28.Bölüm: İlk Gün Gibi

İlk gün gibi seni severim. İlk gün gibi.

5 Ocak 2026

Günler hızlı ama yoğun geçiyordu. Bu sıkı tempoyu özlemiştim. Sabahları erkenden uyanmak, Lina'yı okula hazırlamak, mutfakta aceleyle içilen kahveler, ardından dosyalarla dolu çantamı omzuma atıp evden çıkmak... Bir zamanlar sıradan gelen bu düzen, şimdi bana hayatın yeniden rayına oturduğunu hatırlatıyordu. Kaosun, korkunun ve belirsizliğin ardından gelen bu düzen; yorucu olsa da insanın ruhunu onaran bir şeydi.

Karnım artık belirginleşmişti. Kalın kabanlar ve geniş kazaklarla gizlemeye çalışsam da aynaya baktığımda değişimi net bir şekilde görebiliyordum. İçimde büyüyen oğlum, gün içinde kendini daha sık hissettiriyordu. Bazen bir toplantının ortasında, bazen duruşma öncesi dosyalara göz gezdirirken... Aniden gelen o küçük hareketler, beni bulunduğum yerden koparıp içime döndürüyordu. Elim istemsizce karnıma gidiyor, derin bir nefes alıyordum. Hayat, tüm ciddiyetiyle akarken aynı anda içimde başka bir hayat daha sessizce yol alıyordu.

Toprak'ın görev temposu da artmıştı. Eve her dönüşünde omuzlarında taşıdığı görünmez yükü hissedebiliyordum. Üniformasını çıkardığında bile askerliği üzerinden tam olarak çıkmıyordu; bu, onun doğasıydı. Ama artık gözlerinde o sürekli tetikte olma hâli yoktu. Daha sakin, daha dengeli... Bazen geceleri yanımda uyurken nefesini dinliyor, hâlâ burada oluşuna şükrediyordum.

Hayat bize bunu kolay vermemişti. Belki de bu yüzden şimdi sahip olduklarımızın kıymetini daha derinden biliyorduk. Her şey yerli yerindeydi; kusursuz değil ama gerçekti. Ve gerçek olmak, artık yeterliydi.

Akşamları eve döndüğümde evin kokusu değişmiş oluyordu. Lina'nın okuldan getirdiği resim kâğıtları, antrede rastgele bırakılmış küçük ayakkabılar... Bunların hepsi, bir zamanlar hayalini bile kurmaya çekindiğim şeylerdi. Şimdi ise elimle tutabildiğim, içinde yaşayabildiğim bir hayatın parçalarıydı.

Lina büyüyordu. Bunu en çok konuşmalarında fark ediyordum. Artık soruları daha derindi.

"Anne, sen neden avukatsın?"

"Baba neden bazen çok suskun oluyor?"

Sorular masumdu ama içinde sezgisel bir bilgelik vardı. Her şeyi anlatmıyorduk elbette. Ama yalan da söylemiyorduk. Bazı şeyleri yaşına uygun cümlelerle, bazılarını da sadece sarılarak geçiştiriyorduk. O da anlamaya çalışıyordu. Küçük kalbiyle, büyük bir dünyayı.

Bazen akşam yemeklerinde Toprak'la göz göze geliyorduk. Konuşmadan anlaştığımız anlar oluyordu. Bir bakış, bir kaş hareketi... "Bugün yorucuydu." demenin başka bir yolu gibi. Lina masada neşeyle konuşurken, biz o anlarda sessizce şunu hatırlıyorduk: Birlikteyiz. Hâlâ.

Hamileliğim ilerledikçe bedenim bana kendini daha net hatırlatıyordu. Eskisi gibi uzun saatler ayakta kalamıyordum. Toprak buna itiraz etmiyordu ama her akşam "Bugün kendini çok yordun mu?" diye sormayı da ihmal etmiyordu. Ben her seferinde "İyiyim." diyordum ama bazen iyi olmak, sadece durup dinlenmek anlamına geliyordu. O da bunu biliyordu. Sessizce yanımda duruyordu. En çok da bunu seviyordum: Düzeltmeye çalışmıyordu, sadece eşlik ediyordu.

Bugün, birkaç gün önce nişanlanan Lale ve Halit Abinin nikâhı vardı.

Nikâh, kış güneşinin erken çekildiği bir öğleden sonra yapılacaktı. Belediyenin salonu küçük ama sıcaktı; duvarlarda açık renk ahşap, pencerelerde buğudan silinmiş izler vardı. İçeri girdiğimizde ilk hissettiğim şey kalabalık değil, tanıdıklık oldu. Herkes birbirini tanıyor, herkes aynı fırtınadan geçmiş gibi birbirine daha dikkatli bakıyordu.

Lale'yi gelinliğiyle ilk gördüğüm an boğazım düğümlendi. Abartısız, sade bir gelinlikti; tıpkı onun gibi. Omuzları dikti ama gözlerinde alışık olduğum o sertlik yoktu. Daha yumuşak, daha açık... sanki uzun zamandır ilk kez kendine izin veriyordu. Beni görünce gülümsedi, sarıldık. Sarılması kısaydı ama içtendi.

"İyi misin?" diye fısıldadım kulağına.

"İyiyim." dedi.

Halit Abi, Lale'nin birkaç adım arkasındaydı. Üniforma yoktu üzerinde; koyu renk bir takım elbise, biraz gergin bir duruş... ama gözleri sürekli Lale'yi arıyordu. Onu böyle görmek tuhaf bir şekilde içimi rahatlattı. İnsan sevdiğinde, en sert duruşlar bile yerini korumaya bırakıyordu.

Halit'in abinin kızı Buket, pembe renk uçuş uçuş bir elbise giymişti. Elinde, Lale'nin çiçeğini tutuyordu. Yüzünde büyük bir gülümseme vardı, bir çocuğa ait o gerçek gülümseme.

Toprak yanımdaydı. Kalabalığın içinde bile varlığını hissettiriyordu; eli sırtımda, çok hafif. Ne fazla korumacı ne de uzak. Tam olması gerektiği gibi. Lina ise elimi bırakmıyordu.

Nikâh memuru yerini aldığında salondaki uğultu yavaşça azaldı. Sandalyelere oturduk. Toprak hemen yanımdaydı; Lina onun kucağında. Sandalyeye yaslanırken içimdeki küçük hareket yine kendini hatırlattı. Elimi karnıma götürdüm.

Nikâh memurunun sesi salonda yankılanırken, Lale ve Halit Abi yan yana duruyordu. O klasik sorular sorulduğunda zaman sanki yavaşladı. "İyi günde, kötü günde..." cümlesi kulaklarımda çınladı. İyi günlerin ne demek olduğunu artık biliyorduk; ama kötü günlerin de insanı nasıl şekillendirdiğini, neyi gerçekten önemli kıldığını yaşayarak öğrenmiştik.

"Evet." dediler.

Tek kelime. Ama arkasında koca bir hayat vardı.

Alkışlar yükseldiğinde Lina da alkışlamaya başladı. Küçük ellerinin çıkardığı ses, salondaki en gerçek sesti benim için. Halit Abi, Lale'nin alnına küçük ama içten bir öpücük bıraktı. Çok kısa bir an... ama her şey o anın içindeydi.

Nikâh sonrası tebrikler, sarılmalar, fotoğraflar... Herkes birbiriyle konuşuyor ama kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Sanki bu mutluluğu ürkütmekten çekiniyorduk. Lale bana tekrar sarıldığında bu kez biraz daha uzun tuttu.

Omzuma çenesini hafifçe dayadı. O an, kelimelere ihtiyacımız yoktu. İkimiz de biliyorduk; hayatta bazı bağlar, yaşananlardan sonra sessizleşir ama derinleşirdi.

"Mutluluğu hak ediyorsun." dedim alçak sesle.

"Sen de." diye karşılık verdi. Bu sefer gözlerimin içine bakarak.

Kalabalık yavaş yavaş salonun dışına taşarken, biz de Lina'yla birlikte cam kenarına yöneldik. Dışarıda hava griydi ama yağmur yoktu. Kışın o durgun, ağır ama temiz havası... Lina camdaki buğuyu parmağıyla silip kalp çizmeye çalıştı.

Toprak, timi ile biraz uzakta sohbet ediyordu. Uzaktan bakınca hepsi sıradan adamlar gibiydi; koyu renk paltolar, eller ceplerde, hafif gülüşler... Ama ben onların her birinin neyin içinden geçtiğini biliyordum. Aynı karanlıktan çıkmış, aynı sessizliği taşımışlardı. Konuştukları şeyin ne olduğunu duymuyordum ama yüz ifadelerinden anlaşılıyordu: iş değildi bu. Kısa cümleler, küçük espriler, yarım kalan kahkahalar... Birbirine yaslanmadan ayakta durmayı öğrenmiş insanların diliydi bu.

Başımı tekrar önüme çevirdim. O an içimde çok tanıdık ama bir o kadar da tuhaf bir his kıpırdadı. Önce hafif bir boşluk gibi, sonra netleşen bir istek. Midemin bir köşesi sanki kendine özgü bir dil bulmuştu.

Kiraz.

Bu kelime zihnime düştüğü anda, başka hiçbir şeye yer kalmadı. Ne nikâh salonundaki uğultuya ne camın ardındaki gri havaya ne de birazdan çekilecek fotoğraflara... Bütün bedenim, bütün dikkatim tek bir noktada toplandı. Ağzımın içinde hafif bir ekşilik belirdi. Dilimin altında tükürük biriktiğini fark edince istemsizce yutkundum.

Kışın ortasında kiraz istemek... Mantıksızdı. Ama hamilelik zaten mantığın çok da söz geçirebildiği bir hâl değildi. İçimde büyüyen hayat, kendi küçük ama kararlı istekleriyle beni ele geçiriyordu. Ve şu an, o isteğin adı çok netti.

Elimi karnımın üzerinde gezdirdim. "Sen mi istiyorsun?" diye fısıldadım içimden, yarı şakayla yarı cömert bir kabullenişle. Sanki minik bir tekme, çok hafif bir hareketle cevap verdi bana. Gülümsedim. Bu, gün içinde defalarca yaşadığım ama her seferinde hâlâ şaşırdığım bir mucizeydi.

Toprak'ın bakışlarını üzerimde hissettim. Yanıma ne zaman geldiğini fark etmemiştim bile. Kalabalığın içinden sıyrılıp, sessizce yanımda durmuştu. Elini sırtıma koydu. "Her şey yolunda mı?" diye sordu, sesi her zamanki gibi alçak ama dikkatliydi.

Bir an tereddüt ettim. Kiraz istemek, yüksek sesle söylenince saçma gelirdi sanki. Ama Toprak'la aramızda saçma diye bir şey kalmamıştı. O, beni en savunmasız hâllerimle tanımıştı. "Evet," dedim önce. Sonra dudaklarımı ısırıp ekledim: "Ama... canım çok kiraz istiyor."

Bir saniyelik bir duraksama oldu. O bir saniyede yüzünde beliren ifade, beni güldürmeye yetti. Kaşları hafifçe kalktı, gözleri bir an boşluğa takıldı. Sanki zihninde hızlı bir harita açılmış, mevsimler kontrol ediliyordu. "Kiraz mı?" dedi.

Başımı salladım. "Evet. Hem de çok."

Toprak'ın dudak kenarı kıvrıldı. Bu gülümseme, yıllardır tanıdığım bir gülümsemeydi. "Tamam." dedi sakince. Tek bir kelime. Ama o kelimenin içinde, kışın ortasında kiraz bulmaya çıkabilecek kadar net bir irade vardı.

"Toprak..." dedim, biraz gülerek, biraz da onu durdurmak ister gibi. "Saçma biliyorum. Bulunmaz şimdi."

Omuz silkti. "Bulunur," dedi. "Bulunmuyorsa da bulunur hâle gelir."

Toprak bunu söylerken yüzünde en ufak bir abartı yoktu. Ne kahramanlık ne şaka... Sadece bir karar cümlesiydi. Onu asıl tanıyanlar bilir; Toprak böyle konuştuğunda, mesele çoktan bitmiş olurdu.

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Bu bir operasyon değil," dedim hafifçe. "Bir meyve sadece."

"Biliyorum," dedi. Eli hâlâ sırtımdaydı. "Ama şu an senin için önemliyse, benim için de önemlidir."

Bu cümle kalbimde, yavaş ama derin bir yere dokundu. Bir zamanlar her şey hayatta kalmak üzerine kuruluyken, şimdi mesele kirazdı. Ve bu, korkulacak değil; kutlanacak bir şeydi.

"Siz kalın, ben bulup geleceğim tamam mı?" dedi bu sefer.

Kalabalığın içinden sıyrılmaya hazırlanıyordu bile. Elim istemsizce koluna gitti. "Abartma," dedim fısıltıyla. "Gerçekten gerek yok."

Durdu. Bana döndü. Gözlerimin içine baktı. "Gerek var," dedi. "Çünkü sen istedin."

Bir şey diyemedim. Zaten söyleyecek bir şey de yoktu. Elimi bıraktı ama giderken parmak uçlarıyla avucuma hafifçe dokundu. O küçücük temas, içimdeki bütün saçma endişeleri susturdu. Arkasından bakarken, bir anlığına gülümsedim.

Lina hâlâ camın önündeydi. Parmağıyla çizdiği kalbin içini doldurmaya çalışıyordu. "Babam nereye gitti?" diye sordu.

"Kiraz almaya." dedim, ona gülümseyerek. "Kardeşin istedi."

Lina kaşlarını hafifçe çattı. Bu bilgi, onun dünyasında yeni bir kategoriye giriyordu. "Kiraz... kışın olur mu?" diye sordu ciddi bir ses tonuyla.

"Normalde olmaz," dedim. "Ama bazen olur."

Bu cevap onu tatmin etmiş görünüyordu. Lina camdaki kalbi tamamladıktan sonra gururla bana baktı. "Bak anne," dedi, "Kalp oldu."

Gülümsedim. "Çok güzel olmuş."

Bir süre sonra salon neredeyse boşaldı. Lale ve Halit Abi, kapının önünde kalan son misafirlerle vedalaşıyordu. Lina'yla birlikte biraz kenarda durduk. Saatime baktım. Toprak gideli yirmi dakikayı geçmişti. İçimde küçük bir endişe kıpırdadı ama bu, eski endişelerden değildi. Daha çok alışkanlıktan kalan bir refleks gibiydi.

Tam o sırada kapı açıldı.

Soğuk hava içeri doldu. Ardından Toprak göründü.

Elinde küçük, şeffaf bir poşet vardı. İçindeki kırmızı noktalar, salonun floresan ışığında bile canlıydı. Bir an gözlerime inanamadım. Kirazlardı. Gerçekten kiraz.

"Nasıl buldun?" diye sordum istemsizce.

Omuz silkti. "Bir manav vardı, kepengi yarıya kadar kapalıydı. Depoda kalmış birkaç kasa olduğunu söyledi. 'Hamile eşim için' deyince..." Cümleyi yarım bıraktı, dudak kenarı kıvrıldı. "Gerisi halloldu."

Ne diyeceğimi bilemiyordum.

"Yıkattırdım." diye devam etti, poşeti bana uzatırken. "Yiyebilirsin."

Poşeti elime aldığımda soğuğu hissettim. Kirazların üstünde hâlâ minicik su damlaları vardı. Gerçekti. Hayal ya da hamileliğin tuhaf bir oyunu değildi. Kışın ortasında, elimde kiraz tutuyordum. Bir an için boğazım düğümlendi. Bunun sebebi meyve değildi elbette; Toprak'ın bakışındaki o sakin kararlılıktı. "İstedin, buldum." kadar sade, ama bir o kadar da derin bir şeydi bu.

"Teşekkür ederim..." dedim. Sesim düşündüğümden daha kısıktı.

Toprak başını hafifçe eğdi. "Afiyet olsun." dedi. Sanki dünyadaki en sıradan şeymiş gibi. Oysa ikimiz de biliyorduk; bu, sıradan bir an değildi. Bu, hayatın nihayet normale döndüğünün sessiz bir ilanıydı.

Poşetten bir kiraz aldım. Koyu kırmızıydı, dolgun ve parlak. Küçük bir an duraksadım. Sonra dişlerimi geçirdim. Ekşi ve tatlı aynı anda yayıldı ağzıma. Gözlerimi kapattığımı fark ettim. O an, her şey sustu. Hepsi arka plana çekildi. Sadece o tat vardı ve içimdeki küçük hayatın verdiği onay gibi gelen hafif bir kıpırtı.

"İyi mi?" diye sordu Toprak.

Gözlerimi açtım, gülümsedim. "Çok iyi." dedim. "Hatta... düşündüğümden bile iyi."

Bir tane daha aldım. Sonra bir tane Lina'ya uzattım. "İster misin?" dedim.

Minik eliyle aldı kirazı, yüzünde bir gülümsemeyle yedi. "Çok güzelmiş."

Ben de bir tane daha attım ağzıma. Gerçekten o kadar istiyormuşum ki, hepsini yiyebilirdim.

O sırada Özgür, yanımıza geldi. Toprak'ın yanında durdu, üstünde koyu renk paltosu vardı; omuzları biraz düşük, yüzünde alışık olduğum o yarı ciddi, yarı alaycı ifade. Elindeki telefonu cebine koyarken kiraz poşetine şöyle bir baktı.

"Ben bir şey kaçırdım galiba," dedi kaşlarını hafifçe kaldırarak. "Kış ortasında kiraz... yeni bir operasyon mu bu?"

Toprak ona kısa bir bakış attı. "Hayır," dedi. "Hamilelik."

Özgür'ün yüzündeki ifade bir anlığına dondu, sonra yumuşadı. Dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi. "Anlaşıldı," dedi. "Bu durumda her şey serbest."

Lina gururla araya girdi. "Babam buldu," dedi. "Kardeşim istedi."

Özgür eğilip Lina'nın hizasına geldi. "Vay be," dedi ciddiyetle. "Demek evde iki patron var artık."

Lina bunu çok ciddiye aldı, başını salladı. "Evet."

Gülmemek için kendimi zor tuttum. Toprak'ın dudak kenarı yine o tanıdık şekilde kıvrıldı. Özgür bize kısa bir bakış attı, sonra sesi biraz daha alçaldı. "Halit'le Lale dışarıda," dedi. "Sizi bekliyorlar. Gitmeden önce bir fotoğraf daha çekilecekmiş."

Başımı salladım. "Geliyoruz."

Salonun kapısına doğru yürürken içimde tuhaf bir dinginlik vardı. Kiraz poşetini elimde tutuyordum, Lina yanımda zıplayarak yürüyordu. Toprak ise her zamanki gibi biraz arkamızda, ama mesafesiz... sanki görünmeyen bir çizgiyle bize bağlıydı.

Dışarı çıktığımızda hava iyice soğumuştu. Akşamın gri tonu yerini koyu maviye bırakmıştı. Nefes aldığımda ciğerlerim üşüdü ama rahatsız edici değildi. Halit ve Lale belediye binasının önünde duruyordu. Lale paltosunu gelinliğinin üstüne almıştı, saçları hafifçe dağılmıştı ama yüzü aydınlıktı. Halit kolunu onun omzuna dolamıştı; bu hareketi çok doğal yapıyordu, sanki yıllardır böyleymiş gibi. Serbest eli de Buket'in minik elini tutuyordu.

Kaan'ın yüzünde alışık olduğum o sakin ifade vardı ama gözleri Asu'ya her kaydığında yumuşuyordu. Sanki kalabalığın içindeyken bile kendi küçük alanlarını yaratmayı öğrenmişlerdi. Sanem ise Özkan'ın koluna hafifçe girmişti; eskiden mesafeli durduğu o temas şimdi doğal görünüyordu. Her birimiz, farkında olmadan aynı şeyi yapıyorduk aslında: Hayatın bizi nereye savurduğunu kabul etmiş, ama yanımızdakini bırakmamayı öğrenmiştik.

Fotoğraf çekileceğimiz söylenince herkes biraz daha yaklaştı. Omuzlar birbirine değdi, paltoların kumaşları hışırdadı. Lina öne geçmek istedi, Toprak onu kucağına aldı. Kiraz poşeti hâlâ elimdeydi; fark etmeden sıkmışım, parmaklarımın ucunda soğukluğunu hissediyordum. Fotoğrafçı "Hazır mıyız?" diye seslendiğinde, kimse "Hayır." demedi.

Flaş patladığı an, herkes aynı anda gülümsedi. O gülümsemelerin hiçbiri zoraki değildi. Herkesin gözlerinde başka başka izler vardı; kimi kayıpların, kimi korkuların, kimi uykusuz gecelerin izi... ama hepsinin üstünde, sessiz bir kararlılık duruyordu. Yaşamaya devam etme kararlılığı.

Fotoğraftan sonra kalabalık yavaş yavaş dağıldı. Herkesle vedalaştıktan sonra arabaya bindik.

Arabanın kapısı kapandığında dışarının soğuğu geride kaldı. Motor çalıştı, camlar buğulanmaya başladı. İçeride yumuşak, tanıdık bir sıcaklık vardı. Lina arka koltukta çocuk koltuğuna oturur oturmaz esnemeye başladı; uzun günün yorgunluğu, heyecanla birleşince küçük bedenine ağır gelmişti.

Toprak aynadan ona baktı. "Dayanabilecek misin eve kadar?" diye sordu.

Lina başını salladı ama cümlesini bitiremeden gözleri kapandı. Birkaç dakika sonra nefesi düzene girdi.

Ben kemerimi gevşetip koltuğa biraz daha yaslandım. Karnımın üstüne düşen paltonun ağırlığı tanıdıktı artık; beni rahatsız etmiyor, aksine olduğum yerde tutuyordu.

Kiraz poşetini dizlerimin üstüne koydum. İçinden bir tane daha aldım ama bu sefer yemeden önce durdum. Elimde çevirdim. Işığa tutulmuş gibi parladı. Hayatın bazen ne kadar garip simgeler seçtiğini düşündüm. Aylarca korkuyla, tetikte yaşadıktan sonra; huzurun simgesi, kış ortasında bir avuç kiraz olabiliyordu.

Toprak'a baktım. Direksiyondaydı ama dikkati dağınık değildi; yüzü sakindi. Çenesinin sert hattı yumuşamıştı. Kirazı onun dudaklarına uzattım. Gözleri kısa bir an için bana kaydı. Kirazı gördü. Sonra bana baktı.

Kaşlarının arasında çok hafif bir çizgi belirdi. "Sen ye," dedi. "Canın istiyordu."

"Paylaşmak istiyorum." dedim. Sesim yumuşaktı. Israr etmiyordum, sadece teklif ediyordum. Aramızdaki şey zaten hep buydu; zorlamak değil, davet etmek.

Bir saniye daha baktı bana. Sonra başını çok az eğdi. Kirazı dudaklarının arasına aldı. Dişlerini geçirdiğinde çıkan o hafif çıtırtı sesi, arabanın içindeki sessizliği böldü. Çekirdeği yanağına aldı, sonra elini uzattım; hiç düşünmeden avucuma bıraktı.

"Güzelmiş." dedi. Sesinde şaşkınlık yoktu ama bir memnuniyet vardı. Sanki sadece kirazı değil, o anı da onaylıyordu.

Gülümsedim. "Değil mi?"

Bir süre daha konuşmadık. Arabanın içindeki sessizlik ağır değildi; aksine doluydu. Lina'nın düzenli nefesi arkadan geliyordu. Camlara vuran soğuk, içerideki sıcaklığı daha da belirgin kılıyordu. Kiraz poşetini kapattım, dizlerimde tuttum. Karnımın içinden gelen küçük bir hareket, sanki her şeye eşlik eder gibi, hafifçe kendini hatırlattı.

Araba evimizin bulunduğu sokağa girdiğinde saat çok geç değildi ama her şey günün doğal bir sonuna gelmiş gibiydi. Toprak aracı yavaşça park etti. Motor sustuğunda, dışarıdaki sessizlik içeri doldu. Kısa bir an kimse kıpırdamadı. Lina uyuyordu. Onu uyandırmak istemedik.

Toprak arka kapıyı sessizce açtı, Lina'yı kucağına aldı. O an yine aynı sahne... güçlü kollar, uyuyan küçük bir beden, içinde büyüyen başka bir hayat. Kapıyı kilitleyip peşinden gittim.

Evin kapısını açtığımızda içeride tanıdık bir sıcaklık vardı. Kiraz poşetini masaya bıraktım. Lina'yı odasına götürdük. Toprak onu yatırdı, üzerini örttü, saçlarını düzeltti. Lina uykusunda hafifçe kıpırdadı ama uyanmadı.

Kapıyı kapattık. Koridorda yan yana durduk bir an. Ne yapacağımızı düşünmemize gerek yoktu; akış bizi götürüyordu.

Yatak odasına geçtiğimizde üstümdeki elbiseyi çıkartmak için hareket ettiğimde Toprak'ın elleri ellerime karıştı. Benim için nazikçe açtı fermuarı. Elbisem omuzlarımdan kayıp yere düştüğünde, üzerimde yalnızca evin sessizliği ve onun bakışı kalmıştı.

Gözleri karnıma indi. Avucunu yavaşça karnıma koydu. Eli sıcaktı.

"Bugün çok güzeldin." dedi alçak bir sesle.

"Öyle miydim?"

Başını salladı. Parmakları, karnımın üzerinde neredeyse fark edilmez bir hareketle dolaştı. İçimdeki küçük kıpırtı sanki onu tanımış gibi cevap verdi. Toprak bunu hissetti. Elini çekmedi. Sadece gülümsedi.

Elim, onun elinin üstüne kapandı. "Sanırım seni hissetti." dedim. Sesim, odayı dolduracak kadar değil; sadece ikimize yetecek kadar yüksekti.

Gülümsemesi biraz daha genişledi. Başını biraz eğdi, "Babanı tanıyorsun, ha oğlum?" diye fısıldadı karnıma doğru.

Elini karnımda biraz daha sabit tuttu. Parmakları artık hareket etmiyordu; dinliyordu. Sadece hissetmeye çalışıyordu. İçimdeki küçük hareket bir kez daha kendini belli etti. Ne güçlü ne de aceleci... varlığını hatırlatan sakin bir cevap gibiydi.

Bir süre sonra tekrar doğruldu. "Hadi sen otur. Ben pijamalarını getireyim."

Ben yatağın kenarına otururken o dolaba gitti. Kendi pijamalarını alıp yatağa fırlattı, ardından benimkilerini alıp gömleğinin altına soktu. Son zamanlarda bunu çok sık yapıyordu, her seferinde soracak oluyordum ama unutuyordum.

"Toprak, her seferinde neden bunu yapıyorsun?" dedim, elimle gömleğinin altına sakladığı pijamalarımı işaret ederek.

Durdu. Dolabın kapağı hâlâ açıktı. Bir an için bana bakmadı; sanki doğru kelimeyi seçmek ister gibi başını hafifçe eğdi. Sonra döndü. Yüzünde o sakin ama derin ifadesi vardı. Bana doğru yürüdü.

"Çünkü soğuk oluyor, ısıtmaya çalışıyorum." dedi, önüme diz çökerken. Gömleğinin altına sakladığı pijamalarımı çıkardı. Avuçlarıyla kumaşı yokladı; gerçekten ısınıp ısınmadığını kontrol eder gibi. Sonra bana uzattı.

"Üşümeni sevmiyorum," diye ekledi, sesi neredeyse fısıltıydı. "Eskiden de sevmezdim."

Pijamaları elime aldım. Kumaş sıcaktı. Bu, çok küçük bir şeydi belki ama kalbime dokunan yer çok büyüktü. Hamileliğin de getirdiği duygusallık sebebiyle, gözümden birkaç damla yaş aktı.

Gözyaşlarımı fark ettiğinde kaşları hafifçe çatıldı. Elini uzatıp yanağımdan süzülen yaşı başparmağıyla sildi. Hareketi o kadar yavaştı ki, ağlamamı durdurmak için değil de ağlamama izin vermek için yapılmış gibiydi.

"Ne oldu?" diye sordu. Bu soru, bir açıklama talebi değildi. Sadece yanımda olduğunu hatırlatıyordu.

Burnumu çektim. "Bir şey olmadı..." dedim. "Sadece... çok ince düşünüyorsun. Ben duygulanıyorum."

Toprak'ın yüzündeki ifade yumuşadı. Kaşlarının arasındaki o ince çizgi silindi. Elini çekmedi; aksine avucu yanağımda biraz daha sabitlendi. Başparmağı, az önce sildiği gözyaşının izini sanki tekrar kontrol eder gibi hafifçe gezindi.

Bir süre daha öylece kaldı.

"Bunu ince düşünmek olarak görme," dedi sonunda. Sesi sakindi, neredeyse gündelik. "Bu... benim normalim artık."

Gülümsedim. Bu cümle kalbime beklediğimden daha derin dokundu. Normal. Hayatımızda uzun zamandır en yabancı kelimelerden biri buydu. Kollarımı boynuna doladım. Sıkıca sardım onu. Hiç bırakmak istemiyor gibi.

İstemiyordum da zaten.

Ömrümün sonun kadar onunlaydım.

Bir elini sırtımda gezdirdi, omurgam boyunca aşağı indi, sonra tekrar yukarı çıktı. Başımı geri çekip yüzüne baktım. Işığı kısık lambanın altında gözleri koyu görünüyordu. Ama o koyuluk karanlık değildi. Derinlikti. Yılların, yaşananların, susarak taşınanların bıraktığı bir derinlik.

"Seni çok seviyorum." dedim, sesim kendi kulağıma bile fısıltı gibi geliyordu, "Ve son nefesime kadar seveceğim."

Başını çok hafif eğdi. Alnını benimkine yasladı. Nefesleri birbirine karıştı.

"Ben de." dedi sonunda. Sesi ne yükseldi ne titredi. Sadece gerçekti. "Seni, Lina'yı ve oğlumuzu. Hepinizi çok seviyorum. İlelebet seveceğim."

İkimiz de pijamalarımızı giydikten sonra yatağa uzandık. Başım onun göğsündeydi. Onun bir eli karnımda, diğer eli saçlarımdaydı. Bu kollar benim güvenli limanımdı.

Uyumak için daha çok erkendi. Bu yüzden sadece öyle yattık.

"Misafir odasını çocuk odası yapalım diye düşünüyorum." dedi Toprak.

Hafifçe başımı salladım. "Olur, mantıklı."

Başını bana çevirdi, "Yavaş yavaş mobilyaları seçelim. Eğer odayı boyamak istersen de boyarız."

"İsterim," dedim yavaşça. "Ama çok canlı bir renk olmasın. Göz yormasın."

Elini karnımda gezdirdi. "Mavi?" diye sordu.

Gülümsedim. "Mavi olur. Ama açık bir ton."

Zihnimde oda belirdi. Küçük bir beşik, pencerenin yanına çekilmiş ince bir perde, duvarda Lina'nın yapmak isteyeceği resimler... Belki bir raf, belki de Toprak'ın kendi elleriyle yapmaya kalkacağı bir şey. Onun böyle işlere heveslendiğini biliyordum. Sessizce uğraşır, ölçer, keser, bazen söylenir ama sonunda ortaya bir şey çıkarırdı. Kusursuz olmazdı belki ama bizim olurdu.

"Elimizden geleni yaparız." dedi sanki düşüncelerimi duymuş gibi. "Eksik olursa da zamanla tamamlarız."

Başımı göğsüne biraz daha yasladım. Kalp atışlarını dinlemek... Hayatın ritmini hatırlatıyordu bana.

O sırada komodinin üstündeki telefonum, gelen mesajla titredi. Benden uzak olduğu için benim yerime Toprak uzanıp aldı ve telefonumu bana verdi. Ekranı açtım, mesaj Duygu'dandı.

"Lema, nasılsınız? Hamilelik nasıl gidiyor? (19:23)"

Gülümsedim, onlarda bizim gibi başlarındaki beladan kurtulmuşlardı. O güvenli binadan ayrıldığımızdan beri iletişimi kesmemiştik.

"İyiyiz, siz nasılsınız? Bildiğin gibi yorucu ama güzel." diye yazdım.

Cevap hemen geldi: "Biz de iyiyiz. Artık biraz nefes alabildiğimiz günler başladı. Sonunda."

Gözlerim doldu. Bir zamanlar, birkaç ay önce, sadece nefes alabilmek bile zafer sayılırken; şimdi herkesin hayatı, küçük ama kesin bir huzurla ilerliyordu.

"Bir daha bozulmasın. Yakında görüşelim."

"Âmin. Olur, haberleşiriz."

Mesajına ifade bıraktıktan sonra telefonu kapattım ve Toprak'a geri uzattım.

Korkular geride kalmış, kaygılar yerini güvene bırakmıştı; geçmişin gölgesi hâlâ bizimleydi belki ama artık karanlık değil, sadece yaşanmışlığın sessiz bir yankısıydı. Gözlerimi kapattım ve derin bir nefes aldım. İçimde hem minik kirazın hem de oğlumun hafif bir kıpırtısı vardı; dünyada her şey yerli yerindeydi ve biz, Toprak, Lina ve ben, ilk kez gerçekten huzurla, birlikteydik.