Utanmaz Kuşu kitap kapağı

8. bölüm / 20

Bölüm 8

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Bölüm 8

Bahar başlıyor, nisan yağmurları düşüyor. Ceket giydiğinde terlediği, giymediğinde sağanağa yakalandığı günler. Çıkışta ofise gidiyor, kapıyı açan olmuyor. Limanberiden Pera’ya yürüyor. Cadde boyunca yürüyor, güneş ara sıra yüzüne vuruyor. Matruşka parkına iniyor, iki kolu çantasında patikaları yürüyor. Çimler ıslak, toprak çamur olmuş.
Eve girdiğinde üst katın ziline basıyor. Birisi koşarak geliyor, Semiha kapıyı hızla açıyor. Onu görünce bakışlarını kaçırıyor.
“Nezih abi yok mu bugün?”
Semiha yere bakıyor.
“Yok ablacım…”
“Bir yere mi gitti?”
“Bir işi çıktı. Döner birkaç güne.”
“Ama arabası burada?”
Semiha ablası kaşlarını çatıyor, derin bir nefes alıyor.
“Arabası bozulmuş yavrum. Döndüğünde söylerim ben sana, merak etme.”
Semiha kapıyı yavaşça kapatıyor, gözlerini yerden kaldırmıyor. Tomir merdivenlerden iniyor, bir süre apartman boşluğunda duruyor. Gün ışığı mermerlerden yansıyor, toz tavana doğru yavaşça yükseliyor. Odasına girdiğinde not defterini çıkarıyor, son çizdiği resmi duvara yapıştırıyor. Bir ağacın altında el ele tutuşan büyük ve küçük bir cin ali. Mavi bir kuş üstlerinde uçuyor.
Hafize teyzesi otobüsle yazlığa gittiğini, acil bir işi çıktığını, yakında döneceğini söylüyor. Deli yanlarında sessizce oturuyor. Hafize teyzesi sütlaç çıkarıyor, bir tanesini önüne koyuyor, bir tanesini yolluk olarak poşetlemeye başlıyor. Havalar artık sıcak, demir parmaklıkların pencereleri üstten açık. Tekrar saate bakıyor, sadece yarım saat geçtiğini görüyor. Dışarıdan adım sesleri geliyor, perdesini aralıyor. Kırmızı bandetta toz içinde, camına ‘beni yıka’ yazılmış. Saat 10’a, yatma saatine doğru yaklaşıyor. Vanessa’nın yaşamını açmıyor. Saat ‘tik tak, tik tak,’ ona eşlik ediyor.
Dış kapının otomatiği ötüyor. Adım sesleri üst katta durunca koşarak kapıya çıkıyor. Semiha valizleri kapı önüne çıkarıyor, tanımadığı bir adam onları merdivenlerden indiriyor. Semiha merdivenlerden inerken ağlıyor, Tomir’in bakışlarına karşılık vermiyor.
“Nezih abi gelmeyecek mi?”
Semiha elini burnuna getiriyor.
“Bilmiyorum yavrum…”
Tomir kapıyı çekiyor, odasına giriyor. Duvara yapışık mavi kuş resimlerini bir bir koparıyor. Saat 10’u beklemeden yatağına giriyor, dönüp duruyor. Buzlu camın ardından gelen ışık göz yaşlarında tek tek çizgilere dönüşüyor. Etrafı yavaş yavaş kararıyor.
Kendisini bir karanlığın ortasında uyurken görüyor. Gözleri hafif aralık, dizleri karnında. Saçları suyun içindeymiş gibi dalgalanıyor, etrafında bir bir yıldızlar beliriyor. Sağ eli yıldızlardan birine gidiyor, yorgun düşüp gövdesine geri dönüyor, kollarını göğsünde sımsıkı bağlıyor. O görüntü giderek uzaklaşıyor, kendisi bir yerden sonra ufak, beyaz bir noktadan ibaret kalıyor.
Karne günü Hafize teyzesi kendi evine götürüyor. Kocası sofrada bekliyor, uzunca bir süre kimse konuşmadan yemeğini yiyor. Hafize teyzesi başını kaldırıyor.
“Ama…”
“Amasi yok! Olmaz dedim, anladın? Tanrıya dua etsin sokakta değil.”
Tomir hıçkırmaya başlıyor. Deli kaşığını bırakıyor, yüzünü tezgaha dönüyor.
“Bu grumete… Var mi bir şeyler üzerinde?”
Hafize teyzesi boynunu eğiyor, ellerini ovuşturuyor.
“Her şeyi var kuzumun… Nezih abisi gitmeden… Gitmeden önce hakkını bıraktı, emaneti bende… Vakti gelince verecem hepsini. Kira yok, faturası yok…”
Deli yemeğine devam ediyor, yabancı bir dilde mırıldanıyor. Tabağını bir dilim ekmekle temizleyip ayağa kalkıyor.
“Düşünicez! Düşünicez! Hadi gidiyoruz grumete. Kalk.”
Sarı lambaların altında terziyle tek kelime etmeden eve yürüyorlar. Önünden bir eli cebinde hızlı hızlı yürüyor, diğer elinde avadanlığını tutuyor. Kaşlarını çatıp apartmanını inceliyor, kapıyı açmasını söylüyor. Boş girişte tornavidalar ve anahtarlar bir süre şıngırdıyor. Apartman otomatiği sönünce terzi elini havaya savuruyor.
“Çekil ayak altından!”
Soluk vere vere kilidin vidalarını söküyor, birkaç küfür savurup mekanizmayı iki taraflı inceliyor. Sertçe aç kapa yapıp taktığı kapı kolunu defalarca zorluyor. Eski kilidi ve aletlerini toplamaya başlıyor. Tomir ışıkları açıyor, deli ayağında ayakkabılarla evi turlamaya başlıyor. Buzdolabına göz atıyor, odasına hızlıca girip çıkıyor. Salonun ortasında elleri belinde kendi etrafında dönüyor, bir şeyleri onaylarcasına başını sallıyor. Çıkmadan son kez ona bakıyor. Tomir salonun ortasında, göz kırpan beyaz floresanın altında duruyor. Deli sakalını kaşımaya başlıyor.
“Mierda… Düşünicez, düşünicez.”
Akşam yine o halini görüyor. Karanlığın içinde, rengi soluk yüzü ifadesiz. Sabaha karşı uykusu hafifliyor, kısa kısa uyukluyor. Bir süredir kuşların öttüğünü fark ediyor. Kapı kilidi dönüyor, Hafize teyzesi güler bir yüzle buzlu camı aralıyor.
“Hadi bakalım! Alalım mı bütün oyuncuklarını?! Alalım tabi!”
Hafize teyze yerdeki kirlileri topluyor, dolabındaki askılıkları bir bir çekiyor. Tomir soyunmaya başlıyor, onun uzattığı temiz giysileri giyiyor. Hafize teyze sokakta valizini hızla sürüklüyor, arada devrilecek gibi oluyor. Eve girdiklerinde ona hızla kahvaltı ettiriyor, son lokmalarını ağzına tıkıştırıp tekrar dışarı çıkartıyor.
“Çok yufkadır içi, dışının çıtır olduğuna bakma sen teyzem! Hem yazın evde mi oturacaksın hep, he? Bütün gün yatıyorsun, olur mu öyle? Kaç yaşında oldun, artık bir işi öğrenmen lazım!”
Kocası dükkânın önünde, kolları bağlı bekliyor. Evinden belki de birkaç yüz metre ötede, okula gidip gelirken geçtiği bir yer. Deli yaslandığı yerden doğruluyor, kapının önünden çekiliyor. Hafize teyze Tomir’i usulca içeriye itiyor.
Tozlu camları ve üzerindeki silik yazılardan, vitrinde duran mankenlerden içerisini ilk defa görüyor. Terzinin masasındaki dikiş makinesinin markası silik, paslı ve tüm düğmeleri sararmış. İğneler, makaslar ve topuzlar masaüstünde birbirine girmiş. Arkasında neredeyse tüm duvarı kaplayan eski bir dünya haritası. Üzerinde bildiği alfabe, kelimeler ona bir şey ifade etmiyor.
Mapa del mundo grande
Terzinin çaprazındaki ufak masaya oturuyor. Üst yüzeyindeki tahta kıymık kıymık, çekmecesi sıkışmış. Siyah, yağlı boyası aşınmış, ayaklarında boya çatlakları birbirine bağlanmış. Karşısındaki duvarda sayısız pembe dizi posterleri ve Vanessa’nın boydan, güzel elbiseli fotoğrafları asılı. Dükkandaki her şeyin aksine temiz, yeni ve parlak.
Hafize teyzesi kapıyı aralıyor. Burnunu çekiyor, peçeteye sümkürüyor.
“Tamam Hafize… Yeter.”
“Allahım sen sabır ver… Üst üste geldi hep bunlar… Nazar var üstümüzde, nazar. Ah tomurcuk, ah…”
İçeriyi görünce derin bir iç çekiyor. Hüzünlü ifadesi değişiyor.
“Bu ne hal böyle, aman ya rabbim. Kaç kere diyorum topla şuraları diye. İnsan bir siler, değil mi Ernesto? Ayıp ayıp, insanlar girip çıkıyor! Beni de rezil ediyorsun!”
Terzi yerdeki pantolonu askılığa atıp yerine oturuyor. Hafize teyze büyük boy aynasında homurdanarak üstünü başını düzeltiyor, çıkmadan son defa Tomir’e dönüyor.
“O daha tomurcuk, değil mi dayısı… Hadi akşama sevdiğin o kanatlardan yapacağım! Uslu dur bakayım tamam mı?”
Çıkınca terzi içeride turlamaya başlıyor. Ona bakıp bakıp mırıldanıyor, etraftaki çöpleri hızlıca topluyor. Raflardaki dağınık rulolara çeki düzen vermeye çalışıyor, pes edip hepsini tek bir çekmeceye sıkıştırıyor. Karşısına dikiliyor, işaret parmağını sallıyor.
“Sesini çikarmamak, kapiş? Ayağa bile kalkmayacaksin. Ben demeden hiçbir şeye dokunmayacaksin.”
Terzi dükkanın uç köşesine gidiyor. Tozlu bir moloz çuvalı, altı neredeyse patlamak üzere. Havaya kaldırıp birkaç kere tokatlıyor. Getirip masasının üzerine boşaltıyor, renk renk ıskartaların çoğu yere düşüyor.
“Akşama kadar ayıklayacaksın. Renk renk. Vamos.”
Terzi masasına oturuyor, elbiseyi hiddetle önüne çekiyor. Gözlüğünü takıp masa lambasını açıyor. Kumaşı hizaladıktan sonra dikiş makinesine devir attırmaya başlıyor.
Tomir önündeki ıskartalara bakıyor. Keskin bir kimyasal kokusu. Eline değen birkaç parça parmaklarını kirletiyor, lekeleri pantolonuna sürterek çıkarmaya çalışıyor. Puantiyeli, karolu, kadife ve adını bilmediği başka tür kumaşlar. Mavi bir kumaş çıkınca boğazı düğümleniyor, hemen yere atıyor.
Terzi kısa soluklar alıp veriyor, dikiş kayınca surat ekşitip ipi elleriyle koparıyor. Sokaktan geçen insanlara bakıyor, selam verenlere başını eğmekle yetiniyor. Sadece kapı önünde sigara içmek için ayaklanıyor, onun dışında işe hiç ara vermiyor.
Günün sonuna doğru ıskartaları renklere göre ayırıyor, masasına sığmayınca yerde yığınlar halinde biriktiriyor. Kırmızı kumaşlardan bir avuç alıp posterlerin altındaki vitrinin üzerine koyuyor.
“Onlar orada durmak hiç, grumete? Üstüne değil, içine koymak. Her renk, başka raf.”
Sayısı yüzden fazla kirli kumaşı yerleştirmeye başlıyor. Aç, katla, koy. Elleri hızla alışıyor. Parçalar azalıyor, her birinde daha hızlı yapmak için pratik yöntemler buluyor. Aklında başka hiçbir düşünce oluşmuyor. Terzi ayaklanıyor, gömleğinin cebinden sarı filtreli sigarasını çıkarıyor.
“Ağzına tükürdüğümün Nezihi…”
Tomir gözlerini ovmaya başlıyor, Terzi ona gözünün kenarıyla bakıyor, sigarayı ağzına takıyor.
“Ağlamak yasak grumete.”
Yemekten sonra salonda çay içiyorlar. Onların uzağındaki tekli koltukta oturuyor, önündeki elma dilimlerine dokunmuyor. Ernesto dayı ve Hafize teyze ekranda dönen talk showu izliyor, meyvelerini afiyetle yiyor. Skeçler başlamak üzere, ekranda geri sayım başlıyor, Ernesto dayı sesi açıyor.
Tomir dizlerini karnına çekiyor. Burada istediği zaman çizgi filmi açamıyor. Güldükleri şeylere alışık değil, neden güldüklerini anlayamıyor. İkisi kendi aralarında yorum yapıyor, eski skeçlerle kıyas yapıyor. Saat 10’u gösterince kalkıp karşılarına geçiyor. Hafize teyze yanaklarını öpüp sırtını sıvazlıyor, Ernesto dayının açık mavi gözleri ondan ayrılmıyor.
Salonun bitişiğindeki küçük odaya, ya da daha doğrusu yeni odasına giriyor. Eni dar, tavanı basık. Çekyat açıldığı için diğer tarafa geçemiyor. Kapı bitişiğinde ince, iki kapaklı bir yüklük dolabı, battaniyeler tavana kadar dizili. Açılıp kapanabilen çalışma masası odanın sonundaki, cam altındaki peteğe dayalı. Hafize teyzesinin serdiği süper kahramanlı nevresim takımına bir süre bakıyor. Dolabın kapağına yapıştırılan basketbol potasını fark ediyor, bir milyoncuda daha önce gördüğünü hatırlıyor. Işığı söndürüp penye örtünün altına giriyor, gözlerini halıya dikiyor. Salondan uğultular geliyor.
“İkimiz de ihtiyarlamak… Dios mios… Çocuk, şimdi?”
“Sen demiyor muydun, Allah’ın vardır bir bildiği diye?”
Örtüyü başına çekip kulaklarını kapıyor. Uyumak için kendini zorluyor, debelenip duruyor. Vücudu ısınıyor, sonunda başını çıkarıyor. 2 saate yakın süre geçmiş. Gözleri karanlığa alışmış, televizyon sesi gitmiş. Güneşliğin kıvrımlarına gözleri takılıyor. Bir arabanın farı perdeye vurup duvarda beyaz şeritler oluşturuyor, içeriyi hafifçe aydınlatıp yok oluyor. Güneşliğin kıvrımlarını saymaya başlıyor.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…