Utanmaz Kuşu kitap kapağı

9. bölüm / 20

Bölüm 9

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Bölüm 9

Dükkanda dirseğini masaya dayayıp dışarıyı izliyor. Karşı kaldırımda bir berber dükkanı. Müşteri başını eğiyor, ensesine giren makine saçlarını parça parça yanlarına atıyor. Saat 14:35. Kitabını bitireli saatler oluyor. Tekrar esniyor. Haftalar sonra bu mekan, bir şey demeden saatlerini geçirdiği bir yer olarak aklında yer ediniyor.
Gözleri Vannessa’nın posterlerine gidiyor. Zihni berraklaşıyor, dikkati bir araya geliyor. Sıra sıra dizili parlak kağıtlar. Sahilde verilen pozlar, balo gecelerinde tutulan kadehler, gece vakti bir sevgilinin boynuna dolanan kollar. Bir süre bölümleri hatırlamaya çalışıyor.
Duvarın bittiği köşede dünya haritası başlıyor. Çerçevesindeki kırmızı deri parçalanmış. Kıtalar, okyanus rotaları, dümdüz bir çizgi olan bazı sınırlar. Ernesto dayıyla göz göze gelince önüne dönüyor, sandalyesinde doğruluyor. Eski ders kitabını çıkarıyor, anlatım türlerini anlatan yazıyı altını çizerek tekrar ediyor.
Yaşlı, ince bir kadın içeriye giriyor. Ernesto dayı hemen ayağa kalkıyor, arka raftan bir poşet çekiyor. Kadın elbiseyi çıkarıp inceliyor, büyük bir gülümsemeyle başı yukarı aşağı gidiyor. Göğsünde dantelli işlemeler, belden düşen süslemeler, kumaşın üstünde çiçekli desenler. Müşteri boy aynasının karşısında defalarca dönüyor, övgüler yığıyor. Ernesto dayıya posterlerin karşısında beğendiği elbiseyi gösteriyor, bir sonraki siparişini veriyor.
Müşteri çıkınca Ernesto dayı masasının alt çekmecesinden büyük, deri, kahverengi bir sipariş defteri çıkarıyor. Kırışmış bir A4 kağıdını üzerine koyuyor, Tomir’in küçük masasına, ders kitabının üzerine bırakıyor.
“Siparişleri yaz. Okunur olsun.”
Vanessanin yaşami,
3 Sezon 6 bölüm, Marianin Paoloyu aldattiginda giydigi ev elbisesi,
Neriman hanim, 40 Beden
Ernesto dayının el yazısının güzel olmasına şaşırıyor, büyük defterin kapağını yavaşça deviriyor. Sararmış yapraklar, okunması zor, silik kelimeler. Satırları okurken gülümsüyor, bir yerden sonra yanakları ağrıyor. Sayfanın sonuna gelir gelmez diğerine çeviriyor. Saatin dört olduğunu Ernesto dayıyı kapı önünde görünce fark ediyor. Tomir telaşla toparlanıyor, ona sokakta yetişiyor. Diğer günlerin aksine, farklı bir yöne yürümeye başlıyorlar.
Pera’nın bu sokağına ilk defa giriyor. Pasajları geçince sağa ve sonra bilmediği birkaç yere daha sapıyor. Caddedeki kalabalığın duyulmadığı, dar, tek yönlü bir sokak. Taşlı yolun iki yanı kumaşçılar ve terzilerle dolu. Müşteriler ellerinde poşetlerle dükkan dükkan geziyor, bazısı vitrin karşısında elbiseleri tartışıyor. Bir esnaf onları görüp kapıya çıkıyor, Ernesto dayı ile el sıkışıp kafa tokuşturuyor. Dükkân önüne hemen tabureler ve sehpa çekiliyor. Ernesto dayı ince belliyi iki yudumda bitiriyor.
“Tanri kokonalardan razi olsun. O altin günleri yok mu, nasıl da heveslenmek orada bir kere giymek diye… Sana bir iki kuş haber getirmek? ”
Esnaf iki elini dizlerine koyup yüzünü yaklaştırıyor, bıyıkları yavaşça yukarıya kıvrılıyor.
“Bu sezonun rengi eflatunmuş. Kapış kapış gidiyor kumaşlar, elini çabuk tut derim.”
Tomir’in oturduğu taburede badana lekeleri. Kurumuş boya parçalarını tırnağıyla çıkarmaya çalışıyor, pembe diziler hakkında dediklerine kulak misafiri oluyor. Esnaf içeri giriyor, siparişi hazırlıyor.
Ernesto dayı sokakta elinde poşetle yürürken diğer terzileri inceliyor. Kimsenin boş durmadığını görüyor, camlardan birine kağıt yapıştırılınca duruyor.
Vanessa’nın Gonzalo’yu boynuzlarken giydiği gecelik gelmiştir
“Mierda! Gonzaloda kim şimdi? Hepsi dikmeye başlamiş… Nasil olabilir? Daha televizyonda yayınlanmamak.”
Ernesto dayının başı sağa sola dönüyor, her gördüğü elbise ile adımları hızlanıyor. Tomir kuracağı cümleyi düşünüyor, kelimeler ağzında bir araya zor geliyor.
“Belki… Belki kasetini almışlardır Ernesto dayı.”
Ernesto dayı ona dönüyor, Tomir bir adım kenara kaçıyor.
“Televizyondan izlememek herkes?”
“Kasetten de izleniyor… İstediğin zaman açıp izleyebiliyorsun, oynatıcı da varsa.”
“Sen nereden bilmek bunları, grumete? Neyse… Düşünicez, düşünicez.”
Ertesi gün dükkan sessiz. Ernesto dayı iki kolu bağlı sandalyesine yaslanıyor. Gözleri sağa sola gidiyor, ara sıra soluğunu duyuyor. Tomir 2.sınıf fen bilgisi kitabını kurcalıyor, hoşuna giden konuları tekrar ediyor.
“Bu kasetler. Nereden alinmak, sen biliyon?”
“Bilmiyorum…”
“Mierda.”
Terzi masaya ufak bir yumruk indiriyor, birkaç iğne yere düşüyor. Ayağa kalkıp dükkanı turlamaya başlıyor.
“Peki, bu oynatici zımbırtısı?”
Güneykasa’ya vardıklarında farklı bir girişten giriyorlar. Birkaç kat inip çıktıktan sonra dükkanı koridorun diğer ucunda görüyorlar. Esnaf girişlerini tebessüm ederek seyrediyor, başıyla selamlıyor.
“Vecere var?”
“Abim izlicen mi sadece, yoksa kayıtta yapıcan mı?”
“İzlicem, ama kaset yok.”
“Ne izliyorsun abi, ne lazım?”
“Pembe dizi. Yeni sezonlar.”
Esnaf sırıtıyor.
“Kaçak istiyorsun yani... Var abim, olmaz olur mu? Bölüm başına 100 TL.”
“Ne?”
“Valla abi bize gelişi 80 zaten… Toplu alırsan indirim yapabilirim. Cihaz, üstüne de 5 bölüm Vannessa’nın Yaşamı, 650’ye bırakırım, son fiyat.”
Ernesto dayı birkaç adım geriliyor.
“Puta madreler… Demek diğerleri böyle iş yapmak… Bir de bu çıktı şimdi. Biz ne yapacağiz, tanrim sen yardim et.”
Tomir satıcı ile göz göze geliyor, satıcı yüzünü inceliyor.
“Nezih abin nerede? Siparişleri bekliyor.”
Esnaf bir şey demesi için bekliyor, Tomir ağzı açık ona bakakalıyor.
“Nezih abi…”
Ernesto dayı yanaşıp fısıldamaya başlıyor. Tomir yüzünü telefon kutularına dönüyor, satıcı elini birkaç kere vitrine vuruyor.
“Ya rabbim sen sabır ver… Herkesin bir derdi var işte… ”
Esnaf uzun bir soluk veriyor. Yüzünü eğiyor, gözleri bir süre yerde kalıyor. Kaşları kıpırdıyor, tekrar onlara bakıyor.
“Neyse abim, çektiğim fiyatları unut, yabancı değilmişsiniz. Bari senin derdini çözelim.”
Esnaf Ernesto dayının dediklerini bir gözü kısık dinliyor, anlamadığı yerleri soruyor. Laf bitince tezgah altından kutular çıkarmaya başlıyor. İkinci el bir VCR cihazı ve boş, etiketsiz kasetler.
“Kaçaklara gerek yok. Çanağı çevirdiniz mi iş tamam. Sen televizyondan anlıyorsun dimi ufaklık?”
Eve döndüklerinde Çakırgöz apartmanının merdivenlerini çıkıyorlar. Birinci kattaki kapının önünde bir çift terlik, yerde kırık, plastik bir kerata. Diğer katları ilk defa görüyor. Renkli paspaslar, markalı ayakkabılar. Bazısından konuşmalar duyuluyor, bir tanesinde televizyon yüksek seste açık kalmış, bir diş macunu reklamı dönüyor. Sonuncu katta Ernesto dayı tırmanma merdivenini çıkıyor, kapağı itip kendini avadanlık ile çatıya atıyor.
Evine girdiklerinde Tomir esnafın verdiği kağıdı çıkarıyor. Kumandada birkaç tuşa bastıktan sonra tüplü televizyonda ufak bir uydu resmi beliriyor, “Aranıyor…” yazısı sağa sola gidiyor. Yabancı kanallar tane tane iniyor. Vanessa’nın jeneriği Türkçe değil, Ernesto dayının mırıldanmalarını andırıyor. Eflatun rengi bir elbise, geniş yemek masasında çinili bir vazo. Vanessa kaynanası ile tartışmaya başlıyor.
Ernesto dayı ağzı açık kanalları geziyor, karanlık salon değişen görüntülerle birlikte renk değiştiriyor. Bir yemek programında Torrijas dedikleri, sütlü ekmekli bir tatlının tarifi gösteriliyor. Ernesto dayı gülümsemeye başlıyor.
“Oralı mısın Ernesto dayı?”
“Evet. Gemiciydim.”
Tomir bir elini yanağına koyuyor, halının desenlerini parmaklarıyla bozuyor.
“Arada gidiyor musun hiç oraya… Aileni, arkadaşlarını görmeye?”
“Yetimhaneden bir gün kaçmak. Gemiye atladım, bir daha doğduğum yere dönmemek.”
Tomir ona bakarak sırtını koltuğa yaslıyor. Ernesto dayının gözlerinin yaşardığını görüyor ama karanlıktan emin olamıyor. Haber kanalında Matadorları görünce Ernesto dayı kendi elini tokatlayıp kahkahalar atıyor, domates festivali gösterilince o yörenin insanlarına laf atmaya başlıyor.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…