23.Bölüm:Bir Çocuk Sevdim

Ben böyle yürek görmedim, böyle sevgi.

29 Eylül 2025

O günün üstünden sadece beş gün geçti. Bana beş yıl gibi gelse de sadece beş gün. Sözde güvenli dedikleri yerde saldırıya uğradığımız için başka bir yere taşınmıştık. Bu sefer dağların arasında değil, dağda.

Öncekine benzeyen bir bina. Diğerinden daha çok güvenlik kamerası, daha çok asker vardı ama hiçbiri artık güven vermiyordu bana. Özellikle güvende olduğumuz söylenirken Toprak'ın yaralanması zaten bir gram olan güvenimi de yok etmişti.

Son altı ayda o kadar çok şey yaşamış ve acı çekmiştik ki hâlâ inanamıyordum. Sadece ben değil, Toprak, Lina, ailelerimiz, herkes bir şekilde paramparçaydı.

Gözlerimi, bir mide bulantısı dalgasının beni vurmasıyla açtım. Toprak'ın yatağının yanındaki kanepeden hızla kalktım. Birkaç gündür olduğu gibi doğru direkt banyoya koştum.

Birkaç saniye gecikseydim yere kusacaktım. İçimdekileri lavaboya çıkartırken sıkıca tezgâhın kenarlarına tutundum. Mermerin soğukluğu avuçlarıma işlerken, midemden gelen kasılmalar biraz olsun hafifledi. Boğazımdaki yanma geçene kadar başımı öne eğip derin nefesler almaya çalıştım. Aynada yüzüme baktığımda gördüğüm şey çökmüş göz altlarım ve solgun tenim oldu.

Dudaklarım kupkuruydu; sanki günlerdir konuşmamış, gülmemiş, hatta yaşamamış gibiydim. Kendime yabancıydım.

Musluğu açıp ağzımı çalkaladım. Soğuk su, boğazımdaki yanmayı bastırsa da içimdeki huzursuzluğu susturamadı. Ellerim titriyordu. Bunun sadece yorgunluk olmadığını biliyordum ama düşünmemek için kendimi zorladım.

Kapıyı araladığımda odanın loş ışığı gözlerimi aldı. Toprak hâlâ uyuyordu. Göğsünün düzenli iniş çıkışını görünce içimde bir düğüm çözüldü. Yaşıyordu. Yanımdaydı.

Yatağın kenarına oturdum. Elini usulca tuttum; parmakları sıcaktı ama gücü yoktu. Beş gün önce neredeyse onu kaybediyorduk. O anın görüntüsü, zihnimin bir köşesinde durmadan kendini tekrar ediyordu; silah sesleri, bağırışlar, kanın keskin kokusu... Ne kadar bastırmaya çalışsam da geri geliyordu.

Elini biraz daha sıkı tuttum. Sanki bırakırsam yine kaybolacakmış gibi. Başımı yatağın kenarına yasladım, alnım çarşafın kırışık kumaşına değdi. İçimde büyüyen korku, sessizce göğsümü sıkıştırıyordu. Onun güçlü hâline alışmıştım; ayakta duran, her şeye çözüm bulan Toprak'a. Şimdi ise burada, beyaz çarşafların arasında, savunmasız yatıyordu.

Kapı hafifçe aralandı. Selma anne başını uzattı içeri. Göz göze geldiğimizde hiçbir şey söylemesine gerek kalmadı. Yüzümdeki rengi, ellerimdeki titremeyi görmüştü. Sessizce yaklaştı, omzuma elini koydu.

"Bir şey ister misin?" diye fısıldadı.

Başımı iki yana salladım. İstemiyordum. Ne çay, ne yemek.

"Yine mi kustun, kızım?" Sesinde endişeyi gizlemeye çalışsa da başaramıyordu. Başımı hafifçe eğdim. Bu küçük hareket bile içimdeki her şeyi ele veriyordu. Selma anne derin bir nefes aldı, elini omzumdan çekmeden biraz daha yaklaştı.

"Doktora söyleyelim," dedi usulca. "Bu kadar halsizlik, bu mide bulantıları... normal değil."

Normal. Bu kelime içimde acı bir gülümseme bıraktı. Son altı aydır normal olan ne kalmıştı ki? Kabuslarla uyanmak mı, her kapı açıldığında irkilmek mi, sevdiğini kaybetme korkusuyla yaşamak mı?

"Geçer," dedim kısık bir sesle. "Sadece yorgunum."

Ama ben de biliyordum, o da biliyordu; bu, yorgunluktan fazlasıydı. Saçlarımı okşadı, tıpkı Lina'nınkini okşadığı gibi. O an neredeyse ağlayacaktım. Kendimi zor tuttum.

Selma annenin eli saçlarımda birkaç saniye daha kaldı. Sonra usulca çekti, ama odadan çıkmadı. Pencerenin yanına gidip perdeyi araladı; gri bir sabah ışığı içeri süzüldü. Dağın sisli silueti camın arkasında ağır ağır duruyordu. Ne manzara ne de yükseklik içimi ferahlatıyordu artık.

Pencerenin önünde bir süre daha durdu. Sanki o sisin içinden bir cevap çıkacakmış gibi dağa baktı. Sonra perdeyi tamamen açmadan geri kapattı; ışık Toprak'ın yüzüne vurmasın istemişti. Bu küçük hareket bile içimi sızlattı. Herkes onun etrafında sessizce, kırılacak bir şey varmış gibi dolaşıyordu.

"Lina uyandı mı?" diye fısıldadım. Sesim bana ait değil gibiydi.

"Henüz değil." dedi.

Başımı salladım. Lina'nın gözlerini açtığında ilk sorduğu şey hâlâ kulaklarımdaydı: Babam iyi mi? Dört yaşındaki bir çocuğun taşıyamayacağı kadar ağır bir soruydu bu.

Toprak hafifçe kıpırdandı. Kaşları çatıldı, dudakları aralandı ama uyanmadı. Elini tuttuğumda parmaklarımın arasından zayıf bir karşılık geldi. Bilinçsiz bir refleks bile olsa, o küçük hareket beni ayakta tutmaya yetti. Nefesimi tuttum, sonra yavaşça bıraktım.

İçimde yine o dalga yükseldi. Midem, sanki boş olduğu hâlde, yeniden kasıldı. Gözlerimi kapatıp saymaya başladım. Bir, iki, üç... Doktorun öğrettiği gibi. Ama bu sefer işe yaramıyordu. Korku, bedenimden daha hızlıydı.

"Gerçekten doktora görünmelisin," dedi Selma anne, bu kez daha kararlı bir sesle. "Toprak uyanmadan halledelim."

Ama kelimeler ağzımda dağıldı. Gücüm yoktu. Ne kavga etmeye ne de kendimi kandırmaya.

Sessizce ayağa kalktım. Dizlerim titredi; yatağın kenarına tutunmasam düşebilirdim. Selma anne hemen koluma girdi. Bu kadar zayıf hissetmek canımı yakıyordu. Ben güçlü olmak zorundaydım. Hep öyle olmuştum. Ama bedenim artık beni dinlemiyordu.

Koridor serindi. Dağ havası, binanın içine bile sinmişti; nemli, ağır ve metal kokulu. Duvarlardaki kameralar, her köşede duran silahlı askerler... Güvende olmamız gerekiyordu ama ben kendimi bir kafesin içinde hissediyordum. Kaçamayacağım bir yerde.

Muayene odası, odalardan çok farklı değildi; beyaz, sade, fazla steril. Pencerenin önünde aynı sis, aynı dağ silueti vardı. Dağ sanki bizi izliyordu. Her şeyi görmüş, her şeyi saklamış gibi.

Doktor içeri girdiğinde Selma anne ayağa kalktı. Orta yaşlarında, yüzünde yorgun ama alışkın bir ifade vardı. Selma anne isteksizliğimi bildiği için benim yerime kısaca anlattı.

"Ne zamandır böyle?" diye sordu doktor.

"Birkaç gündür," dedim. Sesim cılızdı. "Sabahları daha kötü."

"Baş dönmesi?"

"Evet."

"İştahsızlık?"

Acı bir gülümseme yayıldı dudaklarıma. "Yemek düşüncesi bile midemi bulandırıyor."

Doktor not aldı. Sonra kısa bir sessizlik oldu. Kalbim o sessizlikte daha hızlı atmaya başladı. Sanki cevabı bildiğim bir soruyu duymayı bekliyordum ama duymaktan da korkuyordum.

"Stres çok yüksek," dedi sonunda. "Travma sonrası böyle tepkiler görebiliriz." Başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. "Ama bazı şeyleri elememiz gerekiyor."

Selma anne, sandalyenin kenarına tutundu. Ben ise nefesimi tuttum.

"Bir test yapacağız," dedi doktor. Sesi sakin ama netti. "Basit bir kan testi."

"Ne için?" diye sordum, ama sesim çoktan titremeye başlamıştı.

Doktor, kelimeleri tartarak seçti. "Hamilelik ihtimali de dâhil."

O an oda küçüldü. Duvarlar üzerime geldi sanki. Kulaklarım uğuldadı; dağın sessizliği bile o uğultunun altında kayboldu. Selma annenin elini kolumda hissettim ama dokunuşu uzaktan geliyordu artık.

Hamilelik.

Bu kelime, zihnimde yankılandı. Bir parçam inkâr etmek istedi. Zamanlama çok yanlıştı. Her şey çok kırılgandı. Toprak bu hâlde yatarken, Lina zaten korkularla büyürken... Bir çocuk daha? Bu kaosun içine?

Ama başka bir parça... çok küçük, çok sessiz bir parça... kalbimin derininde kıpırdadı. Korkunun içinde bile inkâr edemediğim bir sıcaklık.

"Yanılıyor olabilirsiniz," dedim. "Bu... sadece stresten olabilir."

"Olabilir," dedi doktor dürüstçe. "Ama bilmemiz gerek."

Başımı salladım. Karşı çıkacak gücüm yoktu. Zaten kaçtıkça beni yakalayan şeylerden biri daha eklenmişti sadece.

Kan alındı. Küçük bir pamuk parçası koluma bastırıldı. O kadar basit bir işlem, ama hayatımı ikiye ayırabilecek kadar ağır.

"Sonuç birazdan çıkar," dedi doktor. "Bu arada dinlenmen lazım. Gerçekten."

Dinlenmek. Gözlerimi kapatsam bile zihnim susmazken nasıl dinlenecektim?

Muayene odasından çıktığımızda Selma anne konuşmadı. Sadece kolumu tuttu. Bu sessizlik, sorulmamış ama havada asılı duran onlarca sorudan daha gürdü.

Koridorun sonunda, Toprak'ın odasının kapısı görünüyordu. O kapının ardında hayatımın merkezinde duran adam yatıyordu. Ona bakınca güçlü olmam gerekiyordu. Ama yakında öğreneceğim şey, beni daha da güçlendirecek miydi, yoksa tamamen çökertecek miydi... bilmiyordum.

Öğlene yakın Toprak uyandı, biraz iyileşme kaydediyordu. Nefes alışı daha rahat, yüzü daha canlıydı. Gözleri ilk beni buldu, yanında oturduğumu görünce zayıf ama ona özel bir gülümseme oluştu dudaklarında.

"Buradasın..." dedi, sanki bu mümkün olamazmış gibi.

Elimi uzattım, alnına düşen saçlarını nazikçe geriye ittim. "Başka nerede olacaktım? Elbette buradayım."

"Doğru." Gözleri benden odaya kaydı birkaç saniye boşluğa baktı ardından tekrar bana döndü. "Yatağı biraz kaldırır mısın?"

Başımı salladım, elimi yatağın kontrol paneline uzattım. Ok işaretine basarak istediği gibi yatağı, "Yeterli." diyene kadar kaldırdım. Elim tekrar elini buldu. Başparmağımı, elinin arkasındaki birkaç belirgin damarın üstünden geçirdim. Onunla olmak huzur vericiydi ama hâlâ çıkmamış test sonuçları o huzuru, huzursuzlukla kaplıyordu.

"Lina nerede?" diye sordu.

Başımı kaldırıp gözlerine baktım, "Baban ile yemek yiyor."

Hafif bir nefes verdi. "Dinlenmeye devam et. Sadece iyileşmeye odaklan, başka hiçbir şey önemli değil." dedim sessizce. Toprak gözlerini kapattı ama uykuya dalmadığını biliyordum. Parmaklarındaki hafif hareket, hâlâ benim orada olduğumdan emin olmak ister gibiydi. Elini bırakmadım. Bırakırsam her şey dağılacakmış gibi hissediyordum.

"Sen iyi değilsin," dedi bir süre sonra, gözlerini açmadan.

Kalbim sıkıştı. Onun bu hâlindeyken bile beni fark etmesi, beni okumaya devam etmesi canımı yakıyordu. "Saçmalama," dedim. Sesim yumuşaktı ama fazla savunmacı çıkmıştı. "Ben iyiyim."

Gözlerini araladı. Bakışı keskin değildi artık ama hâlâ Toprak'tı. Hâlâ gerçeği yakalayan o bakış vardı. "Yalan söyleyince sesin böyle çıkıyor," dedi. Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. "Seni biliyorum Lema."

Gülümsedim ama içimden bir şey koptu. "Biraz uykusuzum sadece." dedim.

"Özür dilerim." dedi hemen.

"Bunu sakın söyleme." Elini biraz daha sıkı tuttum. "Sakın."

Sessizlik tekrar aramıza yerleşti. Ama bu sessizlik önceki gibi değildi. İçimde, test sonucunun ağırlığı büyüyordu. Zaman ilerledikçe, bilinmezlik daha da ağırlaşıyordu. Sanki sonuç çıkarsa hayat bir yöne akacak, çıkmazsa başka bir yöne... Ama her iki yol da korkutucuydu.

Kapı hafifçe tıklandı. Selma anne içeri girdi. Gözleri önce Toprak'a, sonra bana kaydı. Bir anlığına duraksadı. O duraksama her şeyi anlattı.

Kalbim göğsümden çıkacak gibi oldu.

Toprak bakışlarımız arasındaki o görünmez ipi fark etti. Kaşları çatıldı. "Ne oldu?" diye sordu.

Selma anne konuşmadı. Bana baktı. Karar vermem için. O an anladım; bu sadece benim kararım değildi ama zamanı da doğru değildi. Toprak bu hâlde öğrenmemeliydi. En azından... henüz değil.

Başımı hafifçe iki yana salladım. Selma anne anladı. "Bir şey olmadı, oğlum. Sana bakmaya geldim, sen dinlen."

Toprak ikna olmamıştı ama gücü de yoktu. Gözleri tekrar kapandı. Nefesi düzenliydi ama yüzündeki çizgiler, hâlâ bedeninin verdiği mücadeleyi ele veriyordu.

Selma anneyle koridora çıktığımızda dizlerimin bağı çözüldü. Duvara yaslanmasam yere yığılacaktım. "Çıkmış mı?" diye sordum fısıltıyla.

Derin bir nefes aldı. Gözlerini kapattı, sonra tekrar bana baktı. "Çıkmış." dedi. "Pozitif."

O an dünya durdu.

Pozitif.

Bir kelime. Yedi harf. Ama içimdeki her şeyi yerinden oynattı. Midem yeniden kasıldı ama bu sefer kusmak için değil. Boğazıma bir düğüm oturdu. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Sanki bedenim, duygularımı beklemeye almıştı.

"Eminler mi?" diye sordum aptalca.

Selma anne başını yavaşça salladı. "Kan testi net," dedi. Sesi sakindi ama gözlerinin içi doluydu. "Doktor tekrar da baktı. Yanılma payı yok."

Duvar sırtımı keskin bir soğukla karşıladı. Nefes aldım ama ciğerlerim dolmadı sanki. Elimi farkında olmadan karnıma götürdüm; henüz hiçbir şey yoktu orada, ama varlığı bir anda bütün bedenimi doldurmuştu. Görünmeyen, sessiz ama inkâr edilemez bir gerçek.

"Şimdi ne yapacağız?" dedim. Bu soru Selma anneye değil, kendimeydi.

Koridorun sonunda bir asker yürüdü, botlarının sesi zeminde yankılandı. Hayat, bizim küçük dünyamızdan habersiz akmaya devam ediyordu. "Toprak'a söylemeyeceğiz," dedim ani bir kararlılıkla. Sözler ağzımdan çıkarken ben de şaşırdım ama doğruydu. "Şimdi değil."

Selma anne başını eğdi. İtiraz etmedi. "Ben de öyle düşünüyorum," dedi. "İyileşsin önce."

"Ne kadar ilerlemişim?" diye sordum.

"Daha çok erkenmiş, altı, yedi haftalık falan." dedi. "Fiziksel olarak da ruhsal olarak da dikkatli olman gerekiyor. Stres... düşük riskini artırır."

Düşük.

Bu kelime kalbime sertçe çarptı. Daha önce yaptığım düşüğün acısını içimde hissettim. Toprak'ı ölü sandığım zaman, mezarın başında kendimden geçerken karnıma saplanan acı, kan, hastane... hepsi zihnime doldu.

Yedi hafta. Diğer bebeğimizi kaybettim zaman ile aynı. Bunu da düşüremezdim. Bir tane daha olamazdı. Ama şimdi bu hâldeyken onu nasıl korurdum?

///

İçimde büyüyen hayatı öğreneli tam bir hafta olmuştu. Hâlâ Selma anneden başka kimse bilmiyordu. Toprak artık daha iyiydi, doktor kontrolüyle revirden ayrılmış bina da bize ayrılan odaya taburcu olmuştu. Diğeri gibi bir daire. İki yatak odası, bir mutfağı ve bir oturma alanı vardı.

Selma anne ve Cemil baba kendi odasındayken biz kendi odamızdaydık. Toprak, Lina ile yatakta uzanmış, ona çocuk kitaplarından birini okuyordu. Ben ise camın önündeki tekli koltukta oturmuş onları izliyordum. Elim bilinçsizce karnıma yakın duruyordu.

Toprak'ın sesi hâlâ biraz kısıktı ama Lina'nın sevdiği yerlerde bilinçli olarak tonunu değiştiriyor, bazı kelimeleri uzatıyor, bazılarını fısıldıyordu. Lina'nın gözleri her seferinde biraz daha parlıyor, hikâyenin içine biraz daha çekiliyordu.

"Baba, sonra ne oldu?" diye sordu Lina, sabırsız ama umutlu bir sesle.

Toprak gülümsedi. "Sonra... ejderha aslında sandığı kadar yalnız olmadığını fark etti."

Bu cümle bir anda içime işledi. Bakışlarımı Lina'dan çekip Toprak'a kaydırdım. Gözleri kitaptaydı ama kelimeler bana bakıyordu sanki. Yalnız olmadığını fark etmek... Belki de hepimizin ihtiyacı buydu.

Elimi karnımdan çekmedim. Hâlâ alışamamıştım bu gerçeğe. Varlığını biliyor ama adını yüksek sesle söyleyemiyordum. İçimde taşıdığım şey bir sırdan fazlasıydı; aynı zamanda bir umut, bir korku ve bir yükümlülüktü. Üstelik kimseye anlatamadığım bir yükümlülük.

Toprak kitabın son sayfasını kapattığında Lina'nın kirpikleri ağırlaşmıştı. Hikâyenin büyüsüyle değil, babasının sesinin güveniyle uykuya kayıyordu. Toprak, kitabı kapatıp komodinin üzerine bıraktı. Lina'nın saçlarını alnından geriye itti, açıkta kalan şakağına yumuşak bir öpücük kondurdu. Küçük bedenin nefesi yavaşlamış, düzenli hâle gelmişti.

Derin bir nefes aldım. "Toprak, konuşabilir miyiz?" dedim sessizce.

Toprak başını kaldırdı. Lina'nın uykusunun derinliğinden emin olmak ister gibi birkaç saniye daha onu izledi. Sonra dikkatlice yatağın kenarından kaydı, ayaklarını yere bastı. Hareketleri hâlâ temkinliydi; iyileşmişti ama bedeninin ona koyduğu sınırları inkâr etmiyordu.

"Tabii," dedi fısıltıyla. "Salona geçelim."

Işığı tamamen kapatmadık. Kapıyı aralık bıraktık; Lina'nın nefesini duymak ikimize de iyi geliyordu. Oturma odasında sadece küçük lambayı yaktım. Sarı ışık sert değildi, sanki konuşacaklarımızı ürkütmemek ister gibiydi.

Toprak koltuğa otururken yüzüme baktı. O bakış... günlerdir üstümdeydi. Bir şeylerin ters gittiğini biliyor, ama zorlamıyordu. Bu da işi daha zor hâle getiriyordu.

Ben karşısına oturmadım. Yanına, koltuğun ucuna iliştim. Mesafesiz ama yüz yüze de değil. Parmaklarım birbirine kenetlenmişti; farkında olmadan karnıma doğru çekiliyordu yine.

"Beni korkutuyorsun, Lema." dedi sonunda. Sesi yumuşaktı ama netti. "Bana söylemediğin bir şey var. Anlıyorum ama bilmiyorum."

Söylediği cümle, odanın içinde asılı kaldı. Ne suçlayıcıydı ne de öfkeli. Asıl zor olan da buydu. Kırgınlık yoktu sesinde; sadece endişe ve tanıdık bir sabır vardı. Bu sabır, beni her zaman çözen şeydi.

Bir an cevap vermedim. Lambanın sarı ışığı duvardaki gölgelerimizi uzatmıştı. Lina'nın odadan gelen düzenli nefes sesi, konuşmamız için tanınmış kısa bir süre gibiydi; yüksek sesle söylenemeyecek kadar hassas, ertelenemeyecek kadar önemli.

"Biliyorum," dedim sonunda. Sesim sandığımdan daha sakin çıktı. "Ama korktuğum şey söylemek değil... söyledikten sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacak olması."

Toprak kaşlarını çattı ama konuşmadı. Beni bölmedi. Elleri dizlerinin üzerindeydi; parmakları birbirine kenetli, hâlâ güçsüz ama sabit. Yaralı hâliyle bile kontrolünü kaybetmemesi, içimde bir yerleri daha da sıkıştırdı.

"Lema," dedi adımı söylerken. "Altı aydır hiçbir şey eskisi gibi değil. Ama birlikteyiz. Lina'yla birlikteyiz. Bunu da birlikte taşırız. Her neyse."

Bu cümle... niyetiyle bile ağırdı. Çünkü her neyse dediği şey, benim içimde günlerdir büyüyen, nefesimi daraltan, uykularımı bölen bir gerçekti.

Başımı kaldırdım, doğru direkt gözlerinin içine baktım. Kahverengi hareler çoktan bana kilitlenmişti zaten.

"Korumamız gereken biri daha var, Toprak."

Kaşları yavaşça çatıldı; bu, şaşkınlıktan çok bir şeyi hızla çözmeye çalışan birinin ifadesiydi.

"Ne demek istiyorsun?" dedi sonunda. Sesi sakindi ama altında bastırılmış bir tedirginlik vardı.

Yutkundum. Boğazım kuruydu. Parmaklarımı artık saklamaya çalışmadan karnıma götürdüm. Bu hareket, cümlemin geri kalanını benden önce söylemişti aslında. Yine de kelimeleri yüksek sesle duymak, ikimiz için de geri dönüşü olmayan bir eşikti.

"Hamileyim." dedim. Sesim titremedi. Ama içimdeki her şey titriyordu.

Toprak dondu. Gerçek anlamda. Ne nefesi hızlandı ne de yüzü anında değişti. Sadece baktı. Gözlerime, sonra elimdeki harekete, sonra tekrar gözlerime. Sanki sahnenin tamamını birkaç saniyede defalarca tarıyordu.

Gözlerini kırpıştırdı, "Ne? Lema sen? Sen ne? Sen nesin?" diye sordu neredeyse kekeleyerek.

Her şeye rağmen bu şaşkın haline gülümsemeden edemedim. "Hamileyim." diye tekrar ettim.

Toprak'ın dudakları aralandı ama bir süre ses çıkmadı. Sanki kelimeler ağzına gelmiş, orada takılı kalmıştı. Elini dizinden kaldırdı, sonra tekrar indirdi. Nereye koyacağını bilemeyen bir insanın tereddüdüydü bu; ne bedenine ne de gerçeğe hâlâ tam yer bulamıyordu.

"Hamile..." dedi sonunda, kelimeyi yoklar gibi.

Başımı salladım. Bu sefer kelime kullanmadım. Gözlerimden başka bir şeye güvenemezdim.

Yüzündeki ifade, bir anda onlarca duygunun birbirine çarpıp hangisinin öne çıkacağını bilememesi gibiydi. Şaşkınlık vardı, evet. Korku da. Ama daha derinde, ilk anda kendini ele vermeyen başka bir şey daha vardı: sevinç.

"Lema..." dedi devamı gelmedi bunun yerine yarasını umursamadan kollarını sıkıca bana doladı. Nefesim kesildi. Yaralı olduğunu bildiğim hâlde itmedim, geri çekilmedim. Aksine, sanki o kollar beni ayakta tutan tek şeymiş gibi içine doğru yaslandım. Omzuna yüzümü gömdüm; kalbinin atışını duydum. Hızlıydı. Benimkinden farksızdı.

Bir süre sonra Toprak beni biraz kendinden uzaklaştırdı. Ellerini omuzlarıma koydu, yüzüme baktı. Gözleri doluydu ama ağlamıyordu. O bakış... her şeyi aynı anda söyleyen bir bakıştı. Korku, sevinç, suçluluk, umut. Hepsi iç içe.

"Ne zamandır biliyorsun?" diye sordu.

"Bir haftadır." dedim dürüstçe. "Sana hemen söylemek istedim ama... sen daha yeni iyileşiyordun..." Cümleyi tamamlayamadım. Gerek de yoktu.

Başını eğdi. Alnını benimkine dayadı ve gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Sonra ellerinden biri, tereddütle ama bilinçli bir şekilde karnıma indi. Avucunu koymadı; sadece parmaklarının sırtı değdi önce. Sanki izin istiyordu. Sanki bu kadar kırılgan bir şeye dokunmak için kendinden emin olmak istiyordu.

"Burada mı?" dedi kısık bir sesle. "Gerçekten... burada mı?"

"Evet." dedim. "Çok küçük. Henüz hiçbir şey belli değil ama... burada."

Parmakları hafifçe kıvrıldı. Bu kez avucu karnıma tam oturdu. O dokunuşla içimden bir şey koptu. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Toprak ise dayanamadı. Başını omzuma gömdü. Gözlerinden akan birkaç damla yaş boynuma düştü. Lina'ya hamile olduğumu öğrendiğimizde de ağlamıştı, şimdi de ağlıyordu.

"Ben..." dedi, kelimeyi bulmakta zorlanarak. "Seni, Lina'yı bir daha göremeyeceğimi düşündüğüm anlar. Şimdi bir de..." Sustu. Devam edemedi.

"Biliyorum," dedim. "Zamanlama korkunç. Her şey korkunç."

Başını kaldırdı. Gözlerimin içine baktı. "Hayır," dedi net bir şekilde. "Zamanlama zor. Ama bu... korkunç değil." Elini hâlâ karnımdan çekmemişti. "Bu, hayatta olduğumuzun kanıtı gibi."

Bu cümle, göğsüme sıcak bir şey bıraktı. Uzun zamandır duymadığım bir şey; anlam.

"Doktor ne dedi?" diye sordu sonra. Toprak işte... duygunun içinden bile mantığı çekip alabilen tarafı vardı hâlâ.

"Altı, yedi haftalık," dedim. "Stresin düşük riskini artırdığını söyledi. O yüzden..." Bir an duraksadım. "Korkuyorum."

"Ben de." dedi hiç saklamadan. "Ama bu sefer bunun olmasına izin vermeyeceğim. Bir daha o acıyı yaşamayacaksın, çünkü ne olursa olsun gitmeyeceğim."

Başımı hafifçe salladım. Sesim çıkmadı. Çünkü konuşursam ağlayacaktım; bu sefer tutamayacağımı hissediyordum. Toprak bunu fark etmiş olacak ki beni tekrar kendine çekti. Bu kez daha yavaş, daha dikkatli... Yaralı bir adamın değil de kırılacak bir şeyi koruyan birinin sarılışıydı bu.

"Şimdi plan yapacağız," dedi. Bu kelimeyi söylerken sesi tanıdıktı; operasyon öncesi, kriz anları öncesi takındığı o kararlı ton. Ama bu kez konu bir görev değil, bizim hayatımızdı.

"Plan mı?" dedim.

"Evet." Bana baktı. "Doktor kontrolleri, dinlenmen, Lina'nın rutini... ve benim de sana gerçekten destek olabilmem için iyileşmeyi ciddiye almam."

"Zaten iyileşiyorsun." dedim hemen.

Başını iki yana salladı. "Yetmez. Yarım hâlimle sizi koruyamam."

Bu cümle içimi burktu. "Kimse kimseyi tamamen koruyamaz." dedim.

Toprak başını hafifçe eğdi. Sözlerim onu itmemişti ama durdurmuştu. Gözlerimin içine daha dikkatli baktı; beni ikna etmeye çalışan biri gibi değil, gerçekten anlamaya çalışan biri gibi.

"Biliyorum," dedi sonunda. "Ama bu, denemeyeceğim anlamına gelmiyor."

Hafifçe gülümsedim, "İnatçı adam."

Toprak'ın dudakları, söylediğimi duymuş gibi belli belirsiz kıvrıldı. Gülümseme değildi bu; daha çok tanıdık bir kabul hâliydi. İnatçılığın onda bir kusur değil, hayatta kalma biçimi olduğunu ikimiz de biliyorduk.

"Sen de öylesin," dedi. "Yoksa bu kadar şeye rağmen hâlâ ayakta olmazdın."

Cevap vermedim. Çünkü haklıydı. Ama haklı olmak, yorulmadığım anlamına gelmiyordu.

Bir süre daha öylece oturduk. Konuşmadan. Sessizlik bu kez boğucu değildi; dikkatli, temkinli ama dürüsttü. İçinde saklanan gerçekler açığa çıkmıştı ve artık sessizlik bile başka türlü davranıyordu. Daha saygılıydı sanki.

Toprak yavaşça geri çekildi. Başını karnıma doğru eğdi ve hafif bir öpücük bıraktı. "Bu dünya şu an güvenli değil ama sana söz veriyorum, anneni, ablanı ve seni koruyacağım." diye fısıldadı.

Toprak Çelikkan'ın kalbi artık üç kişiye aitti; Lema, Lina ve küçük Çelikkan.

///

Toprak'a söylememin üstünden birkaç gün geçmişti. Bu süre zarfında eskisinden daha çok üstüme titremeye başlamıştı. Ama bu, abartılı bir korumacılıktan çok; kaybetmiş olmanın, neredeyse kaybetmenin ve tekrar kazanmanın bıraktığı izlerin doğal bir sonucuydu. Beni izlerken gözlerinin bir an bile gevşemediğini fark ediyordum. Yürürken, otururken, nefes alırken bile... sanki bedenim artık sadece bana ait değilmiş gibi davranıyordu.

İlk günlerde midem hâlâ bulanıyordu. Ama artık kusmalar daha seyrekleşmişti. Selma anne bu durumu sessiz bir memnuniyetle izliyor, bana zorla bir şey yedirmeye çalışmadan küçük tabaklar hazırlıyordu. Birkaç lokma çorba, biraz yoğurt, bazen sadece tuzlu bir kraker. Yediğim her lokma, sanki sadece benim için değil; içimdeki o görünmez varlık için de bir görevdi.

Lina'ya henüz hiçbir şey söylememiştik. Dört yaşındaki bir çocuğa, bu kadar kırılgan bir gerçek nasıl anlatılırdı? Üstelik dünya zaten onun için yeterince belirsizken... Bunu, daha sakin bir zamana bırakmaya karar vermiştik.

Kahvaltıdan sonra hepimiz oturma odasında otururken kapı çaldı. İlk ayağa kalkanlar elbette Toprak ve Cemil babaydı. Kapı oturduğum yerden göründüğü için gözlerimi hafif kısarak kapıyı açmalarını bekledim.

Toprak kapıyı açtığında gördüğüm ilk kişi Cemal Albay oldu ardından yanında duran Toprak'ın timini gördüm. Onları uzun zamandır görmemiştim, Toprak'ta görmemişti.

Toprak'ın yüzünde şaşkınlık belirdi ardından hafif bir gülümseme oluştu. Özlemişti elbette. "Albayım," dedi, sesi hâlâ biraz kısık ama net. "Hoş geldiniz."

Cemal Albay başını hafifçe eğdi. Sert görünümüne rağmen gözleri yumuşamıştı. "Geçmiş olsun, Çelikkan. Seni ayakta görmek iyi."

Ardından tim içeri doldu. Özgür ilk adımı attı; her zamanki gibi mesafeyi tanımayan, ama saygıyı da elden bırakmayan hâliyle. Halit abi onu dirseğinden çekmese doğrudan Toprak'a sarılacaktı.

"Dur oğlum," dedi Halit abi yarı fısıltıyla. "Adam iyileşiyor."

Özgür homurdandı. "Sarılmak da mı yasak artık?"

Lale gülümsedi, bakışları bir anlığına bana kaydı. O bakışta hem soru vardı hem de söylenmeyen bir sürü şey. Sanem ve Özkan arka planda durmuş, ortamı tartıyorlardı. Kaan ise her zamanki gibi sessizdi; ama gözleri odanın her köşesini, özellikle de pencereleri ve koridoru tarıyordu. Meslek refleksi, kolay kolay susmuyordu.

Toprak bir adım geri çekildi. "İçeri buyurun. Ayakta durmayın."

Lina, Özgür'ü gördüğü gibi oturduğu yerden kalkarak ona doğru koştu. "Özgür amca!"

Özgür tereddüt etmeden eğildi ve Lina'yı kollarına aldı. "İşte prenses buradaymış. Kocaman olmuşsun sen." dedi.

Onlar aralarında konuşurken Cemal Albay boğazını hafifçe temizledi. "Biz sizi rahatsız etmeye gelmedik," dedi. "Sadece... şu haytalar seni görmek istedi."

"İyi ki geldiniz." dedi Toprak. Bakışları timin üzerinde gezindi. Her birine tek tek baktı. Bu bakışta, görevlerden sonra kurulan sessiz bağ vardı. Söze dökülmeyen, ama herkesin bildiği türden.

Ben koltuğumdan kalktım. Lina hâlâ Özgür'ün kucağındaydı. Timdekilerin bakışları bana kaydı; özellikle Lale ve Sanem'in. İkisi de bir şeylerin değiştiğini fark etmiş gibiydi. Yürüyüşüm, duruşum, belki de farkında olmadan karnımı korur gibi tuttuğum elim... Kadınlar bazen böyle şeyleri kelimeye ihtiyaç duymadan anlıyordu.

"Çay koyayım mı?" dedim. Sesim sakindi.

"Ben koyarım." dedi Selma anne. Çoktan ayağa kalkmıştı bile. Bu evde misafir gelince roller hiç şaşmazdı.

Halit abi bana kısa bir bakış attı. O bakışta alışılmış bir nezaket vardı, ben de gülümseyerek karşılık verdim. Kısa süreli bir sessizlik oldu. Bu sessizlik rahatsız edici değildi; daha çok herkesin birbirini tarttığı, kelimelerin doğru sıraya girmesini beklediği türdendi.

Sessizliği bozan Cemal Albay oldu.

"Doktor raporlarını gördüm," dedi Toprak'a dönerek. "İyileşme sürecin beklediğimizden iyi gidiyor."

Toprak başını salladı. "Sağ olsunlar. İlgilendiler."

Ardından tim bir muhabbete daldı. Toprak'ta onlara katılmış, arada bir şeyler anlatıyor, arada dinliyor, bazen de gülüyordu. İşte böyleydi... felaket bir fırtınanın ardından illa bir gün güneş açardı.

Ve umarım bu güneş bizi hiç terk etmezdi.