17.Bölüm:Deva Bize Sevişler

Hayatın içinde her şey varsa, benim de içimde sen varsın.

30 Ekim 2022

Gözlerimi açtığımda göğsümde yumuşak bir ağırlık vardı; Lina, küçük bedeniyle göğsümde kıvrılmış, nefesi sıcak bir dalga gibiydi. Saçları alnına yapışmış, yanakları pembeydi. Onu izlemek, her şeyin başlangıcı gibi hissettiriyordu.

Gözlerimi kapalı tutup bir an daha öyle kaldım. Yatağın karşısındaki pencereden içeri süzülen sabah ışığı, ince bir perde gibi odanın içine düşüyordu; camın ötesinde ağaçların sarı yaprakları rüzgârda usul usul sallanıyordu.

Hafifçe döndüm; Lina'nın minik elini avucuma aldım. Parmakları hâlâ o bebekçildi; küçük tırnaklar, yumuşacık eklemler. Uyanıp yüzünü bana çevirdiğinde gözleri yarı kapalı, dudaklarında henüz çözülmemiş bir uykunun şaşkınlığı vardı. "Günaydın meleğim," diye fısıldadım.

Sürprizin ilk işareti mutfaktan gelen çıtırtıydı; tavanın hafif tıkırtısı, ekmek kızartma makinesinin kısa bir cızırtısı, ardından tanıdık bir melodi... Toprak mırıldanıyordu. Gülümsemeden kendimi tutamadım. Yavaşça kalkıp üzerime bir şeyler attım. Aynada kendime baktığımda saçlarım dağınık, gözlerimin kenarında uyku çizgileri vardı ama içimde bir heyecan vardı; küçük ama belirgindi. Doğum günü diye öyle yapmak gerekiyordu sanki, biraz beklenmedik bir sevinç.

Lina'yı kollarıma aldım. Koridorda ilerlerken evin içi sanki Toprak kokuyordu. Mutfağın kapısını araladığımda karşılaştığım sahne bir filmin iyi çekilmiş bir karesi gibiydi. Toprak saçları dağılmış, kolları ve üstü unlu; yüzünde ciddi bir konsantrasyon vardı ama gözlerinin köşesinde şen bir kıvılcım parlıyordu. Masada kahve demlenmiş, tabaklarda küçük bir kahvaltı düzeni vardı: taze ekmek dilimleri, reçeller, bir kâse bal, minik bir çilek tabağı... Ve hemen hepsinin yanında küçük, özenle kesilmiş limonlu kek parçaları; fırından yeni çıkmış, kabuğu çatlamış, içi puf puf.

Toprak kafasını kaldırıp bana baktı. Göz göze geldiğimiz anda içime tanıdık, sıcak bir şefkat doldu. "Günaydın, doğum günü kızı," dedi, sesi alçak ve tam benim kalbime hitap eden tonda.

Dudaklarımdan alçak bir kahkaha kaçtı. Sanki Lina da anlamış gibi sevimli bebek sesleri çıkardı. Toprak, bu sesleri duyunca gülümsedi. "Küçük hanım da uyanmış demek," dedi ve ocağın altını kapattı. Bir elinde tahta spatula, diğer elinde havluyla ellerini silerken bize doğru döndü.

"Günaydın, meleğim. Annenin doğum gününü birlikte kutlayacağız, değil mi?"

Lina kollarımda kıpırdanıp heyecanla elini salladı. "An..." diyebildi kendi bebek lisanıyla. Toprak kahkaha attı.

Bir an öylece baktım; gözümün önündeki manzara o kadar sade ama o kadar değerliydi ki... Un kokusu, kahvenin buharı, Toprak'ın yüzüne vuran sabah ışığı ve Lina'nın tatlı sesleri. Bir adım attım. "Sen gerçekten limonlu kek mi yaptın?" dedim, gülümseyerek.

Toprak, "Evet, yaptım," dedi, kollarını iki yana açarak. "Hem tarif defterinden bakmadım. Aklımda kalanı yaptım."

"Bu korkutucu," dedim, alayla. Bir kolumla Lina'yı tutmaya devam ederken diğer elimle Toprak'ın yanağına bulaşan hafif unu sildim.

"Olabilir ama sevgiyle karıştırdım," dedi göz kırparak. Bir anlık sessizlik oldu. Sanki mutfağın içi, o sırada konuşulmayan ama her yerden hissedilen bir şeyle dolmuştu; huzur, minnettarlık, sevgi... Belki de bunların üçü birden.

Masaya oturduğumuzda Lina hemen babasının kucağına geçti. Minik elleriyle Toprak'ın tişörtünün yakasından tutuyor, heyecanla tabaklardaki her şeye bakıyordu. "Oo..." dedi kendi dilince, sonra bir şeyler mırıldandı.

Günün devamını evde geçirdik. Ta ki akşamüstü Toprak konuşana kadar: "Hadi bakalım, hazırlanın. Gidiyoruz." Sesi sakindi.

"Nereye gidiyoruz?"

Toprak, Lina'nın saçlarını okşarken dudaklarının kenarına hafif bir gülümseme yerleşti. "Orası sürpriz," dedi, o tanıdık, hafif alaycı tonla.

Ben kaşlarımı kaldırdım. "Yine mi?"

"Yine," diye cevapladı, kısa, net ama anlam yüklü bir sesle.

Bir şey demedim. Onun planlarına itiraz etmek çoğu zaman gereksizdi zaten. Hem bugün doğum günümdü. Belki de bu defa sadece akışa bırakmalıydım. Lina'yı giydirdim; küçük sarı elbisesini, beyaz hırkasını ve ayakkabılarını. Aynada bana bakan yansımamızda, onun gülüşüyle ben de istemsizce gülümsedim. Toprak kapıdan seslendi: "Hazır mısınız, güzeller?"

Kapıya döndüğümde onu gördüm. Siyah bir gömlek, krem pantolon, bileğinde benim ona aldığım saat, saçları özenle geriye taranmış... Ama asıl dikkat çeken bakışlarındaki yumuşaklıktı. "Hazırız," dedim.

"Harika."

Arabaya bindiğimizde güneş batmak üzereydi. Gökyüzü turuncu ve pembenin en tatlı karışımına dönmüştü. Yol boyunca Toprak radyoyu açmadı; sessizlikte motorun uğultusu ve Lina'nın arka koltuktan gelen mırıldanmaları vardı.

Bir süre sonra şehrin dışına doğru yöneldiğimizi fark ettim. "Toprak, nereye gidiyoruz?" dedim, bu kez biraz daha ciddi bir merakla.

"Az kaldı," dedi sadece.

"Bu cevabı çok kullanıyorsun," derken hafifçe sızlandım. Toprak ise hiç istifini bozmadı ve, "Çünkü genelde işe yarıyor," dedi.

Gülümsedim ama içimdeki merak büyüyordu. Ankara'nın kenarını geçtik, yollar biraz virajlı hale geldi. Sonra bir tabela: Eymir Gölü.

Arabayı gölün kenarına park etti. Hava hafiften serinlemişti, ağaçların yaprakları rüzgârla hışırdıyor, güneş son ışıklarını suyun üzerine döküyordu. Toprak bagajı açtı. Bir örtü, birkaç termos, bir de kutu aldı eline. "Bunu senin için hazırladım," dedi.

Birlikte göl kenarına yürüdük. Lina, benim hırkamı tutarak etrafı inceliyordu.

Örtüyü serdik. Toprak termoslardan kahve ve sıcak çikolata çıkardı. Kutunun içindekini görünce boğazım düğümlendi. Küçük, sade ama zarif bir pasta. Üzerinde tek bir mum. Toprak çakmağı çıkardı, mumu yaktı.

"Dilek tut," dedi sessizce.

Etrafımıza bakındım; gölün sessizliği, kuşların sesi, Lina'nın gülüşü, Toprak'ın gözleri... Zaten dileğim tam karşımdaydı.

Ama yine de içimden geçirdim: Ne olur, hiç ayrılmayalım.

Mumu üfledim. Toprak alkışladı. Lina da onu taklit etti, minik parmaklarıyla "pıt pıt" sesler çıkardı. Kahkahalarımız suya karıştı.

Bir süre sonra Toprak cebine uzandı; eli cebinden çıkarken içimde hafif bir titreme hissettim. Gülümsemesi değişmişti, o tanıdık, oyunbaz kıvrımdan daha derin, daha anlamlı bir ifadeye dönüşmüştü. Cebinden küçük, kadife bir kutu çıkardı. O an zaman sanki durdu. Rüzgârın uğultusu, suyun kıyıya vuruşu, Lina'nın hafif mırıldanması bile arka planda silinmişti.

"Lema," dedi, sesinde hem heyecan hem de o güven dolu sıcaklık vardı, "Ben seni ilk gördüğümde, bir gün buraya kadar geleceğimizi hiç hayal etmemiştim. Ama her gün, her sabah seninle uyanınca... hayatımın bütün anlamı o anın içinde saklıymış gibi geliyor."

Sözleri kulaklarımda çınlarken kalbim hızla çarptı. Toprak'ın gözlerindeki o derin anlam, sadece sözlerden değil, her bakışından, her hareketinden geliyordu. Lina'nın küçük elleri hırkamın ucuna dolanmış, minik gözleriyle bana bakarken ben de ona gülümsedim; ama içimdeki tüm dikkat Toprak'a kilitlenmişti.

Toprak cebinden çıkarttığı şeyi bana uzattı; küçük kadife bir kutu. Bakışlarıyla öyle bir mesaj veriyordu ki, içinde ne olduğunu görmeden kalbim pır pır etmeye başladı. Ellerim kutuyu aldığında hafif bir ürperti hissettim. Kutuyu açtım... İçinde zarif, ince bir bileklik duruyordu. Altın zincirde minik bir kalp vardı. Ama kalbin ortasında bir taş vardı; tam olarak gökyüzünün en güzel mavisini yansıtan bir safir.

Toprak, yüzümdeki şaşkın ifadeyi görünce hafifçe gülümsedi. "Doğum günün kutlu olsun, Lema. İyi ki varsın," dedi, sesi gölün sessizliğinde bile içime işleyen bir sıcaklıkla doluydu.

Bilekliği nazikçe koluma takarken Toprak'ın parmaklarının dokunuşunu hissettim; küçük bir elektrik çarpması gibi, ama sadece fiziksel değil, kalbime kadar yayılan bir titreşim. Lina'nın minik elleri bilekliğe değdi, sonra bana sarıldı.

Toprak yavaşça bana yaklaştı. Gözlerimiz buluştuğunda dünya sadece ikimiz için durmuş gibiydi. Sanki tüm geçmiş ve gelecek o anın içinde eriyip gitmişti. Hafifçe elimi tuttu ve fısıldadı: "Bu bileklik sadece bir takı veya hediye değil. Her baktığında ne kadar sevildiğini hatırla istedim. Seni seviyorum."

Kalbim öylesine hızlı çarptı ki, Lina'nın gülüşü ve suyun hafif vuruşu bile arka planda kaldı. Onun elini hafifçe sıktım; dudaklarımı Toprak'ın dudaklarına bastırdım ve sadece o anı, o sessizliği hissettim.

Toprak gözlerini kapatmadan önce bir an durdu, sanki o anın her zerresini hafızasına kazımak ister gibi. Lina, aramızdaki bu sessiz anın farkındaymış gibi minik kafasını Toprak'ın göğsüne yasladı ve tatlı bir mırıldanmayla gözlerini kısıp huzurlu bir nefes aldı.

Ben de hafif rüzgârın saçlarımızı okşadığı o göl kenarında, tüm dünyanın kaybolduğunu hissettim. Sadece biz vardık, sadece o an... Suyun kıyıya vuruşu, kuşların uzak ötüşü, Lina'nın minik nefesi... Hepsi birer fon gibiydi; bizim sessiz, içten ve derin mutluluğumuzun önünde soluklanıyordu.

Toprak bana dönüp yüzümü ellerinin arasına aldı, gözlerindeki ciddiyet ve şefkat birbirine karışmıştı. "Nefesim," dedi, sesi hafif titreyerek ama emin bir kararlılıkla, "Her zaman yanında olacağım. Hayat ne getirirse getirsin, birlikte göğüs gereceğiz."

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu. Ona cevap vermek yerine sadece dudaklarımı tekrar dudaklarına bastırdım. Konuşmaya gerek yoktu; her şey gözlerimizde, nefes alış verişimizde, ellerimizin birbirine kenetlenmiş hâlinde vardı.

Gün yavaş yavaş kararıyordu; gökyüzü turuncudan mora, sonra gece mavisine dönüyordu. Biz orada, gölün kenarında, bir küçük dünyanın içinde, birbirimize ve Lina'ya sarılmıştık. Sessizlik sadece sessizlik değildi; güven, sevgi ve ait olmanın tarifsiz bir birleşimiydi.

Toprak'ın kucağında, Lina'yı yanımıza alıp örtüye uzandığımızda, yıldızlar suyun üstünde titrek yansımalarını gösteriyordu. "İyi ki doğdun," dedi Toprak tekrar, bu kez neredeyse bir mırıltı kadar yumuşak. "Ve nice senelere, birlikte."

Lina elini yanağımdan çekmeden uykuya daldı. Toprak ve ben, yan yana, hafifçe birbirimize yaslanarak gölün kenarında o sakin gecede sessizce oturup kaldık. Her nefes, birbirimize ve küçük ailemize duyduğumuz bağlılığın ritmi olmuştu.

1 Eylül 2025

Gözlerimi açtığımda, odanın içi sabahın erken saatlerinde, perde aralıklarından süzülen ince bir ışık huzmesiyle odanın köşeleri sararmıştı. Yatağın yanında küçük bir saat sessizce vakti gösteriyor; tıkırtısı bile bu sessizlik içinde neredeyse bir melodiydi.

Başımı çevirdiğimde Toprak'ı gördüm. Gözleri kapalı, göğsü sabit ritimle inip kalkıyordu. Uyurken daha genç görünüyordu; yüz hatları hafifçe gevşemiş, kaşları ve dudakları o derin, huzurlu ifadeyi taşıyordu ki, yıllardır bildiğim ama her seferinde yeniden fark ettiğim bir şeydi bu: Onun yanında her şey daha kolay, daha güvenli, daha anlamlı hissediliyordu.

Küçük bir sessizlikle yavaşça ona doğru kaydım ve saçlarına dokundum; parmak uçlarımın temas ettiği her teli hafifçe okşadım. Toprak gözlerini araladı. Yarı uyanık, hâlâ uyku perdesiyle bulanmış bakışları bana yöneldi. Dudaklarının kenarında hafif bir tebessüm belirdi.

"Günaydın." dedi, sesi hâlâ uyku sersemi ama yumuşacıktı.

"Günaydın, bir tanem." dedim gülümseyerek. Elimi yavaşça onun eline doğru kaydırdım, parmaklarımızı birbirine doladım; avcunun sıcaklığı içime doğru yayıldı. "İyi uyudun mu?"

Toprak başını hafifçe salladı, gözlerini kapatmadan. "Sen yanımdayken iyi uyumamak mümkün mü?" Sesi neredeyse fısıltı gibiydi ama içtenliği odanın içinde yankılanıyordu.

Toprak elini yavaşça uzatıp saçlarımı okşadı, omzuma da küçük bir öpücük bıraktı. "Bugün işlerimize geri dönüyoruz, değil mi?" dedi.

"Evet, dönüyoruz," gülümseyerek. "Ama merak etme, her şey yolunda olacak."

Toprak da hafifçe gülümsedi, gözlerindeki o derin güven hissiyle. "Biliyorum. Ama seni ve Lina'yı bırakmak biraz zor geliyor."

"Ben de bırakmak istemiyorum," dedim, sesim titreyerek ama sessiz. "Ama biliyoruz ki geri dönüyoruz... Her sabah birlikte uyanıyoruz, değil mi?"

Toprak başını hafifçe eğdi, alnını benim alnıma yaklaştırdı. "Evet. Her sabah..." dedi. Sözleri bitmeden gözlerimizi kapadık ve sadece birbirimizin varlığını hissettik.

O sırada Lina, odamıza girerken uykulu bir sesle, "Anne?" dedi. Yavaşça yataktan kalktım, onu kollarıma aldım; minicik kollarıyla beni sardı, sıcacık ve güvenli bir kucak. "Günaydın, kızım," dedim, alnını öperek.

Toprak da kalktı, bizi kucakladı; üçümüz birbirimize sarıldık. Sessizlik artık sadece sessizlik değildi; hayatın, tekrar başlamanın, her küçük adımın verdiği güvenin sesi gibiydi.

Pencereden süzülen sabah ışığı Lina'nın saçlarını altın rengine boyuyor, Toprak'ın gözlerindeki sıcaklığı daha da belirginleştiriyordu. İçimden bir kez daha geçirdim: Her şey tam olarak mükemmel olmasa da artık iyileşmeye başlamıştı. Ve bu, hepimiz için yeterliydi.

Araba hafif sabah trafiğine karışırken, Lina arka koltukta heyecanla etrafı izliyordu. Minik elleriyle pencere kenarındaki kolu tutuyor, gördüğü her şeye neşeyle tepki veriyordu. Toprak ise direksiyon başında, her zamanki sakin ama derin bakışlarıyla yola odaklanmıştı. Ara sıra göz ucuyla bana bakıyor, gülümsememi izliyordu.

Kısa bir süre sonra kreşin önüne geldik. Lina arabadan hemen fırladı, küçük sırt çantasını Toprak'ın yardımıyla omzuna taktı. Önce Toprak'a, sonra bana sarıldı. "Beni almaya geleceksiniz, değil mi?" diye sordu.

Toprak başını salladı. "Evet, kızım. Annenle birlikte gelip alacağız seni." Sesi sakin, güven verici ama gözlerinde o derin, koruyucu ifade hâlâ duruyordu. "Tamam o zaman. Görüşürüz anneciğim, görüşürüz babacığım," dedi Lina ve bize el salladı. Onu öğretmenine teslim ettikten sonra tekrar arabaya döndük.

Kreşten çalıştığım büroya yol çok da uzun değildi; yine de Toprak ile gidilen o kısa yol o kadar huzurluydu ki. Arabayı durdurduğunda bana doğru döndü. "İyisin değil mi?" dedi, sesinde biraz endişe vardı.

"İyiyim, merak etme," dedim, yanağını okşamak için uzanırken. Bir an bir şey söylemedi, sadece gözlerime baktı; ardından avcuma öpücük bıraktı. "İyi ol, her zaman."

Başımı sallayarak karşılık verdim. "Sen de."

"Olurum," dedi nefes verirken. Gözleri büroya kaydı, ardından tekrar bana döndü; o kahverengi harelerde birden çok duygu vardı, görüyordum, hissediyordum. "Hadi bakalım, ayrılık vaktı. Bir şey olursa hemen beni ara."

"Tamam, arayacağım." dedim, elini nazikçe tutarak.

"Görüşürüz." dedi, sıcak eliyle hafifçe elimi sıktı. Öne eğildim, dudaklarına hızlı bir öpücük kondurdum. "Görüşürüz, kocacığım." dedim. Kemerimi çözüp arabadan indiğimde Toprak dona kalmıştı, sonra kendine gelerek camdan bana baktı. Binaya doğru yürümeden önce ona bir öpücük yolladım.

Büroya adım attığımda, tanıdık ofis kokusu, bilgisayarların hafif tıkırtısı ve kağıtların düzenli hışırtısı arasında kaybolmuş gibi hissettim kendimi. Toprak'la olan kısa ama anlam yüklü vedalaşmam, günün temposunu farklı kılmıştı; artık sadece iş, evrak ve toplantılar değil, o sabahın huzur dolu anları da içimde bir hafıza gibi duruyordu.

Masanın başına geçtiğimde bilgisayarımı açtım; ekranın ışığı gözlerime hafifçe vurdu. Ama dikkatim bir an bile dağılmadı; zihnim, sabah arabada hissettiğim o sessizlik ve güven duygusuna takılı kalmıştı. Toprak'ın sözleri, "İyi ol, her zaman." kulaklarımda çınlıyordu.

Kahvemi elime aldım, yudumladım. Dışarıdan gelen araç sesleri, şehir hareketliliği, küçük ofis içi sohbetleri hepsi bir araya gelip bir melodiyi oluşturuyordu; ama o melodide hâlâ Toprak'ın bakışı, elleri, o güven veren sessizliği vardı.

Telefonum titredi; Lina'nın kreşten fotoğrafı geldi. Küçük kızım oyun alanında gülüyor, etrafına neşeyle bakıyordu. Kalbim hafifçe sıkıştı; her şeyin normale dönmeye başlamasıyla birlikte geçmişin yükleri artık daha yönetilebilir görünüyordu. Gülümseyerek telefonu masama koydum ve bir nefes aldım.

Dışarı bakarken güneş yavaşça yükseliyordu. Ankara'nın sabahı hafif rüzgarla yaprakları sallıyor, kuşlar hafif bir uğultuyla ötüyordu. İçimde bir umut ve minnet dalgası yükseldi; günün geri kalanını da bu hisle doldurmak, Toprak ve Lina'yı düşünerek işime başlamak istedim. Küçük bir gülümsemeyle bilgisayarıma döndüm ve ilk e-postaları kontrol etmeye başladım.

Günün ilk duruşmasının saatini hatırladım; bir aile hukuku davasıydı, müvekkilim genç bir kadının velayet mücadelesi veriyordu. Dosya önceden hazırladığım notlarla doluydu; her ayrıntıyı, tanıkları, kanıtları, olası itirazları zihnimde tekrar gözden geçirdim. Her şey hazırdı; ama kalbimin bir köşesi hâlâ sabah arabasındaki o güven dolu sessizliğe takılıydı.

Saatin geldiğini fark edince ofisten hızlıca çıkarak adliye binasına geçtim.

Duruşma salonuna girdiğimde, karşı tarafta davanın diğer tarafını temsil eden avukat vardı: Bade Özer. Aynı büroda çalıştığım ama aramızın pek iyi olmadığı kadın. Benimle hemen göz göze geldi; bakışları meydan okuyucu, duruşu ise kendinden emin. Bu dava sadece kanıtlarla değil, aynı zamanda zekice ve stratejik bir söz düellosuyla kazanılacaktı.

Hakim kürsüsüne oturdu, salon sessizleşti. Müvekkilime bakarken ona güven vermek için yumuşak bir gülümseme taktım; genç kadının gözlerinde hâlâ biraz korku vardı. "Merak etmeyin, her şeyi ayarladım. Bunu başaracağız," dedim sessizce. O da hafifçe başını salladı.

Bade belgelerini düzenlerken bana kısa bir bakış attı; gözlerinde hafif bir küçümseme vardı. "Lema Hanım," dedi, sesi net ve keskin, "Sanırım yine olayın özünü karmaşıklaştırmak için buradasınız. Ama merak etmeyin, mahkeme gerçeği görecek."

Bade'nin sözleri salonun sessizliğinde yankılandı. Hafif bir gülümsemeyle başımı kaldırdım; gözlerimin köşesinden ona baktım, nefesimi yavaşça kontrol ederek sakin bir tonla karşılık verdim:

"Karmaşık mı geldi? Normal. Gerçekler genelde yeterince zeki olmayanlara öyle görünür."

Bade'nin yüzündeki kendinden emin ifade bir anlığına dondu; dudaklarının kenarı istemsizce gerildi ama hemen toparlandı. Gözlerindeki küçümseme yerini kısa bir öfke kıvılcımına bıraktı. Ben dosyaları önüme açarken kalemimin kapağını sessizce kapattım; o tanıdık odaklanma hali bütün varlığımı sardı.

Hakim dosyaları incelemeye başlamıştı; salondaki hava sessiz ama yoğun bir gerilimle doluydu. Bade cümlelerini özenle seçerek konuşmaya devam etti, ama sesi artık baştaki kadar sabit değildi. "Müvekkilinizin beyanları, tutanaklardaki tarihlerle örtüşmüyor," dedi, kalemini eline alıp dosyaya işaret ederken.

Elimle notlarımı çevirdim, gözlerim hızla satırları taradı. "Örtüşmüyor gibi görünüyor, evet," dedim, sesimi bilerek alçaltarak. "Ama eğer siz de benim kadar dikkatli bakarsanız, tarihler arasındaki farkın müvekkilinizin verdiği yanlış beyandan kaynaklandığını görebilirsiniz."

Salonda kısa bir sessizlik oldu. Bade'nin elindeki kalem havada asılı kaldı. Hakim gözlüğünü çıkarıp bize baktı. "Lütfen, somut olarak açıklayın," dedi.

Dosyayı hakime uzatırken sesim sakin ama kendinden emindi. "Sayın hakim, karşı taraf müvekkilimin çocuğu belirli tarihlerde babasına göstermediğini iddia ediyor. Ancak okul kayıtları açıkça gösteriyor ki, o tarihlerde çocuk okulda babası tarafından teslim alınmamış. Kayıtlarda imzası da yok. Dolayısıyla müvekkilimin yükümlülüğünü yerine getirmediği iddiası geçersizdir."

Hakim başını sallayıp dosyayı incelediğinde, Bade'nin yüzündeki gerginlik iyice belirginleşti. Yüzümdeki soğukkanlı ifadeyi koruyarak kalemimi masaya bıraktım.

Hakim kararı not ederken Bade bana kısa bir bakış attı, sessiz ama keskin. O an içimden, bu bakışların hiçbirine eskisi kadar etkilenmeden dayanabildiğimi fark ettim. Artık kırılmıyor, sadece soğukkanlı bir mesafe bırakıyordum.

Duruşma sona erdiğinde müvekkilim bana dönüp elimi tuttu. "Gerçekten... kazandık mı?" dedi, sesi titrek ama umut doluydu.

"Henüz karar yazılı olarak çıkmadı ama... evet," dedim, gülümseyerek. "Bu dosya bugün lehimize döndü."

Genç kadın gözyaşlarını tutamadı, sarılmak ister gibi bir adım attı ama kendini durdurdu. "Teşekkür ederim," dedi, gözleri dolu dolu. "Ben... çocuğumu kaybetmekten çok korktum."

"Sizi anlıyorum ama artık korkmayın," dedim, dosyayı çantama koyarken. "Bugün bir adım attık. Devamı da gelecek."

Adliyeden çıktığımda, öğle güneşi merdivenlerin üzerine dökülüyordu. Betonun sıcak kokusu, uzaktan gelen araba sesleri ve Ankara'nın keskin rüzgarı içime doldu. Saate bakmak için telefonumu açtığımda Toprak'tan bir mesaj olduğunu gördüm.

"Duruşman nasıl geçti, güzel karım?(13:49)"

Kendimi tutamayarak gülümsedim, parmaklarım hızla cevap yazdı:

"Tahmin et bakalım kim kazandı?"

Bir dakika bile geçmeden cevap geldi:

"Tabii ki benim karım."

Ekrana uzun uzun baktım. Bu kadar sade bir mesajın kalbime dokunma gücü hâlâ şaşırtıcıydı.

"Kesinlikle senin karın kazandı."

Birkaç saniye sonra yazdığı üç nokta göründü: "Bunu duymak için sabırsızlanıyordum. Gurur duyuyorum seninle, Lema. Her zamanki gibi zeki, sakin ve adil."

Ekrana bakarken gülümsemem genişledi. Kalbim, o sade cümlenin içine sığan her şeyi hissediyordu: "Teşekkür ederim, hayatım. Ben de seninle gurur duyuyorum. Çıkışta Lina'yı birlikte alacağız değil mi?"

"Evet. İşten çıkınca seni alırım, oradan geçeriz."

"Harika, sabah ayrılırken bile "Geleceksiniz değil mi?" dedi ya. Bir yanım hep orada kaldı onunla.

"O yüzden zaten artık tamız, Lema. Parça parça değil. Her birimiz aynı yerden tutuyoruz hayatı."

Bir süre ekrana baktım, gözlerim doldu ama bu sefer o eski acıdan değil; derin, dingin bir sevgiden. Ben cevap yazamadan bir kere daha üç nokta belirdi ve sonra bir satır geldi:

"Seni seviyorum, nefesim."

Gülümsedim ve hemen cevap yazdım: "Ben de seni, hayatım. Her şeyin ilacı sensin.(13:56)"

Telefonu kapatmadan önce bir süre ekranda parlayan o kelimelere baktım. Günün kalabalığı, davalar, yoğunluk... Hiçbir şeyin bu kadar sade bir sevginin yerini tutamayacağını bir kez daha anladım.

Bir kafeden kahve alıp büroya döndüm. Masama oturduğumda, pencereden sızan öğleden sonra güneşi odanın içine yayıldı. O anın dinginliği, sabahki koşuşturmayı tamamen unutturuyordu. Kalemimi parmaklarımın arasında çevirirken, pencereden dışarıdaki trafiği, insan kalabalığını izledim. Herkesin kendi hikâyesi, kendi iyileşme çabası vardı. Bizimki biraz daha sessiz, biraz daha derin olmuştu belki, ama sonunda yeniden nefes alabiliyorduk.

Bir süre dosyaları düzenledim, birkaç e-posta yanıtladım. Beşe doğru çantamı toplarken içimde tatlı bir heyecan vardı. Odamın kapısını kapattım; koridorda ilerlerken topuk seslerim yankılandı. Binanın önüne çıktığımda Toprak'ın arabası kaldırımın hemen kenarında bekliyordu. Toprak, arabaya yaslanmış, kollarını göğsünden kavuşturmuş duruyordu.

Ona doğru yürümeye başlayacakken arkamdan tanıdık bir ses duydum; Bade.

"Lema." O ses, kalabalığın arasından sıyrılıp bana ulaştığında istemsizce durdum. Sesindeki ton, o tanıdık meydan okuma ile karışık bir kibir taşıyordu. Yavaşça arkamı döndüm. Bade, elinde dosyalarla kapıdan çıkıyordu; yüzünde önceki duruşmadan kalma gergin bir tebessüm vardı.

"Güzel bir savunmaydı," dedi, adımlarını yavaşlatarak yanıma geldi. "Ama fazla duygusaldı. Şansın yaver gitti diyelim."

Sözlerini sakince dinledim. Rüzgar saçlarımı hafifçe savurdu; oysa içimde en ufak bir kıpırdanma bile yoktu artık. Önceden bu tür imalar kalbimi sıkıştırırdı, şimdi sadece yankı gibi gelip geçiyordu.

"Şansla ilgisi yoktu," dedim, sesimi alçaltmadan, gözlerimi onun gözlerinden ayırmadan. "Sadece doğru belgeleri, doğru zamanda sundum. Sen de dene bir ara."

Bade'nin gülümsemesi bir an dondu. Dudaklarının kenarına yerleşen o ince çizgi, kontrolünü kaybetmemek için verdiği çabanın göstergesiydi. "Senin kadar boş vaktim yok, Lema. Bazılarımız hâlâ sistem içinde yükselmek zorunda."

Tam cevap verecekken belimde bir kol hissettim. Başımı çevirdiğimde Toprak'ı gördüm. Her zamanki sakin hâliyle ama içinde belirgin bir sahiplenme taşıyan o güvenli duruşuyla yanımdaydı. Elini belimden hiç çekmeden hafifçe bana doğru eğildi. "Hazır mısın?" diye sordu, sesi yumuşak ama içinde bir uyarı vardı.

"Hazırım," dedim, gözlerimi Bade'den ayırmadan. Sesim sadece netti.

Bade'nin bakışları hemen Toprak'a kaydı. Bir anlık bir tereddüt yaşadı; onun varlığı, söyleyecek kelimelerini boğazına geri göndermiş gibiydi. Yine de o suni özgüvenini toparlayarak, "Ne tesadüf, sizi de burada görmek..." dedi, belli belirsiz bir gülümsemeyle.

Toprak dudaklarının kenarını kıpırdattı, ama gülümsemiyordu. "Tesadüf değil," dedi, sade ama net bir tonla. "Ben karımı almaya geldim."

Sözler o kadar doğrudan, o kadar sakin bir güçle söylenmişti ki, Bade'nin ifadesinde hafif bir donukluk oluştu. Gözleri bir an bana, sonra tekrar Toprak'a kaydı. Elleriyle elindeki dosyaları sıkıca kavradı.

"Anladım." dedi kısa bir şekilde, ama sesi bu kez biraz kısıktı.

Ben gülümsedim, nezaketle ama bir o kadar da mesafeli. "İyi akşamlar, Bade."

"İyi akşamlar." dedi, topuklarının sesi yankılanarak uzaklaştı.

Toprak, o gittikten sonra parmaklarını belimden çekmeden arabaya doğru yöneldi. "Kimdi o?" diye sordu, ama sesi sorgulayıcı değil, sadece meraklıydı.

"Bürodan bir avukat," dedim, omzuma çantamı yerleştirirken. "Bazen fazla profesyonel, bazen fazla kendini beğenmiş biri."

Toprak kapıyı açtı, bana koltuğu işaret etti. "Umursamamamı ister gibi konuşuyorsun."

Otururken ona baktım, gülümsedim. "Doğru, senin onu umursaman için ciddi bir sebep lazım. Bu, ciddiye alınacak bir kişi değil."

Toprak direksiyona geçti, gözlerini yola çevirmeden önce bana döndü. "Senin sinirini bozan her şey benim için yeterli sebep."

Göz göze geldiğimiz o birkaç saniyede içimde hafif bir sıcaklık dolaştı. Bir şey diyemedim. Sonra motor sesiyle birlikte şehir manzarası yavaşça geride kaldı. Toprak gülümsedi.

"Sen unutturuyorsun."

Başımı çevirdim, ne dediğini anlamamış gibi baktım. "Ne demek o?"

"Elimi tuttuğun anda, bütün kalabalığı, her şeyi unutuyorum," dedi. "Bu şehir, bu yol, bu gürültü, hiçbir şey kalmıyor. Sadece sen, ben, bir de Lina."

Bir süre sessizce baktım ona. O kadar dürüst söylemişti ki, cevap aramak gereksizdi. Sadece elimle elini tuttum.

"Sen de öyle yapıyorsun," dedim. "Ne kadar yorgun, ne kadar kırılmış olursak olalım, seninle olduğumda hep tamam hissediyorum."

Toprak direksiyonu çevirdi, önündeki yola bakarken parmaklarını elimden ayırmadı.

Arabada kısa bir sessizlik oldu; radyodan hafif bir melodi yükseldi. Pencereden dışarı baktığımda, güneşin son ışıkları binaların camlarına vuruyor, şehir bir parça altın gibi parlıyordu.

Çok geçmeden Lina'nın kreşinin önüne geldik. Bahçede öğretmeniyle birlikte salıncakta sallanıyordu. Bizi görünce öyle bir çığlık attı ki, bütün yorgunluğum anında yok oldu.

"Anne! Baba!" diye bağırarak koştu. Toprak arabadan iner inmez onu kucağına aldı, döndürdü, havaya kaldırdı. Kahkahalar rüzgârla karıştı.

Toprak, Lina'yı omzuna alıp yanıma geldi. "Hazırsanız, üç kişilik akşamımıza başlayalım," dedi.

Gülümsedim. "Hazırız."

Arabaya bindiğimizde Lina'nın sesi yankılandı: "Bugün bana güneş çizdirdiler, öğretmenim dedi ki güneş sıcak ve güçlüymüş. Ben dedim ki, benim annemle babam da öyle!"

Gözlerim doldu. Toprak bana baktı, gözlerinde o tanıdık sıcaklık vardı. "Belli ki bize benzemiş." dedi sessizce.

Ben başımı salladım. "Öyle görünüyor."

Yol boyunca Lina'nın anlattıkları arasında küçük sessizlikler oldu; o anlarda şehir, akşamın kızıllığıyla yıkanmış gibi görünüyordu. Binaların camlarından yansıyan gün batımı, arabamızın içine ince bir sıcaklık bırakıyordu.

"Ne yemek yapalım bu akşam?" diye sordum, gözlerimi yoldan ayırmadan. Toprak bir an düşündü. "Bence Lina karar versin."

"Ben mi?" dedi Lina heyecanla.

"Evet, sen. Ama kural var; içinde çikolata olmaz." dedim gülerek. Lina dudaklarını büzdü, sonra parmağını kaldırdı. "O zaman makarna! Üstüne de kaşar peyniriyle kalp şekli çizebiliriz."

Toprak kahkaha attı."Anlaşıldı, bu akşam menü belli."

Eve vardığımızda hava tamamen kararmıştı. İçeri girerken Lina'nın elini tuttum, diğer eliyle Toprak'ın elini tuttu. Lina ayakkabılarını çıkarır çıkarmaz doğruca oturma odasına koştu, oyuncak sepetini devirdi. "Anne, sen makarnayı yap, baba sen de sosu!" Toprak ceketini çıkarırken bana göz kırptı.

"Emredersin, göreve hazırız."

Yemekten sonra Lina kucağıma kıvrıldı, huzurlu uykuya daldığında onu yatağına yatırdım. Üzerini örttükten sonra Lina'nın odasından sessizce çıktım. Toprak koltukta oturmuş, dirseklerini dizlerine yaslamış, ellerini başının arasına almıştı. Bir şey olmuştu.

"Toprak, hayatım... İyi misin?" dedim sessizce, yanına yaklaştım.

Başını hafifçe çevirip bana baktı. "İyiyim, sadece biraz yoruldum," dedi, benim gibi sessizce. Başka bir şey demeden yanına oturdum, kollarımı ona doladım. Bunu bekliyormuş gibi hemen bana eğildi, başı omzuma, kolları belime. Yavaşça saçlarını okşadım, alnına bir öpücük bıraktım.

Toprak ve ben sessizce koltukta otururken, dışarıdaki gece sessizliği ve şehir ışıkları odanın içinde hafifçe titreşiyordu. Lina'nın uykusundan geriye kalan tatlı sessizlik, havada hâlâ bir huzur melodisi gibi asılı duruyordu.

Toprak başını kaldırdı, gözleri hafifçe parlıyordu; o bakışta sadece yorgunluk değil, günün bütün stresinin, sorumlulukların ve küçük sevinçlerin birikmiş hâli vardı.

"O geçen aylarda senin ve Lina'nın çok şey yaşadığını biliyorum ama... benim için de çok zordu, biliyor musun? Kendimi öldü göstererek senden ve kızımızdan ayrılmak, sonra o şerefsizin sizi alması, sizden haber alamadan günleri geçirmek. Beni de mahvetti," dedi, sesi alçak ama içten.

İlk defa dile getiriyordu bunları. Onun için de zor olduğunu anlamıştım, gözlerinde görmüştüm birçok kez ama bu farklıydı. Tamamen sesli duyuyordum.

Toprak'ın sözleri odada asılı kalmıştı; sessizlik öyle yoğun ve ağır bir şekilde çökmüştü ki, nefeslerimiz bile birbirimize karşı daha dikkatli, daha hassas geliyordu.

Kollarımı biraz daha sıkı sardım, onun nefesini yüzümde hissettim. "Biliyorum... biliyorum, her şeyin senin için de zor olduğunu," dedim sessizce, ama her kelimeyi dikkatle seçerek. "Ama artık buradayız. Yanındayız. Biz, birlikte... Lina ve ben, seninle."

"Evet... öyle ama içim her gün suçluluk kemirmeye devam ediyor, Lema. Benim yüzümden acı çektiniz, bebeğimizi düşürdün, o adamın yaptıklarına maruz kaldınız... hepsi benim yüzümden."

Sesi odada yankılanırken, gözlerindeki suçluluk ve iç çekiş beni derinden etkiledi. Kafamı hafifçe yana eğdim, alnımı onun alnına yasladım ve sessizce birkaç saniye öyle kaldım.

"Toprak..." dedim, sesi yumuşak ve kararlı. "Olacak şeyler oldu, evet, ama biz bunu birlikte atlattık. Her şey senin suçun değil. Sana ihtiyacımız var, sen bizim yanımızda olmalısın."

Toprak başını hafifçe geri çekti, gözlerindeki karışıklık ve hüzünle bana baktı. Bir an için kelimeler yetmez gibi hissettim; içimde, onun yüklediği suçluluğun ağırlığını almak istedim. Kollarımı daha sıkı sardım, çenesine öpücük bıraktım ve fısıldadım:

"Bunu unut. Artık geçmişin yükünü taşımana gerek yok. Biz buradayız, biz güçlüyüz... ve biz birbirimize sahibiz."

Toprak gözlerini kapadı, derin bir nefes aldı ve elleriyle yüzümü avuçladı. "Size sahip olduğum için o kadar şanslıyım ki..." dedi, yavaşça alnıma öpücük bıraktı. Cevap vermedim, sadece kollarımı onun etrafında tuttum.

Gece öyle bitti; sessiz, sakin ve huzurlu.