Bölümler 20Şu an: Bölüm 20
- 1 Bölüm 11.066 kelime
- 2 Bölüm 2809 kelime
- 3 Bölüm 3731 kelime
- 4 Bölüm 4706 kelime
- 5 Bölüm 51.094 kelime
- 6 Bölüm 6680 kelime
- 7 Bölüm 7377 kelime
- 8 Bölüm 81.397 kelime
- 9 Bölüm 91.002 kelime
- 10 Bölüm 10774 kelime
- 11 Bölüm 11723 kelime
- 12 Bölüm 12490 kelime
- 13 Bölüm 131.303 kelime
- 14 Bölüm 141.342 kelime
- 15 Bölüm 15661 kelime
- 16 Bölüm 16812 kelime
- 17 Bölüm 17404 kelime
- 18 Bölüm 18726 kelime
- 19 Bölüm 191.383 kelime
- 20 Bölüm 20544 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hastane koridorunda bir süredir tur atıyor. Elinde bir buket beyaz çiçek, üzerine gelen sedyeden son anda kaçınıyor. Çatlak, rengi silik duvara dayalı koltuklarda oturan insanlar ona bakıyor. Oda 243. Karşısına dikiliyor. İki kere vuruyor, içeriden boğuk, gelmesine izin veren bir ses çıkıyor.
Kapıyı açtığında güneş yüzüne vuruyor. Tuvalet aralık, ışığı açık kalmış. Bir adım daha atıyor. Semiha yatağın kenarındaki koltuktan ona yemek yediriyor. Semiha onu görünce tepsiyi bırakıyor, gözleri büyüyor. Nezih abisi onu fark ediyor, Semiha kolunu tutuyor. Nezih abisi yattığı yerden kendini doğrultmaya çalışıyor. Ağzı açılıyor, yavaşça gülümsüyor.
“Tomir?”
Tomir dudaklarını sıkıyor, birkaç adım geriliyor. Beyaz buketi kapının önüne atıyor. Arkasına bakmadan merdivenlerden iniyor, 5 kat sonra kendini bahçede buluyor. Geldiği girişi bulamıyor. Gördüğü ilk çıkışa yöneliyor, bilmediği ara sokaklarda yürümeye devam ediyor.
Aradan haftalar geçiyor. Akşam yemeğinde Hafize teyzenin dediklerinden durumunu öğreniyor, sessizce başını sallıyor. Nezih abisi insanlarla eskisi gibi konuşabiliyor, Semiha’nın yanına dönüyor. Tomir üniversite tanıtım seminerlerine gitmiyor, yerleştirme sonuçları açıklanınca kampüsü gezmiyor. Alışverişini bir günde, AVMde tek bir mağazada bitiriyor. Yeni ayakkabı ve çanta, birkaç kazak. Üst katta bir gün birkaç tepinme duyuyor, devamı gelmiyor. Yaz çabuk geçiyor, sayılı gün bitiyor.
Okulun ilk günü. Kendini yatakta doğrultuyor. Dağınık odasında göz gezdiriyor. Saat 8. Masasının üzerinde birkaç kağıt kurcalıyor. Üniversite kesin kayıt kağıdını çantasına koyuyor. Hava parçalı bulutlu, geç döneceğini biliyor. Gardırobunu kurcalıyor, krem rengi ceketini buluyor. Üzerine geçiriyor, ceplerini yokluyor. İç cebinde buruşuk bir kağıt hissediyor, gözleri büyüyor. Çıkarıp okuyor, yüzü ufalıyor, yutkunup çöpe atıyor.
Sırtında çantayla üst kata çıkıyor, zile basıyor. Yüzünü yerden kaldıramıyor. Nezih abisi kapıyı açıyor, ona tebessüm ediyor, gözleri parlıyor. Tomir ona hala bakamıyor.
“Nezih abi, beni kampüse kadar bırakabilir misin?”
Nezih abisinin gözleri doluyor, içeriye girip montunu giyiyor. Merdivenlerden inerken Nezih abisi koluna giriyor, Tomir tek bir kelime edemiyor. Ana caddeye çıkıyorlar, Nezih abisi ona yandan bir bakış atıyor.
“Ah hadi ama Tomir. Okulun ilk günü o kadar da kötü değil. ”
Nezih abisi arabayı kuzeye doğru kırıyor, tekrar gülümsemeye başlıyor.
“Üniversitede yeni oyunlar oynayacaksınız, resim yapacaksınız, saklambaç, belki frizbi, voleybol… Daha neler neler vardır kim bilir.”
“Beni bırakıp gittin… Ortada bıraktın.”
Nezih abisi yan aynaya bakıp sol şeride geçiyor. Bir tünele girince üzerlerine gölge düşüyor. Gaza basıyor, motor gürlüyor. Nezih abisinin yanağından damlalar düşüyor.
“Biliyorum.”
Nezih abisi arabayı kampüsün önüne yanaştırıyor, dörtlüleri yakıyor. Tomir’in üstünü başını düzeltiyor, saçlarına elleriyle şekil vermeye çalışıyor. Onun elleri üstünde gezindikçe Tomir’in yüzü ekşiyor, Nezih abisi cüzdanını çıkarıp para seçmeye başlıyor. Tomir onun titreyen ellerini görünce hıçkırmaya başlıyor. Nezih abisine sarılıyor, Nezih abisinin eli saçına gidiyor.
“Hadi… Hadi, geç kalacaksın. Akşam bizde hep beraber bir yemek yiyelim olur mu? Hafize teyzene söylerim ben dönünce. Semiha ablan amerikan salatası da yapsın bi güzel.”
Tomir yutkunuyor, başını sallıyor. Nezih abisi onu kendinden usulca uzaklaştırıyor. Tomir ona son kez bakıyor, Nezih abisi git dercesine gülümseyip başını sağa atıyor.
Arabadan iniyor. Karşısında uzun, mermer sütunlar. Üzerinde büyük bir arı amblemi. Bandettanın motoru gürlüyor, sesi giderek uzaklaşıyor. Güvenliğe kayıt belgesini gösterip turnikelerden geçiyor. Karşısına bilmediği, hiç görmediği bir orman çıkıyor. Yokuşun aşağısında, arnavut kaldırımı üstünde sıra bekleyenleri görüyor. Cildi yanık, sarışın bir kız. Defne hafif kilo almış, çilleri çoğalmış. İnsanlarla konuşuyor, gülümsüyor, muhabbet bir yerde tıkanıyor. Tomir sırtına dokunuyor, Defne onu görünce şaşırıyor. Bir saksağan kuşu yanından geçiyor, mavi tüyüne güneş vuruyor. Yukarıya süzülüyor, alçalıyor, birkaç dalın arasından geçip ufuk çizgisine doğru kanat çırpıyor.
Bölüm etkileşimi
