu dediğimle gözlerini kaçırıp yalandan “Hayır. Ne alakası var?” dedi ama sesi ve mimikleri kendini ele veriyordu bile.
Tabağımdaki peyniri ağzıma atıp gülümsedim. “Yalancı.” Çatalımı ona doğrulttum. “Hemen kendini ele veriyorsun.”
Işık, çatalımla kendisini işaret ettiğimde pes etmiş gibi omuzlarını düşürdü ve yüzüne suçlu bir çocuk gülümsemesi yerleşti. “Tamam, itiraf ediyorum,” dedi çay bardağına uzanırken. “Geçen hafta holdingin o kasvetli havasından sıkılınca biraz hava katayım dedim kendime. Hem senin o kabanın kumaşı o kadar güzel ki, insanı yürüyen bir servet gibi gösteriyor.”
“Yürüyen servetmiş,” diyerek güldüm ve oturduğum sandalyede arkama yaslandım. “Şirkette çalışa çalışa iyice holding ağzıyla konuşmaya başladın sen. Getir o zaman kabanımı bugün, ben giyeceğim yarın.”
“Yarın hemen getiririm, söz,” dedi ama gözlerinde anlık bir donma oldu, sesi yine o kahvaltının başındaki dalgın tonuna geri döndü. “Zaten artık o şirketteki hiçbir şeye ihtiyacım kalmayacak.”
Kaşlarımı hafifçe çatarak lokmamı yuttum. “O ne demek şimdi? İstifa mı ediyorsun yoksa?”
“Gibi bir şey,” diye mırıldandı, tabağındaki zeytinle oynarken. “Sadece... Hak edilen şeylerin sahibini bulma vakti geldi diyelim. Boş ver şimdi beni. Sen dün gece geç mi geldin eve? Bir ara uyandım, odanda yoktun.”
Dün gece... Mezarlık, zifiri karanlık ve o araca yaslanmış sigara içerken bana bakan kehribar gözler. İçimde bir an o anın tekinsiz sıcaklığı sarsıldı ama belli etmedim. “Biraz başım ağrıyordu, migren tuttu yine,” dedim bardağıma çay doldururken. “Hava almak için çıktım, yürüyüş yaptım biraz.”
“Bu soğukta mı?” dedi şaşkınlıkla kafasını kaldırarak. “İstanbul’un ayazı adamı çarpar valla Işıl, dikkat et kendine. Bir de seninle uğraşmayayım.”
“Sen önce kendi arkandaki dağınıklıkları topla, bana laf yetiştireceğine,” dedim şakayla karışık bir imayla.
Saatime baktığımda vaktin daraldığını gördüm. Masadaki tabakları hızla toparlamak için ayağa kalktığımda Işık da çantasını alıp ayaklandı. Girişteki aynanın önünde durup ceketini son bir kez düzeltti, derin bir nefes aldı.
🍁
Yarım saat sonra Işık’ın şirketinin önünde durdum. İlk onu bırakacak ben öyle geçecektim.
Aynadan son kez saçını kontrol edip bana döndü. “Görüşürüz akşam.” dedi yüzündeki o anlamlandıramadığım gülümsemesiyle.
“Dikkat et tamam mı?” demeden edemedim. Başını sallayıp arabadan indi ve büyük şirket binasına ilerlemeye başladı.
Ben de tam gaza basacakken gördüğüm yüzle öylece kaldım. Bu dünkü adamdı. Kehribar gözlerin sahibi. Bütün gece rüyalarıma konuk olmuş bir çift göz şimdi karşımdaydı.
Ama bu sefer yüzünü de net bir şekilde görüyordum. Uzun boylu, yapılı be yakışıklı bir adamdı. Koyu kumral saçları vardı ama gözleri fazla güzellerdi.
Fakat dün gece kim olduğunu bilmediğim o adamın şuan kim olduğunu anlamıştım. Alparslan Kılıç.
“Kendine gel Işıl.” Gözlerimi kaçırarak gaza bastım ve ana yola çıktım.
On beş dakikaya yakın bir süre sonra dans sütüdyomun önüne gelmiştim. Arabayı park edip çantamdan anahtarımı çıkardım ve kapıyı açtım.
İçirisi en sevdiğim şekilde çiçek kokuyordu. Evet çiçeklere zaafım vardı. Siyah gül dışında.
Sütüdyomun içerisi boydan boya aynaydı. Ana salon dışında iki oda daha vardı. Teki giyinme odası teki de benim odamdı. Çantamı ve ceketimi sandalyeye bırakıp tam oturacaktım ki kapının açılma sesi geldi.
“Işıl abla.” duyduğum sesle gülümseyerek kapıya ilerledim. Burayı açtığımdan beri yanımda olan, her dersine gelen o öğrencim gelmişti.
“Kumsal.” dedim bende kollarımı iki yana açarak.
“Işıl abla, seni o kadar çok özledim ki!” diyerek sıkıca sarıldı bana. Kumsal, bu stüdyonun sadece en sadık öğrencisi değil, aynı zamanda neşesiydi de. Enerjisi her zaman bulaşıcıydı.
“Ben de seni özledim fıstık,” dedim saçlarını hafifçe okşayarak. Geri çekildiğinde gözlerindeki o parıltıyı gördüm. “Eee, anlat bakalım, nasıl geçti tatilin? İzmir’den yeni döndün sayılır.”
“Sorma abla, İzmir harikaydı ama buranın karmaşasını bile özlemişim,” dedi çantasını kenara bırakırken. Tam o sırada gözleri üzerimdeki bordo mini eteğe kaydı. “Fakat sen her zamanki gibi yıkılıyorsun. Bordo kesinlikle senin rengin.”
Gülerek arkamı döndüm ve masamın üzerindeki hoparlörün kumandasını elime aldım. “Teşekkür ederim canım. Hadi bakalım, konuşmayı bırak da hemen üzerini değiştir. Bugün yeni bir koreografiye başlıyoruz, çok işimiz var.”
“Hemen kaçtım!” diyerek giyinme odasına doğru koştu.
Onun arkasından bakarken içimdeki o sabahki kasvetli hava biraz olsun dağılır gibi olmuştu. Aynadaki yansımama bakıp saçlarımı düzelttim. Evet, dün gece mezarlıkta karşılaştığım o kehribar gözlü, tekersiz adam Alparslan Kılıç’ın ta kendisiydi. Işık’ın hayatını zindana çeviren, nefretle bahsettiği o sert patron...
Düşüncelerimden sıyrılmak ister gibi derin bir nefes alıp müziğin sesini açtım. Telefonumu masanın üzerine bıraktığım sırada ekranı aydınlandı. Gelen mesaj Işık’tandı:
“Şirkete girdim. Toplantı başlamak üzere. Bana şans dile.”
İçimdeki o kötü his, beyaz fidenin hemen yanından tekrar başını kaldırdı.
“İyi şanslar. Sana güveniyorum.”
Yazıp gönderdim bende. O sırada Kumsal da taytı ve tişörtünü giyip yanıma gelmişti. 18 yaşında bir kızdı ve tam esmer güzeliydi.
Küçükken ailesi ölünce onu yetiştirme yurduna bırakmışlardı. Fakat Kumsal sekiz yaşındayken bir aile gelip evlat edinmişti. Ve bence aile konusunda şuan çok şanslıydı.
“Hazır mıyız?” dedim kolumdaki tokayla saçlarımı topalayarak.
“Her zaman!”
Dans, benim için dünyadan kaçış yoluydu; o aynalı salona adım attığım an sadece bedenim ve müziğin ruhu kalırdı.
“İlk hareketimiz sağ adımla başlıyor, ritmi kaçırma,” diyerek öne doğru esnek bir adım attım.
Kumsal, aynadan beni pürüzsüzce takip ediyordu. Onun geçmişindeki o buruk hikaye, dans ederken adımlarına bir derinlik olarak yansıyordu sanki. Yetimhaneden sıcak bir aileye uzanan o sekiz yıllık çocukluk yarası, tıpkı benim anne eksikliğim gibi, hareketlerimize keskin ama asil bir duruş katıyordu.
Sağ ayağımın üzerinde kendi eksenimde hızla dönüp, kollarımı iki yana açarak esnedim. Topuklu ayakkabılarımın zeminde çıkardığı her net ses, kalbimin tekinsiz ritmini bastırıyordu. Kumsal da hemen arkamda, aynı esneklikle hareketleri kusursuzca tamamlıyordu.
“Harikasın Kumsal, dönerek devam et, bedenini serbest bırak,” diye yönlendirdim onu, aynadan gözlerimizi ayırmadan.
Son sert bir adımla ve derin bir nefesle koreografiyi tamamlayıp olduğumuz yerde kaldık. Göğüs kafesimiz hızla inip kalkarken, aynadaki yansımama baktım. Saçlarım dağılmış, yanaklarım allığın rengine karışarak doğal bir pembeliğe bürünmüştü.
“İnanılmazdı abla,” dedi Kumsal nefes nefese, ellerini dizlerine dayayarak. “Bu koreografi şimdiye kadarkilerin en iyisi.”
“Senin enerjin sayesinde,” dedim gülümseyerek saçımı topladığım tokayı geri bileğime geçirirken.
“Yoruldum ya.” dedi yere çöküp sırtını aynaya yaslayarak. “Yarışma olacakmış duydun mu abla?”
Başımı salladım. “Duydum.”
“Katılacak mısın?” diye sordu bu sefer.
“Bilmiyorum Kumsal,” dedim masanın üzerindeki havluya uzanıp boynumdaki teri kurulayarak. “Stüdyonun işleri, yeni kayıtlar derken bu aralar kendi dansıma odaklanacak pek vaktim olmuyor.”
“Hadi ama abla,” dedi Kumsal, oturduğu yerden başını kaldırıp bana sitemkar bir bakış atarak. “Sen Türkiye’nin en iyi çağdaş dansçılarından birisin. Konservatuvarı dereceyle bitirdin. Bu yarışma senin adını çok daha büyük kitlelere duyurabilir.”
Gülümsedim ama içimdeki o gitgide büyüyen kasvetli his, bu heyecana ortak olmama izin vermiyordu. “Bakacağız artık, hele şu ayki kiraları, faturaları bir atlatalım da.”
Kumsal yerden tutunarak ayağa kalktı. “Ben çıkayım o zaman. Yarın görüşürüz.” dedi çantasını koluna takarken.
“Dikkatli git.” ona kısaca sarıldıktan sonra Kumsal çıktı bende odama geçip koltuğuma oturdum bir kaç evrak işi vardı o yüzden dosyaları çıkarıp önüme serdim.
Dosyaları önüme yığmış, dikkatimi sayılara ve isimlere vermeye çalışıyordum ama zihnim buna inatla direniyordu. Gözümün önünden, dün gece mezarlıkta gördüğüm o karanlık siluet ve karanlığı delip geçen kehribar gözler bir an olsun gitmiyordu. Alparslan Kılıç... İsmi bile insanın üzerinde bir ağırlık, tekinsiz bir gölge bırakmaya yetiyordu. Işık’ın ondan neden bu kadar nefret ettiğini şimdi o adamın yüzündeki o affetmez, ödün vermez sertliği anımsayınca daha iyi kavrıyordum.
"Kendine gel Işıl," diye mırıldandım kendi kendime, kalemi parmaklarımın arasında sıkıştırırken. "Adamın senin dünyanla hiçbir alakası yok. Sadece bir tesadüftü."
Derin bir nefes alıp stüdyonun bu ayki gelir gider tablosuna odaklandım. İstanbul’un göbeğinde tek başına ayakta kalmaya çalışmak, faturaları, kirayı vaktinde denkleştirmek zaten kendi başına devasa bir savaştı. Bir de üzerime çöken bu yersiz, sebepsiz tedirginlikle baş etmek beni her şeyden çok yoruyordu. Kalemimin kâğıt üzerinde çıkardığı hışırtılar, salondan gelen hafif rüzgâr uğultusuna karışıyordu.
Yaklaşık bir saat boyunca kendimi tamamen evraklara gömdüm. Son dosyayı da kapatıp masanın kenarına koyduğumda şakaklarımdaki sızının hafiflediğini hissettim. Saatime baktım, zaman su gibi akıp gitmişti.
Tam o sırada dış kapının zili hafifçe çaldı. Başımı kaldırdığımda yirmili yaşlarında, çekingen bakışlı bir kızın içeri girdiğini gördüm.
"Merhaba, kolay gelsin," dedi kapının eşiğinde durarak. "Dans dersleri için bilgi alacaktım ama... Yeni kayıt dönemi başladı mı?"
"Merhaba, teşekkürler. Evet, tam zamanında geldiniz," dedim gülümseyerek masamın önündeki sandalyeyi işaret ederken. "Buyurun, oturun lütfen. Haftada iki gün, akşam seanslarımız var. Sizin için uygun mu?"
"Aslında çok iyi olur, iş çıkışı gelebilirim," dedi rahatlayarak oturduğu yerde. "Ben Pelin bu arada."
"Ben de Işıl," diyerek önündeki formu uzattım. "Şu formu doldurursanız Pelin Hanım, haftaya salı ilk dersimize başlayabiliriz."
Pelin formu doldurup ilk ödemesini masaya bıraktıktan sonra tebessümle ayrıldı. Tam derin bir nefes alıp masayı toplayacaktım ki, kapı bu kez daha aşina olduğum, haraketli bir ritimle açıldı. İleri seviye grubundan öğrencim Berk gelmişti.
"Hocam kurtarın beni," dedi Berk, saçlarını karıştırarak içeri girerken. "Şu son koreografideki sağa dönüş var ya, bir türlü dengeyi kuramıyorum. Dönüş bittiğinde çizgi dışına kayıyorum."
Ayağa kalkıp üzerimi düzelttim. "Hemen bakalım Berk, geç aynanın karşısına," dedim müziğin kumandasına uzanırken.
Loş salonda ritim yeniden yükseldiğinde Berk'in arkasında yerimi aldım. Aynadaki yansımasından ayak adımlarını izledim. "Bak şimdi," dedim hareketi bizzat göstererek. "Adım, esneme, sıçrama ve dönüş... Dönüşü yaparken başını sabitlemiyorsun, gözün aynada kalsın. Tekrar dene."
Berk dediğimi yaparak harekete baştan başladı. Bu kez dönüşü tam ekseninde bitirdiğinde yüzünde büyük bir rahatlama belirdi. "İşte bu! Demek ki sırrı başı tutmaktaymış," diyerek sırıttı.
"Tabii ki," dedim gülerek müziğin sesini kısarken. "Zamanla kas hafızası olur zaten. Bugünlük bu kadar yeter, çok yorma kendini."
“Bu arada hocam siz nesiniz?”
Bu sorula bir an öylece kaldım. “Ne?”
“Topuklularla bile harika dans ediyorsunuz onu diyorum.” dedi gülerek.
“Meslek sırrı.” işaret parmağımı dudağıma görerek sus işareti yaptım.
Yarım saatlik bir dansın sonunda iSağ olun hocam, iyi akşamlar," diyerek çantasını kapıp stüdyodan çıktı.
Saatime baktığımda vaktin epey geç olduğunu, havanın tamamen karardığını gördüm. Çantamı ve ceketimi aldım. Işık’ın çoktan eve geçmiş olabileceğini düşünerek stüdyonun ışıklarını tek tek kapattım.