Bölümler 20Şu an: Bölüm 1
- 1 Bölüm 11.066 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Bölüm 2809 kelime
- 3 Bölüm 3731 kelime
- 4 Bölüm 4706 kelime
- 5 Bölüm 51.094 kelime
- 6 Bölüm 6680 kelime
- 7 Bölüm 7377 kelime
- 8 Bölüm 81.397 kelime
- 9 Bölüm 91.002 kelime
- 10 Bölüm 10774 kelime
- 11 Bölüm 11723 kelime
- 12 Bölüm 12490 kelime
- 13 Bölüm 131.303 kelime
- 14 Bölüm 141.342 kelime
- 15 Bölüm 15661 kelime
- 16 Bölüm 16812 kelime
- 17 Bölüm 17404 kelime
- 18 Bölüm 18726 kelime
- 19 Bölüm 191.383 kelime
- 20 Bölüm 20544 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sırtını ağaca yaslıyor, derin bir nefes alıyor. Güneş ufuk çizgisinden yavaşça ayrılıyor, yeşil yapraklar sarı bir renge bürünüyor. Montunun cebindeki ucu keskin, cam parçasını hissedince yutkunuyor, elini hemen dışarıya çekiyor. İç cebinden gelmeden yazdığı notunu çıkarıyor, bir yerden sonra okumayı bırakıyor.
Matruşka parkında bir sabah vakti. Caddeler sessiz, stadın önündeki trafik lambaları ışıksız. Bu vakte kuşluk vakti dendiğini daha önce duymuştu. Sert bir rüzgar esiyor, krem rengi ceketine bir daha sarılıyor. Bir süre önce yanına, toprağa bıraktığı monokülere bakıyor. Üstündeki, üzerine yıllar önce kazınmış T harfini görünce tebessüm ediyor. Kendi küçüklüğü bir an gözünün önüne geliyor. Nezih abinin olduğu, her şeyin yolunda gittiği o günleri anımsamaya başlıyor.
*****
Çayı yanlışlıkla üzerine döküyor, ufak, tiz bir çığlık atıyor. Çikolata lekeleriyle kaplı bir atlet, yazıları silik turkuaz bir şort. İnce belliyi göbeğinden yavaşça uzaklaştırıp sehpaya bırakıyor, koltuğa bir şey oldu mu diye bakıyor. Pembe, kırışık örtüyü eliyle siliyor, ayıcıklı yara bandı açılıp halıya düşüyor. Islanan yere leke gözükmeyecek şekilde bir kırlent koyuyor, başını koyup televizyon izlemeye devam ediyor.
“Sabotaj bayramının 64. yılında sizlerleyiz sayın seyirciler. Boğazdan firkateynler öğlen saatlerinde geçiş yapacak, kabine üyeleri ve komşu ülkelerden gelen temsilcilerle birlikte tören kıyıdan izlenecek.”
Siyah tüplü televizyon salonun köşesinde, cam vitrin üzerinde. Önündeki sehpanın kenarları çatlak, sarı bir tabakta tuzlanmış hıyar parçaları, ekmek dilimleri ve ısırık bir yumurta. Sağından hayıflanmalar duyuyor. Su ve tabak çanak sesleri. Bir şey yere düşüyor, tezgaha bir tokat iniyor. Tülbentli kadın oradan çıkıyor. Elinde kırmızı kapaklı cam bir kavanoz. Ağzı sulanıyor, anne diye sesleniyor. Annesi bıçağı kavanozun kenarlarına defalarca sürüyor, çikolatalı ekmeği iki dudağının arasına tıkıp sehpayı çekiyor.
“Yine dökmüşsün her yere! Çekil şuradan!”
Örtüyü tek seferde söküp silkiyor, süpürgeyle halıda hızlıca iki tur atıyor. Küçük adımlarla annesinin peşinden gidiyor, annesi mutfakta tabağı çöpe boşaltıp tezgaha bırakıyor. Tülbentini gevşetip çömeliyor, çekmeceden sigara alıyor. Çakmağından bir kıvılcım çıkıyor, duman beyaz iplikler halinde tavana yükseliyor. Annesinin gözleri önündeki buzdolabından ayrılmıyor.
“Anne çizgi film açsana?”
Annesi sigarasından bir nefes daha alıyor, yanıt vermiyor. Salona dönüyor, kumandanın kanal değiştirme tuşuna basınca takım elbiseli sunucular aşağı düşüyor, küçük çocukların okula girdiği bir reklam geliyor. Hepsi aynı giysiyi giyiyor, masalarda kalem kağıt, öğretmenin dediklerini not alıyor. Televizyonu hemen kapatıyor, suratını kanepeye gömüyor. Arkadaki sepetinden iki tane araba çekip bir süre çarpıştırıyor, sıkılınca uzanıp tavana bakıyor.
Ev sessizliğe bürünüyor. Mutfak kapısından gelen duman salonda yayılıyor, onunla karşısındaki buzlu camlı kapının arasını sis dolduruyor. Bir arabanın evin önüne park ettiğini duyunca hafif kıpırdıyor. Pencereye yaklaşan adım sesleri duruyor. Kumral saçlı, mavi gözlü, bıyıklı bir adam göz kırpıyor.
“Nezih abi!”
Pencerenin siyah demir parmaklıklarına tutunuyor, Nezih abisi kollarından yakalıyor.
“Naber ahbap! Hadi kurtulsana Tomir, yakaladım seni! Gıdıklayayım mı?”
Kısık kahkahalar atıyor, Nezih abisinin elleri koltuk altlarına girince başı sağa sola dönüyor. Ondan kurtulunca kapıya koşuyor, annesi çömeldiği yerden bağırıyor. Evin içinde kuşlar ötünce kül tablasında sigarasını ezip kapıya gidiyor.
“Çıkcam ben şimdi! İki saat oynayıp sonra ne yapacaksın, sana anahtar mı vereceğim bir de!”
Nezih abisi iki elini kenara açıyor.
“Ben boşum bugün? Hem çocuk tek başına mı otursun evde? Uykusu gelirse de bende yatırırız, ne var! Karnını doyururum, gezdiririm de, oyun da oynatırım! Değil mi ahbap!”
Annesi Nezih abisinin dibine sokuluyor. Kolları gergin, sırtı dönük bir şeyler fısıldıyor. Nezih abisi dinliyor, ne zaman bir şey diyecek olsa annesi lafını bölüyor. Birkaç atışmadan sonra annesi dönüp saate bakıyor.
“İyi, ne yaparsanız yapın! Hadi yürü oğlum, sonra ağlamak yok ama, annem nerede diye! Gidin gezin bakalım Nezih abinle!”
Annesi buzlu camlı kapıyı aralıyor. Nezih abisi göz kırpıyor, başını sağa eğiyor. Kapıcı dairesinden sokağa çıkıyorlar. Önlerinde 4-5 katlı, soluk renkli binalar, arka arkaya dizili arabalar. Kaldırım ortasında, taşlarla çevrili ağaçlarda açan çiçekler. Annesi camları kapatıyor. Güneşlikleri çekiyor, kornişlerin boğuk, kısa sürtüşü duyuluyor. Üstünde hırkayla apartmandan çıkıp terliklerini patlata patlata uzaklaşıyor. Üst katın penceresinden bir kadın sarkıyor.
“Nezih! İrmik de al gelirken, abinin mevlüdü bu sene biz de okunsun dediler, şimdi aradılar!”
Beyaz tenli, ince bir kadın. Göğsünde yeşil bir taş, omuzlarına düşen kahverengi saçlar. Nezih abisi başıyla onaylıyor, kadın içeriye giriyor.
Dört yol ağzına geliyorlar. Arabalar hızla geçiyor, karşıya geçmeden Nezih abisinin elini tutuyor. Birisinin ‘Ah!’ diye seslenişini duyuyor. Karşı kaldırımda başı bağlı bir kadın, onlar karşıya geçerken olduğu yerde kalıyor.
“Ah, tomurcuk, tomurcuk… O daha tomurcuk, filiz verecek, daha büyüyecek… Şükür rabbim kavuşturana… Ne güzel geziyorlar abisiyle!”
Tomir elini öpüyor, Hafize teyzesi eğilip yanaklarını defalarca öpüyor. Poşetten bir gofret çekip eline tutuşturuyor, Tomir gülümseyerek yanağındaki tükürükleri siliyor, Nezih abisiyle yürümeye devam ediyorlar. İlk okulun tam karşısındaki büfe. Nezih abisi onu küçük bir iskemleye oturtup siparişi veriyor. Camlara bantlanmış kedili köpekli, pastel boyalı resimler, kasa önüne konmuş kalem traşlar ve silgiler. Tomir dükkâna girip çıkan öğrencilere doğru dürüst bakamıyor.
“Bak işte, sen de gideceksin buraya, kaydını yaptırdık bile!”
Tomir ağzını bir anlığına aralıyor. İstemiyorum deyip kollarını bağlıyor.
“Ama herkes gidiyor Tomir, bak ben de gittim, bir sürü arkadaş edindim! Sabah oradasın, akşam benimlesin, ödevleri beraber yapacağız!”
“Hayır...”
“Kitap okumayı öğreneceksin, güzel notlar alacaksın, güzel okullara gideceksin, büyüyüp adam olacaksın… Ohoo, senle işimiz iş ha!”
“Sen bana öğretsen her şeyi olmaz mı?”
Goralılar geliyor, sandviçe elini sürmüyor, Nezih abisine kötü bakışlar atmaya devam ediyor. Nezih abisi iştahlı iştahlı, nispet yaparak yiyor, birkaç dakika sonra o da ilk ısırığını alıyor.
“Hadi bakalım, bir görelim okulu!”
Nezih abisi hesap ödemek için kalkınca Tomir dükkânın diğer ucuna kaçmaya başlıyor. Önünde duran ahşap, çocuk ebatlarında birkaç tabureyi deviriyor. Küçük bir masanın etrafında dolanıyor, birkaç defa Nezih abisinden kurtuluyor. Köşeye kıstırılınca yüzü ekşiyor. Kendini yere bırakıyor, kalkmamakta direniyor. Nezih abisi kucağına alıyor, saçları örgülü kızlar ağızlarını kapatıp fısıldıyor, büfe sahibi gülümseyerek domates doğramaya devam ediyor.
“Hadi ama! O kadar da kötü değil dedikleri kadar!”
Nezih abisi onu girdiklerinde indiriyor. Boş okul bahçesinde, mavi gökyüzünün altında birkaç adım ilerleyip etrafına bakıyor. Yüksek duvarlar, üzerlerine örülü jiletli teller. 8 katlı bir bina, onlarca pencere. Zil çalınca giriş kapısından öğrenciler çıkmaya başlıyor. Renkli çantalı, farklı boylarda çocuklar. Hiçbirini tanımıyor, hiçbiri de onu tanımıyor. Bilmediği şeyler söylüyor, bir başlarına, yanlarında bir yetişkin olmadan yürüyorlar. Kendi arasında vuruşan, tekme atan erkekleri görünce Nezih abisinin bacağına yapışıyor. Takım elbiseli öğretmenler belirince başını eğiyor.
Markete girdikten sonra sokağa dönüyorlar. Nezih abisi sırtını sıvazlamaya başlıyor.
“Nezih abi sen de gelsene okula benle?”
“Olur mu öyle Tomir… Ben hep yanında olamam ki!”
Tomir ayaklarını yere vuruyor.
“Ama niye! Sen de gel işte?”
“Ah ama! Senin hiç arkadaşların olmayacak mı? İlk gün sabah beraber yürürüz okula, anlaştık?”
“Anlaştık…”
Kapıcı dairesinin önünde ayakkabılarını çıkarıyor. Nezih abisi karşısında duruyor, elleri cebinde, hafifçe gülümsüyor. Annesi kapıyı açınca Tomir’e el sallıyor, merdivenleri yavaş yavaş çıkmaya başlıyor.
Bölüm etkileşimi
